ظرفهای سفالی، شاید یکی از قدیمی‌ترین ساخته‌های آدمی است. انسان‌های اولیه از آن زمان که به فکر ذخیرهٔ آب و غذا افتادند و به خاصیت چسبندگی و شکل گیری گل رس پی بردند ظرفهای سفالی را به شکلهای گوناگون ساختند. این مطالب مقدمه ای بود تا سفال گر قدیمی شهرستانمان را به شما معرفی کنم استاد رجب اسماعیل زاده وهمسر شان ساکن روستای گیلده از توابع شهرستان شفت بیش از نیم قرن است که در کارگاه کوچک خانه خود به ساخت سفال مشغول هستند و از این طریق امرا و معاش می کنند...

در زیر تصاویری از این زوج سفال گر قدیمی را آماده کردیم که امیدوارم مورد توجه شما عزیزان قرار بگیرد

جهت دیدن تصاویر بیشتر لطفا به ادامه مطلب بروید


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٧/۱۱ | ٦:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

محله پیرسرای رشت واقع در خیابان بیستون از محله های قدیمی شهر رشت است که از قدمت و اعتبار قابل توجهی برخوردار است وجود بازارچه پیرسرا در این محله خود از ویژگی های بارز آن است همچنین تعداد قابل توجهی ازفروشگاه های صنایع دستی  قدیمی و خوش نام شهر رشت در این محله قرار دارد که همواره مورد توجه اهالی شهر رشت بوده اند.

جهت دیدن تصاویر بیشتر لطفا به ادامه مطلب بروید


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان , گالری عکس گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٧/٥ | ٦:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

شال در ابتدا از پشم و سپس از ابریشم بافته می شد. شال های پشمی همان گونه که از نامشان پیداست، از پشم تهیه می شد و دارای کاربردهای زیر بود :

1 - پارچه های کم عرضی که برای جلوگیری از کمردرد و یا برای محفوظ ماندن کلیه ها در برابر سرما به کمر می بستند . نوع بافت و رنگ های به کار رفته دراین شال ها ، با توجه به جنسیت اشخاص متفاوت بود:
شال های زنان که با رنگ های تند وشاد همراه با نقوش متنوع و یا خانه های شطرنجی و مواج بافته می شد، شال های مردان اغلب به رنگ های تیره و تک رنگ مثل آبی، طوسی، سیر، فیلی، سیاه قهوه ای، سورمه ای و ... این شال ها علاوه بر زینت لباس، تکه ای جدا نشدنی از لباس افراد به شمار می رفت و تمامی اقشار متناسب با شان و مقام اجتماعی خویش از آن استفاده می کردند.

شال هایی با پشم نسبتاً زبر و کلفت مختص اقشار متوسط جامعه گیلانی و پشم های مرغوب و نرم و سبک متعلق به بزرگان و خوانین بود که پیشکش ممتاز ارزنده ای به شمارمی رفت و به طاق شال مشهور بود. این طاق شال ها یا ترمه شال ها نه تنها درگیلان، بلکه در سرتاسر ایران بافندگان بسیار داشت. طاق شال ها عموماً دورویه و با نوارهای پهن و یا باریک هفت رنگ و یا راه راه بافته می شدند.

2- شالی که از آن به عنوان پارچه استفاده می کردند. بافندگان، این شال های کم عرض را با مهارت و استادی تمام به هم متصل می کردند و زنان از آن پیراهن، شلوار، جلیقه، کت و ... می دوختند همان گونه که اشاره شد، کیفیت جنس این لباس ها به نوع پشم آن بستگی داشت، به طوری که از پشم بهاره که قدرت چسبندگی کم تری داشت برای بافتن شال ها بهره می گرفتند و از پشم های بسیار زبر و خشن لباس کم ارزشی به نام پشمینه برای درویشان تهیه می کردند. دراکثر نقاط گیلان بافندگانی به بافتن شال مشغول بودند که علاوه بر درآمدزایی، اوقات فراغت بانوان گیلانی را نیز پر می کرد و جهیزیه مناسبی برای دختران دم بخت محسوب می شد. این شال ها در شرق گیلان با نام چادر شب شناخته می شدند.

جهت دیدن مطالب بیشتر لطفا به ادامه مطلب بروید


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان , مقالات گیلانی


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٥/٢٢ | ٧:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

در قدیم ظروف چوبی و لاک و لاک تراشی متداول بود. جنگل نشین ها و در روستاهای اطراف جنگل گیلان، استادکارهای لاک تراش و خراط ماهر زیاد داشت و همه گونه وسایل می ساختند. از شانۀ چوبی و نمک پاش گرفته تا طشت و کاسه، پارچ و کترا و کفگیر، قاشق و چنگال و کتله (همان کفش چوبی با تسمه ها لاستیکی یا چرمی) درست می کردند. نه تنها خودشان در روستا مصرف میکردند بلکه اکثرِ شهر نشین های گیلان هم از آن استفاده می کردند.

