موقعیت و تاریخچه

روستای سراوان از توابع بخش سنگر شهرستان رشت، با مختصات جغرافیایی 49 درجه و 39 دقیقه طول شرقی و 37 درجه و 4 دقیقه عرض شمالی، در 13 کیلومتری جنوب غربی سنگر و 35 کیلومتری رشت قرار گرفته است.
روستای سراوان، از شمال به روستاهای قاضیان و شهرستان، از شرق به رودخانه سفیدرود، از جنوب به روستای گلسرک و از غرب به جاده ترانزیت رشت ـ قزوین محدود می‏شود.
این روستا، در اراضی حد فاصل کوه و جلگه واقع گردیده و از سطح دریا 70 متر ارتفاع دارد. بنا به نوع استقرار و نزدیکی به سفیدرود، آب و هوای این روستا معتدل و مرطوب است و میانگین بارندگی سالانه آن 1300 میلی‏متر می‏باشد.
رودخانه گیله رود که از غرب آبادی سرچشمه می‏گیرد، پس از عبور از قسمت شرقی آن، به سفیدرود می‏پیوندد.
سراوان، یکی از روستاهای تاریخی و کهن استان گیلان است. کاروانسرای سراوان (لات) معروف به کاروانسرای شاه عباسی، در قسمت جنوبی روستا واقع گردیده و قدمت آن به بیش از پانصد سال می‏رسد.
سراوان بر سر راه قدیم رشت ـ تهران قرار داشته است. احداث جاده جدید رشت ـ قزوین که از غرب روستا می‏گذرد، رونقی دوباره به روستا بخشیده است.
مردم روستای سراوان به زبان گیلکی سخن می‏گویند، دین اسلام دارند و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند.

الگوی معیشت و سکونت

براساس سرشماری سال 1375 روستای سراوان 5754 نفر جمعیت داشته است که در سال 1385 به 1894 نفر کاهش یافته است.
اقتصاد روستای سراوان بر پایه فعالیت‏های کشاورزی مانند زراعت، باغداری، دامداری، خدمات و صنایع دستی استوار است. زمین‏های زراعی به صورت آبی کشت می‏شود و محصول عمده آن برنج است. سبزی، هندوانه، خیار، آلوچه و آلو قطره طلا نیز از محصولات باغی و سردرختی روستاست.
دامداری در سراوان، به صورت پرورش سنتی گاو و گوساله متداول است. انواع فرآورده‏های دامی مانند گوشت، شیر، ماست و پنیر در روستا تولید می‏شود. پرورش طیور خانگی مانند مرغ، غاز و بوقلمون نیز رایج است.
بافت مسکونی روستای سراوان، در محله‏ی مرکزی، متراکم و در دیگر محلات به طور پراکنده گسترش یافته است. این روستا از چند محله تشکیل شده است که عبارتند از: محلات بوذری، صیاد، پاسگاه، احمدسرا و اسکندانی که محلة مرکزی آن است.
خانه‏های روستایی به دو نوع سنتی و مدرن تقسیم می‏شوند؛ خانه‏های سنتی شامل تعدادی اطاق به موازات هم است، که فضاهای اندرونی را تشکیل می‏دهند و به یک ایوان بزرگ گشوده می‏شوند. خانه‏های مدرن، عمدتاً به سبک معماری شهرهای ساحلی ساخته شده‏اند، فضاهای بسته‏ای دارند. مصالح به کار رفته در بناهای قدیمی شامل گل، چوب و خشت است. در ساخت خانه‏های جدید نیز از مصالح سیمان، گچ، تیرآهن و آجر استفاده می‏شود. سقف بناها شیروانی است و با ایرانیت و یا ورق گالوانیزه پوشیده شده‏اند.

