/ 1 نظر / 76 بازدید
فرهنگ

درود. استاد بزرگوار پورداود کوشش فراوان کردند و زحمت بسیار کشیدند، ولی بسختی می توانم کسی را بیابم که به سپارش ایشان پایبند باشد. ما تا می توانیم باید ایرانی بنویسیم، هم واژگان ایرانی بکار بریم و هم ساختار دستوری ایرانی. اگر واژه نداشتیم، واژه ایرانی بسازیم، اگر نشد از زبانهای همریشه با زبانهای ایرانی وام بگیریم ( نخست از هندی، آنگاه از زبانهای اروپایی ). این از سپارشهای استاد است که در جایی دیدم. روشن است که هدف دور ریختن همه واژگان تازی از زبان ایرانی نیست، اگر چاره نداریم، چاره چیست؟ ولی چند تن را می شناسید که پایبند این سپارش باشد؟ همین شمسی چه معنایی دارد؟ چرا نمی نویسید خورشیدی؟ چرا بجای سد می نویسید صد؟ بجای مانند می نویسید از قبیل، بجای راهی نوشتید عازم ، بجای گسیل: ارسال! و مانند اینها. چه می شود کرد ، اینگونه شدیم !