پیرمردهایی با لباس محلی و کلاه نمدی، کیسه و زنبیل به دست به درِ خانه ها آمده و در حیاطِ منزل می نشستند، همین چیز ها را بیرون آورده، روی زمین چیده و زنانِ منزل از آنها خرید می کردند.

و البته گلپرنساییده هم با خودشان می آوردند تا در لاک ها بسابند. در تهیه چای و چای سازی، برای دستمالی یا مالش، چای را داخلِ لاکِ چوبی میریختند و کارگران مرد زیادی کنار هم روی زمین می نشستند. روی برگِ سبزِ پلاسیدۀ چای، کمی آب می پاشیدند، با دست مالش میدادند تا خوب لوله و خرد و شکسته بشود و بیچاره مردها که اکثرا" دست هایشان تاول زده و زخمی می شد.

لاک تراشها حتی برای شکستن کلوخِ سفت و سخت قند که اکثرا روسی بود چاره ای کرده بودند و از تنۀ درخت و ریشۀ درخت، قندِ لاک چوبی درست میکردند. شبیه کاسه ای متوسط بود که وسط کاسه برجستگی داشت قند را روی آن با انگشت نگه میداشتند با تیشۀ قند شکنِ فولادی، تکه تکه اش میکردند که داخل کاسه میریخت. یادتان می یاد؟

متن:آقای محمدرضاتوکلی (موزۀ تاریخِ چای لاهیجان)

جمع آوری و تنظیم و اصلاح: عاکف معززلسکو


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٤/٢۱ | ٥:۳۸ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

حصیربافی قدمت چندهزارساله دارد.
ابتدا چهارچوبی روی زمین میکاشتند. به آن (دار حصیر ) گویند و شانه ای که حصیربافته شده را فشرده میکند. به آن شانه (پلار) گویند.

رشته هایی مثلِ طناب را از یک طرفِ دار حصیر شروع و داخل پلار رد کرده و به آن سر دار می بندند. آن طنابها را از نخِ (کنفی )درست می کنند. چهارپایه کوتاهی که رویش می نشینند و از گیاهی به نام (سوب) و (لی) بافتِ حصیر شروع می شود. حصیر را (گلدار) و (ساده) میبافند. درقدیم حصیر را به عنوان فرش استفاده می کردند. حصیر قابلِ شستن هست و تا چندین سال می توان از آن استفاده کرد.

بافت (ساک وکلاه) با بافتِ حصیر فرق میکند.

این بافت با (۹) رشته لی شروع می شود و بعد با رشته هایی که از لی می تابیم و سوزنی که با آن ساک و چیزهای دیگر میدوزیم. گیاه (لی ) در زمینها باتلاقی رشد میکند. (لی) سبز و بلندیش یک متر و نیم است. لی را در فصل تابستان میبرنند و روی زمین پهن می کنند تا خشک شود. بعد از خشک شدن (لی) رنگش تغییر می کند و سفید میشود آن موقع (لی) را دسته می کنند و درانبار نگه میدارند و هر وقت تصمیم به بافت دارند (لی) را نیم ساعت قبل با آب خیس می کنند تا نرم شود و راحت بافته شود.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/۳/۱ | ۸:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

جاروی ساده را که به « کولوشی جارو » یا « اسپیلی جارو » معروف است از ساقه برنج درست می کنند .

جارو اندازه های متفاوت دارد و هر اندازه ای ، مورد مصرف خاصی در خانه دارد . اخیراً با ذوقی که استادکاران ، در ساخت دارو نشان داده اند، این وسیله خانگی ، جنبه ی سوغات و تزیین نیز به خود گرفته است و در فروشگاه های ورودی و خروجی شهرهای گیلان به فروش می رسد .

جارو را اغلب با تکه پارچه ای رنگی کوچک با رنگ های تند و شاد ، و با نخ های پشمی ، به طرق مختلف تزیین می کنند . در هر حال جارو یک سوغات درون فامیلی است و معمولاً کسی آن را به غیر از قوم و خویش خود سوغات نمی دهد .

از برخی گیاهان دیگر مثل « گوروز» و سرشاخه های درخت شمشاد نیز ، جارو تهیه میکنند که صرفاً برای خاکروبی و نظافت است و جنبه ی سوغات ندارد .

این جارو در مناطق فارس نشین ایران به جارو رشتی مشهور است .