شیرکوه :

روستایی است سرسبز که در راه اصلی صعود به قله درفک در استان گیلان .شهرستان رودبار . بخش رحمت آباد واقع شده است .فاصله شیرکوه تا رستم اباد ۵کیلومتر و تا مرکز استان (رشت) ۳۰کیلومتر میباشد ( طول‏جغرافیایی ۴۹درجه و۲۴دقیقه و ۳۰ ثانیه و عرض ۳۸درجه و ۴۸ دقیقه و ۳۰ ثانیه )

جمعیت شیرکوه :

جمعیت شیرکوه وتعداد خانوار آن از دودسته تشکیل شده است دسته اول ساکنان اصلی شیرکوه میباشند که در تمام فصول در شیرکوه زندگی میکنند که جمعیت آن 880نفر با تعدا د 187خانوار و دسته دوم ساکنان فصلی شیرکوه میباشند که بیشتر در فصل تابستان و ایام تعطیلات در شیرکوه زندگی میکنند که جمعیت آنها تقریبا مساوی با جمعیت ساکنان اصلی میباشد (700نفر با تعداد150خانوار)

خانواده های شیرکوه :

ابراهیمی_ احمدی_ اسدزاده_ اسدیار_ اسماعیلی_ افتخاری_ افرند_ اقاجانی_ امینی_ ایزد یار_ بابازاده_ بابایی_ باقری_ برارجانی_ برهانی_ برید_ بسیا_ بلالک_ پاشایی_ پشته دار_ پوباش_ پورمیرزایی_ پیروز_ جعفری_ جمالی_ جوانی_ چراغی_ حاتمی_ حسن زاده_ حسنی_ حسین پور_ حمیدی_ خانی_ خدادادی_ خداوردیان_دربندی_ رجبی_ رستمی_ رشیدی_ رضایی_ رمضانی_ سپرده_ سفیدی_ سمیعی نیا_ سیاح_ شاه محمدی_ شریفی_ شعبانی_ شکیب_ شهبازپور_ شهریور_ صفری_ صمدزاده_ ظاهرکار_ عابدینی _عزیزی_ علیزاده_ علینیای مطلق_ غلامی_ فرجی_ فرد_ فلاح_ فیروزی_ قاسمی_قدیمی_ کجعلی_ کریم نژاد_ کریمی_ گلپور_ گلی_لاجوردی_ متنجم_ محمدپور_ محمودی_ معصومی_ میرزایی_ نظری_ هویدا_ یکتا_ یوسفی-یعقوبی

از توابع دهستان چوبر که در مختصات جغرافیایی 49دقیقه و 24 ثانیه و عرض جغرافیایی 37 دقیقه و 3 ثانیه و ارتفاع 170 متر از سطح دریاست .

لاسَک روستایی بَرِ کوهی با گویشی تالشی است . رودخانه ی امامزاده ابراهیم از میان این روستا می گذرد و رودخانه کیشه خاله از جنوب لاسَک می گذرد . کوه کرمه خانی در جنوب غربی و کوه ژایه در جنوب و بُزوَلر کوه در شمال غربی لاسک است .

از فراورده های آن می توان برنج و ابریشم و چای و عسل و لبنیات را نام برد .این روستا در مسیر چوبر  به امامزاده ابراهیم واقع است . پیشه ی مردم لاسَک کشاورزی و دامداری و پرورش زنبور عسل و کرم ابریشم است .

لاسک از روستاهای بسیار قدیمی شفت است که بنا به نوشته ی مولف کتاب ولایات دارالمرز کیلان به نقل از نویسنده یکتاب تاریخ سالوک : (( در اوایل قرن سوم هجری دارای پادشاهی به نام های ملک شیرویه لاسکی و ملک عباس لاسکی  بوده که به همراه سالوک بن وهب بن منیه در ترویج آیین شیعه ی زیدی در منطقه شفت کشیده اند )).

رابینو در کتاب خود می نویسد : لاسک مسکن طالش هاست و در سال 1330 هجری 77/58 قران مالیات پرداخت می کرده است .

مسیر رودبار (در حوزه ی شهرستان رودبار ) به لاسَک سیه کوه سفید مزگی ،و یا سیاهمزگی ، خسروآباد ، گشت فومن از جمله راهایی است که از قرون اولیه ی هجری ( راهی که سالوک به هراه یارانش تا خسروآباد فومن پیمود ) تا زمان نهضت جنگل و حتی تا پایان ماجرای جنگل ، مسافران و مبارزانی را به خود دیده است .