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٢/۸ | ٧:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

از معروفترین  آهنگران منطقه شفت استاد  عباد با کوره آهنگری در سمت خروجی نصیرمحله به شا لماء بود مرحوم استاد عباد با اندامی کوچک اما بسیار پخته و آبدیده درکنار کوره آتشین و سندان آهنینش دائم در حال شکل دادن  به فلزات برای ساخت ادوات کشاورزی از جمله در فصل بهار بود.

کمتر کسی است که به نصیرمحله رفته باشد اما صدای چکش وی بر روی آهن گداخته اول باصدای بم وبعد با سرد شدن آهن با صدای بلند وبا تکرار آن توسط شاگردش را نشنیده باشد .

این صنعت گر علاوه بر تولید ابزار آلاتی  چون  خلیک ،  بیل ، فوکا (کاشته کر) کلنگ ، داره، داس  ،تبر ، قندشکن ، ساطور (تاره کو) چکش، دیلم،  کارد ، سلینگه (سه پایه)  گازانبور ، میخ های بزرگ  و گیره و قلاب و غیره هم باعث رفت وآمد بیشتر روستاهای اطراف به آنجا برای رونق بازار می شد و هم کار کشاورزان منطقه را پیش می برد .

اگر الان هم این صنعت در نصیرمحله بود  چهارشنبه بازارش را دو چندان  می ساخت واما درس گرفتن از آن  می توان به کسب روزی حلال با کار سخت وهموار کردن مشکلات زندگی با مقاومت و سختکوشی وراست نمودن وشکل  دادن کجی های روزگار در مسیر زندگی است
روحش شاد
سردار جمالی پور لپوندانی از مشهد مقدس


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: درباره نصیرمحله , صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/۱/۳٠ | ٦:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

شانه‌سازی از قدیم‌ترین هنرهای رایج در مناطق مختلف گیلان از جمله تالش بوده که از دیر باز رواج داشته است.یکی از خاصیت‌های شانه ی چوبی جلوگیری از ریزش موها است و به طور معمول از چوب شمشاد برای این منظور استفاده می‌شود که در برابر آب سیاه نمی‌شود. ابتدا چوب به اندازه‌ی دل خواه ( پهنا و درازا) برش می‌خورد و سپس توسط اره‌های مختلف و سوهان‌ها دسته‌ی آن را درست می‌کنند و توسط زه ریز و درشت و بازهم سوهان و سمباده دندانه‌های آن را می‌سازند پس از اتمام کار سطح کار کامل سمباده‌ی ریزمی‌خورد


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان , ابزار و وسایل قدیمی در گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/٥/٢٧ | ٦:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

چوب تراشی چیست؟

دست ساخته های چوبی ، از دیرباز در گیلان رایج بوده است و هنرمندان این رشته در تراش و کنده کاری روی چوب های محلی مهارت خاصی دارند و محصولات سنتی نظیر قاشق و چنگال و تزئینات کنده کاری شده تولید می کنند.

یکی از این مشاغل تقریباً از یاد رفته، هنر لاک تراشی یا چوتاشی (کچه تاشی) است که در گذشته در مناطق جنگلی و روستایی مورد توجه پیشروان بوده و انواع سازه های آن بر اساس نیاز روزمره رشد یافته و ساخته می شده است (چو تراش از 2 کلمه چو به معنی چوب در زبان محلی  و تاشی به معنی تراشیدن تشکیل شده است).

 

هنر لاکَ تاشی  یا کَچه تاشی به مهارتی بیش از مهارت یک نجار یا چوب تراش معمولی نیاز دارد.هنر لاکَ تاشی با استفاده از شناخت کافی از چوب و طبیعت، خود از دو هنر دست و ذهن خلاق نسبت به داشته های فرهنگی و تاریخی، تلفیقی بی بدیل ایجاد می کرد.

این هنر در گذشته هنر کاربردی و تزئینی بوده و در حال حاضر بیشتر ترئینی است. با توجه به رقابتی که اجناس تقلبی چینی به وجود آورده و بازار شمال کشور را نیز همچون سایر بخشهای کشور به دست گرفته اند، لاک تراشی دیگر خریدار و مصرف کننده ندارد و در حال از بین رفتن و فراموشی است.

ظروف لاک تراشی را نباید در کنار آتش یا بخاری قرار داد و یا در جایی مرطوب ، باید در جای عادی با دمای مناسب باشد. برخی از ظروف تهیه شده از این راه عبارتند از: لاک  قاشق ، ملاقه، کَترا،سیرَ کو .

لاک: به ظرف بزرگی گفته می شود که دور آن رو به داخل جمع شده و معمولاً از ان برای خوردن غذا استفاده می کردند.

کچه یا کترا: همان قاشق است و از ساقه یا شاخه شمشاد ساخته می شود که در کنار وسایل امروزی همچنان کاربرد دارد.

سیرکوب: در اندازه های متقفاوت ساخته می شود. در قدیم از این ظرف برای کوبیدن و خرد کردن نیز استفاده می شد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/۳/۳٠ | ٥:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

صندوق بولاکی: واژه بولاکی، واژه ای روسی است. چون صندوقهای مذکور ابتدا از روسیه وارد گیلان شد، به آنها بولاکی صندوق، گفته می شد. پس از وارد شدن این صندوقها توسط بازرگانان و مسافران، صنعتگران گیلانی با توجه به استعداد و هنر خود در آنها تغییراتی داده و به شکلی کاملتر و زیباتر، که در بسیاری از موارد از نمونه های روسی آن زمان نیز موفقتر بود، روانه بازار کردند. «امروزه ساخت این محصولات در گیلان بسیار کم شده است و یکی از دلایل انحطاط آن، استفاده از جعبه های چوبی و روکش حلبی در آن به جای استفاده از چوب نراد است.»

سطح این صندوقها با فلزی گرد مانند میخ که به گردَ مِخ معروف است، تزیین می‌شد وجنسش از چوبهای روسی بود .

در قدیم مردم استفاده های بهینه ای ازاین صندوق انجام میدادن..وگاها انباشته از لباسها وپارچه های گرانقیمت پیچیده در نفتالین بود تا از گزند حشرات موذی در امان بماند وهم رطوبت حاصل از شرایط جوی باعث پوسیدگی واز بین رفتن البسته نشود.

وهم محل نگهداری برنج وحبوبات.

فهرست منابع و مآخذ:

۱- اصلاح عربانی. ابراهیم، کتاب گیلان جلد (۳)


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/۱٦ | ٩:۱۱ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

صنایع دستى به ویژه صنایع دستى روستایى نوعى فعالیت اقتصادى است که آمیختگى شدید آن با سنت ها عادات و بینش سازندگان و همچنین تاثیر محسوس محیط جغرافیایى در این صنعت موجب تمایز آن از فرآورده هاى دیگر مى شود. در نقاط مختلف گیلان و با توجه به فرهنگ هر منطقه صنایع دستى خاصى رواج دارد از جمله : سفالگرى در املش و روستاى جیرده شفت، شال بافى که ویژه تالش ها و گالش ها است. چوموش دوزى یا چارق دوزى که در ماسوله رایج است. همچنین حصیر بافى و بامبو بافى، قالى و گلیم بافى و قلاب دوزى در مناطق مختلف استان رایج است.

سفال

نمد

سبد


چوموش دوزی

منبع :گالری  تصاویر گیل یار


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان , عکسهایی از گیلان


تاريخ : ۱۳٩۱/٥/۱٢ | ٦:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

منبت کاری:

منبت یکی از ظرایف صنایع دستی ایران است که چونان دیگر انواع این صنعت پر پیشه تلفیق بلیغی از هنر و حوصله محسوب می شود و دست اندر کاران آن از مواد اولیه ای ارزان و فراوان محصولاتی گرانبها با ارزش های مصرفی و هنری فوق العاده بالا به وجود می آورند. منبت کاری هنری است مشتمل بر حکاکی و کنده کاری برروی چوب براساس نقشه ای دقیق. از آنجا که چوب دارای مقاومت قابل ملاحظه ای در برابر رطوبت، عوامل جوی و ... نیست متأسفانه نمونه و اثری از چوبهای منبت کاری شده در دوره پیش از اسلام در دست نیست.

 

در استان گیلان به دلیل وجود جنگل و درخت چوبهای زیادی نیز در دسترس است. در نتیجه کارهای بسیار زیبایی را می توان در اینجا مشاهده کرد.

خراطی و نازک کاری با چوب:

خراطی، آن دسته از کارهای چوبی است که معمولاً با قرار گرفتن چوب برروی دستگاههای خراطی که طی آن چوب حول مرکزیتی به دوران می آید انجام می شود.

فرآورده های تولیدی این رشته شامل گلدان، قندان، شکلات خوری، آجیل خوری، زیر سیگاری، میان قلیان، عصا و ... است.

نازک کاری چوب، روشی از ساخت فرآورده های چوبی است که طی آن بوسیله وسایل نخاری نظیر اره، رنده، سوهان، مغار و ... قطعات کوچک چوبی آماده می شود. سپس بصورت روکش برروی بدنه چوبی چسبانده می شوند. قطعات چسبانده شده تحت فشار قرار گرفته و شکل می گیرند. از این روش انواع شکلات خوری، زیر سیگاری، قاب عکس و نظایر آن تولید می شود.

معرق روی چوب:

عمدتاً این هنر در شهر رشت و به صورت خصوصی کار می شود

تابلو منبت

تابلوی منبت - گل و مرغ

جعبه جواهرات منبت اثر محمود پوراحمدی

 

دسته عصا منبت کاری شده - اثر امین ولی زاده

منبت - اثر امین ولی زاده

منبع : سایت گردشگری گیلان  - پرتال اداره کل میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری در گیلان

گردآورنده :وبلاگ نصیرمحله


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٢٠ | ٧:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

مینای خانه بندی :
یکی از صنایع دستی استان گیلان مینا کاری یا مینای خانه بندی می باشد که مواد اولیه آن نقره خالص استرلینگ با تزئین آب طلا و رنگهای معدنی می باشد.
محصولاتی همچون سرویس چای خوری ، آینه و شمعدان و ... از تولیدات بسیار زیبا و گرانبهای این هنر میباشد. که بنا به نوع سفارش به خارج از کشور نیز صادر میشود .

سرویس کامل چای خوری اثر استاد محمود حمزه پور

 

 

سرویس چای خوری مینای خانه بندی اثر استاد محمود حمزه پور

آینه شمعدان مینای خانه بندی اثر استاد محمود حمزه پور

منبع : پرتال اداره کل صنایع دستی و گردشگری استان گیلان


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان , معرفی صنایع دستی (مینای خانه بندی )در گیلان


تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٢٠ | ٧:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

صفحه مدور چوبی به قطر 70 سانتی متر و ضخامت 3 الی 4 میلی متر که در گذشته نجاران محلی ان را می ساختند و برای جدا کردن جو از خورده کاه به ویژه سوزنک های متصل به انتهای شلتوک (سُِل ) به کار می رود و خورده کاه را به همراه سُل در محوطه ای در اطراف خانه می ریختند چرا که در تماس خورده به بدن سبب خارش و سوزش می شد محل ریختن سُل را در اصطلاح محلی سل سَر می گفتند .

منبع : کتاب تاریخ شفت (نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

کپی برداری از این مطالب با ذکر نام (وبلاگ نصیرمحله ) بلامانع می باشد


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


تاريخ : ۱۳٩۱/٢/۱٩ | ٩:۱۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

این که میدونین چیه؟

بهش میگن گمج یا به زبان تالشی (دیزه)، خیلی غذاهای خوشمزه شمالی که منو شما دوست داریمو توش درست میکنن و خوشمزه تر میشه مثل: فسنجون ، باقلاقاتق ، ترشی تره ،آلومسما ، خوتکا فسنجون، کولی قرابی ,مرغ ترش و….. اگه شما هم غذای دیگه ای میشناسین که این تو درست میشه میتونین بنویسین.

عکس فوق دیگ سفالینیه که توش غذا های مثل فسنجان، باقلاقاتق، ترشی تره، آلومسما، خوتکا فسنجون، کولی قرابی, مرغ ترش و دیگر غذاهای محلی گیلانی طبخ میشه و اسمش گمجه (گَ   مَ  ج)

 طعم این غذاها یادگاریه از نسلهای کهن.  " غذا " تو هر منطقه ای نشان فرهنگی آن جامعه است که بخشی از غنی بودن فرهنگ گیلان به این شاخه از فرهنگ برمی گرده که آشپزخونه غنی داره. با اینکه بسیاری از  غذاهای سنتی گیلان چون آیینها و فرهنگهای دیرینه اش دچار جدیدزدگی شده و دیگه به مذاق امروزیان خطه اش خوش نمی یاد اما امروز که چهارشنبه سوری بود ؛ مردم رو می دیدم که چطور با شور و شوق "گمج" رو می خریدن و با یادآوردن طعم و مزه غذایی که تو این ظرف طبخ مشه آب دهنشون راه می افتاد
 
 
 
 

بیشتر نقاط گیلان سفالگری سنتی رواج داره و ظروف کاربردی ساخته میشه (گمج) که
در 3 اندازه: یک مرغی و سه مرغی و همچنین به شکلهای دسته دار، درپوش دار و با لعابی سبز تولید می‌شه،  از اصیل ترین و باثبات ترین ظروفه.گمج های استانه هم از دیر باز معروفیت خاصی در منطقه دارد .

راستی این گمج که انقدر پر استفاده و مفیده چرا ما شمالیا اسمشو رو آدمای خنگ و دستو پا چلفتی میذاریم؟


منبع : وبلاگ چاف و چمخاله
گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


تاريخ : ۱۳٩۱/٢/٤ | ٩:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

بررسی تحول پوشاک و تزیینات دوختی روی آن نه تنها از نظر تاریخ و هنر قابل اهمیت است بلکه از ‏دید جامعه شناسی فهم و روان شناسی ملت ها نیز شایان دقت و توجه است .‏

زنان و مردان گیلانی با پوشیدن انواع لباس های زیبایشان آداب و سنن ویژه ای دارند و زنان گیلانی از ‏پارچه های الوان لباس های زیبایی تهیه می کنند ،نوار دوزی،تکه دوزی و سکه دوزی بر روی انواع ‏لباس ها در نقاط مختلف گیلان مخصوصاًقاسم آباد رودسر و دیلمان و ماسال رایج است . شولا نوعی ‏تن پوش نمدی دامداران و چوپانان و جنگل نشینان گیلان است که خاصیت نفوذ ناپذیری در برابر باران ‏و رطوبت را دارد . مهارت زنان گیلان در بافتن روسری های ابریشمی ،جوراب پشمی و ابریشمی با ‏طرح و نقش های سنتی جالب و دارای رنگ های زنده و قشنگ و شگفت انگیز می باشد .


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢۱ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

گلیم بافی

گلیم به عنوان نخستین زیرانداز بشر دارای سابقه تولیدی بسیار طولانی است و ایرانیان بافت آن را از ‏مردم چین فراگرفته و بنا به سلیقه خود تغییراتی در آن بوجود آوردند. گلیم بافی که یکی از زیر ‏اندازهای سنتی این مرز و بوم می باشد و عمری به قدمت تاریخ دارد. هیچگاه فراموشی به رخساره آن ‏ننشسته است و در گیلان توانسته است مقامی در خور صنعت گلیم بافی کشور کسب نماید و دارای ‏ویژگی های خاص خود بوده و از بسیاری جهات قابل قیاس با گلیم نواحی دیگر نیست و از بازار ‏صادارات خوبی برخوردار می باشد.‏

از مراکز عمده تولید آن : شهرستان های تالش ، رضوانشهر ، آستارا و شهر رشت می باشد


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢۱ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

حصیربافی در گیلان، هنر و صنعتی است که توانسته در عصر جهانی شدن جای خود را در میان طرح‌های مدرن امروز باز کند.
برای صنایع دستی گیلان آغازی نمی‌توان تعیین کرد، اما به احتمال زیاد نخستین دست ساخته‌های گیلانیان نیز مانند ساکنان سایر نقاط از سنگ و استخوان حیوانات بوده و شاید همزمان با آنها وسایلی نیز از پوست و پشم حیوانات تهیه می‌شده است.
کمترین فاصله ما با آن دوران حدود ‪ ۱۲‬هزار سال است که مربوط به عصر حجر میانی است.
سبدبافی و حصیربافی به عقیده بسیاری از محققان، پس از سنگتراشی قدیمی ترین هنر و صنعتی است که انسان با آن آشنایی حاصل کرده، و همچنین این هنر منشا بسیاری از صنایع دستی دیگر از جمله پارچه‌بافی، گلیم‌بافی، بامبوبافی، سفالگری و کوزه‌گری است.
به گفته برخی از محققان، بافتن گلیم و قالی و انواع پارچه‌ها از روی سبد بافی و حصیربافی اقتباس شده است و قدیمی‌ترین نمونه دستباف به حدود شش هزار سال قبل تعلق دارد.
به گزارش ایرنا، حصیرهای ساخت گیلان و سایر نواحی شمال ایران طرح‌های هندسی دارند که از بافت نی طبیعی یک رنگ پدید می‌آیند.
حصیربافی و سبدبافی از صنایع دستی و خانگی بسیار رایج در استان گیلان است و تولید انواع سبدها و حصیرها در اکثر نقاط این استان رواج دارد.
حصیر در اندازه‌ها و شکلهای مختلف بافته می‌شودو مصارف گوناگونی چون زنبیل، کلاه، سفره، سبد، آبکش و زیرداغی حصیری است که تقریبا در تمام منازل گیلانی یافت می‌شود.
بارزترین اثر حصیری گیلان ” کلاه آفتابی ” است که بدون استثنا در هرگوشه خاک کشور عزیزمان به محض نمایان شدن تداعی‌گر شالیزارهای سبز شمال است که پهنه عظیمی از شالیزار را باعطر برنج را در ذهن هموطنان تداعی می‌کند.
همچنین این کلاه مشخصه‌ایست برای تشخیص خودروهایی که برای سفر به شمال کشور گیلان آمده‌اند، چراکه معمولا یا بر سر مسافران قرار گرفته و یا بر جلوی خودروها خودنمایی می‌کند.

لطفا به ادامه مطلب بروید


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢۱ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

شاید به جرأت بتوان گفت که اکثر تولیدات صنایع دستی چه در استان و یا سایر مناطق کشور در ایام ‏قدیم بیشتر جنبه مصرفی داشته و با پیشرفت فن آوری و ورود تولیدات مصنوعی مشابه ،صنایع دستی ‏یشتر جنبه تزیینات و گاهی موزه ای پیدا کرده است .از جمله این موارد چادر شب بافی بوده که در ‏بخش وسیعی از شرق گیلان در منطقه بین کلاچای و چابکسر تولید می شود . این دست بافته زیبا که در ‏گذشته از ابریشم خالص و برای جهیزیه دختران بافته می شد ،امروزه با نخ مصنوعی ابریشم و پشم و ‏الیاف مصنوعی تولید می شود و بیشتر به علت نوع رنگ و نقش جذاب و مردم پسند می باشد که ‏درصورت عدم حمایت در معرض خطرنابودی می باشد.چادر شب بر روی یک دستگاه چوبی دست ‏ساخته به نام پاچال به صورت نواری تولید شده و سپس برش داده و به صورت عرضی دوخته می شود‏

 لباسهای زیبا ساکنان گیلان ، لباس محلی قاسم آبادی است و از چادر شب بعنوان پوشش کمر بانوان این منطقه استفاده می‌شود. از تاریخچه و رواج این هنر در گیلان اطلاع دقیقی در دست نمی باشد. ولی در قاسم‌آباد از چنان ارزشی برخوردار است که هر عروس قاسم‌آبادی دست کم می‌بایست یک چادر شب یک رنگ ابریشمی بعنوان جهیزیه خود به خانه داماد ببرد.

موارد استفاده چادرشب : روتختی ، روبالشی، رومیزی، پوشش کمر، رختخواب پیچ ، پرده و …
رنگهای بکار برده شده بیشتر : نارنجی ، قرمز، زرد و بطورکلی رنگهای شاد و زنده هستند.
نقوش آن ذهنی و بر اساس اشیاء و حیوانات می‌باشد: که تعدادی از آن شامل ماه و یریب‌دار ، اسب وسوار ، شانه، قالی گل ، گل ماکو، چلچراغ ، سلم‌دار یا زربین‌دار ، بزکوهی ، مرغ، جوجه و بره می‌باشد.
● انواع چادرشب :
۱- چادر شب چهار خانه
۲- چادر شب یک رنگ : که این نوع از ارزش بیشتری برخوردار است .
چادرشب، بافتی از گلیم و پارچه را تواماً دارا می‌باشد. طریقه نقش‌اندازی روی آن دقیقا“ مانند گلیــم بافی است و از الیاف پنبه‌ای یا ابریشمی بافته می شود که این کــار توسط زنــان انجــام می گیرد . این چادر چهارگوش از بهم دوختــن قطعــاتی به پهنــای ۳۱ سانتیمتــر و در ابعــاد کلی ۸۰/۱ × ۲ یـــــا ۵۰/۱ × ۲۰/۱موجود می‌باشد.
● ابزار کـــار :
۱- دستگاه نخ‌ریسی ( چر)
۲- دستگاه بافت ( پاچال )
● مراحل بافت چادر شب :
۱- چله‌کشی یا به اصطلاح محلی درازکردن نخها
۲- پیچیدن چله بر پس نورد
۳- تابشن کردن
درحال حاضر بعلت سختی بافت چادر شب و عوارض جانبی ، نسل جوان استقبالی از فراگیری این هنر بعمل نمی‌آورد و با وجود تشکیل شرکت تعاونی در روستای قاسم‌آباد؛ کمبود سرمایه و افزایش هزینه تولید، کمبود مواد اولیه ، نیاز آموزشی استادکاران و بافندگان، نداشتن نمایشگاه مناسب برای عرضه کالاهای تولیدی از جمله مشکلات گسترش این هنر سنتی می‌باشد


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢۱ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

یکی از صنایع بسیار رایج و متداول استان که جنبه های کاربردی هم در زندگی روزمره مردم دارد ‏مروار بافی می باشد و مواد اولیه آن نوعی ترکه میباشد که از اطراف تهران و ملایر خریداری می گردد ‏‏. و گروه کثیری از صنعت گران اعم از زنان و مردان به بافت انواع وسایل مصرفی و تزیینی اشتغال دارند ‏و تنوع در آن بسیار زیاد است . وجه تسمیه مروار از نام گونه ای درختان بید بوده که به نام بید مروار ‏معروفند و دارای ساقه های متعدد و بسیار نرم و حالت پذیر و با دوام می باشد . از شهرستان های آستانه ‏اشرفیه و صومعه سرا می توان جهت مراکز تولید آن نام برد .‏

 مرواربافان پس از تهیهٔ ترکه از مناطق فوق ، آن را انبار نموده و به تدریج پس از گرفتن زوائد آن ، ترکه ها را از طول به سه یا چهار قسمت تقسیم نموده و آنها را در( دیگ ) پاتیل های مخصوصی با آب می جوشانند و (پوست ) لایهٔ رویی آن را می گیرند و پس از خشک شدن جهت بافتن از آنها استفاده می کنند . مروار دارای ویژگیهای خاص خود می باشد . رنگ آن زرد است و وقتی روغن جلا می خورد به رنگ طلایی در می آید . لازم به توضیح است که نوع نامرغوب آن بیشتر به رنگ سیاه و سبز می باشد . پس از بافتن مروار باید آنرا نزدیک به ۴۸ ساعت در معرض آفتاب بگذارند و این کار بدین جهت انجام می گیرد که بر اثر تابش نور آفتاب به ترکه های مروار ، رنگ آنها روشن تر شده و به رنگ طلایی در می آید .

محصولاتی که مرواربافان تولید می کنند : سبـد گردکوچک و بزرگ ـ سبد بیضی کوچک و بزرگ ـ سبد قایقی کوچک و بزرگ ـ کاسه در اندازه های مختلف ـ سبد کشکولی ـ سبد جای میوه ـ سبد پنجره ای ـ ساک پیک نیک ـ سبد دو طبقه سبد سه طبقه ـ جای لباس ـ جای بچه ـ جای روزنامه ـ انواع لوستر ـ انواع شکلات خوری ـ جای تخم مرغی ـ میز و صندلی ، مبل ، کتابخانه و محصولات متنوع دیگر . در مرواربافی علاوه بر ترکه های مروار ، از مواد دیگری مانند تختهٔ سه لائی ، انواع میخ ، روغن جلا و مفتول های سیمی نیز استفاده می شود و ابزارآلات تولید مروار عبارتست از اره ، رنده ، چکش ، انبردست ، گازانبر و قیچی باغبانی . مرکز اصـلی فعالیـت دست اندرکان این صنعت اطراف آستانهٔ اشرفیه و مخصوصاً قریهٔ ْ کـورکـا ْ ، می باشد و به طور پراکنده در مناطق دیگر استان گیلان از جمله اطراف بندرکیاشهر و در صیقلان تولم ( بازار جمعه یا تولم شهر ) نیز دیده می شود . 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢۱ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

گیلان به سبب شرایط خاص اقلیمی و وجود مناطق وسیع جنگلی و جلگه ای دارای تنوع مختلف ‏درختی بوده و از زمانی که بشر زندگی را در این خطه سر سبز آغاز نموده و به طرق مختلف از آن برای ‏مصارف گوناگون از جمله ظروف مصرفی استفاده نموده است. به همین خاطر یکی از مناطقی بوده که ‏تولید انواع صنایع دستی چوب در حجم بالا و متنوع در آن رایج می باشد. اگر چه در تمامی شهرهای ‏استان کم و بیش صنایع دستی چوبی تولید و به بازار عرضه می شود ولی عمده مرکز تولید آن شهر ‏رشت و بندر انزلی می باشد.‏


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢۱ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()


دشت های سرسبز ورنگارنگ خطه ی گیلان روح مردمانش را چنان همسوبا خود آراسته که تراوشات آن خواسته و ناخواسته از طریق ظرافت انگشتانشان بر کاغذ وپارچه وهر چه پیش رو باشد جاری شده وبه قلیان در می آید.رشتی دوزی یا قلاب دوزی یکی از این جوشش های هنری است که قدمت آن به عمر دشت های زیبای گیلان یعنی سال های پیش از میلاد میرسد.قلاب دوزی که نوعی رودوزی است،هنرصنعتی رایج در استان گیلان بویژه در شهر رشت بوده که در زبان گیلکی به آن رشتی دوزی می گویند.این نوع دوخت از زمان های بسیار دور در گیلان بویژه رشت از رونق خاصی برخوردار بوده وهنوز ازدرخشان ترین جلوه های هنر تزیینی این سرزمین است.در دوخت رشتی دوزی ذوق استادان با نخ های ابریشمین رنگارنگ در زمینه ی پارچه ای از جنس ماهوت،نقوشی زیبا به نام های بازوبندی،بند رومی،انواع بته جغه،گل ومرغ،لچک وترنج خلق میکند.در توصیف ارج ومنزلت این هنر میگویند بانویی به نام سمیعی در سال 42 نمایشگاهی از آثار رشتی دوزی در سبزه  میدان رشت دایر کرده ودر آن اثری به نمایش گذاشته بود به وسعت 3در5 که از پدر بزرگ پدربزگش به ارث رسیده بود وجد او در قبال آن 10 هزار هکتار در فومن پاداش گرفته بود.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: صنایع دستی گیلان


ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢۱ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.