لاسک از قراء تامل در تاریخ اجتماعی - فرهنگی شفت بوده و برای شناخت این روستا  نیاز به بررسی بیشتری است .

لاسَک در سال 1335(50سال قبل )دارای 976 نفر جمعیت بود . وجه تسمیه ی این روستا بر پایه نظر افراد  کهنسال محل لاسَک -- لاس + ک  که لاس در زبان تالشی سنگ بزرگ و بلند و غار سنگی و ((ک )) احتمالا محل مکان را می رساند . از سوی دیگر لاس به ابریشم پَست هم می گویند  به نظر می رسد که گفته ی آگاهان محلی درست تر باشد و لاسَک به معنی محلی است که دارای سنگ بزرگ باشد .

این روستا در سال 1379دارای 105 هکتار برنج زار و 16 هکتار باغ چای و 25 هکتار توتستان بوده است . و بر طبق سرشماری 1385دارای دبستان ، مدرسه راهنمایی پسرانه - دخترانه ،مرکز بهداشتی درمانی ، داروخانه ، خانه بهداشت ،پزشک ،دندان پزشک ، دندان پزشک تجربی ، بهداشتیار ، به ورز ، تکنسین ، دامپزشکی ، مسجد، شورای اسلامی روستا ، شرکن نعاونی روستایی ، برق ، دفتر مخابرات و تلفن ، فروشگاه تعاونی و محلّاتی به نام های بالا محله ، پایین محله ، سانینگاه و ملیلاب  می باشد .

روستای دیوشل حدود کیلومتر ٢ جاده لنگرود به لاهیجان در سمت چپ جاده و در پای کوه قرار دارد. کشاورزی اهالی روستا بیشتر بر پایه باغات چای میباشد که چند سال اخیر به دلیل قیمت پائین برگ سبز چای، از رونق چندانی برخوردار نمیباشد. این عامل در کنار سختی و مشقت نگهداری و عمل آوری چای که غالبا در ارتفاعات کوهها میباشد سبب شده که در چند سال اخیر برخی از باغهای چای به حال خود رها شده و محصولی از آن برداشت نشود. به گفته یکی از اهالی چون این زمینها دارای سند معتبر نمیباشند، رها کردن زمین توسط مالک سبب میشود که آن زمین پس از چند سال خود بخود از مالکیت شخص خارج شده و تحت مالکیت سازمان اراضی قرار گیرد!
این روستا در قسمتهایی هنوز بافت قدیمی و سنتی خود را حفظ کرده و هنوز خانه های دو طبقه چوبی به سبک سنتی گیلان در آن مشاهده میشود. باغ معروف و قدیمی منجم باشی هم از دیدنیهای این روستا میباشد که البته من خودم آنرا ندیده و فقط شنیده ام.

روستای شوک ( بالاتر از زیاز) یکی از بهترین و زیباترین مناظر را هنگام برداشت گل گاوزبان به لحاظ دشتهای سرسبز ، زیبا و وسیع خود را در خود به خلقت آفریدگار بزرگ در خود جای داده است.

گل گاو زبان بعد از فندق و دامداران از در آمدهای اصلی و محصول کشاورزی در اشکورات شهرستان رودسر می باشد . گل گاو زبان یک گیاه داروئی است – لازم بذکر است طبق آمار رسمی کشور – بیش از 65 درصد گیاهان داروئی کشور در اشکورات شهرستان رودسر رشد می کند.

آدرس : رحیم آباد – دهستان اشکور سفلی – روستای شوک

روستای سرسبز ازگم از توابع شهرستان صومعه سرا با مردمانی با فرهنگ و باهوش ، مهربان و مهمان نواز که شاید این صفات برای این گیل مردان شایسته ترین صفات است،برای مردمانی که هم در سیاست و پاسداری از کشور جان گذاشته و هم سختی و رنج کشیده زمانه هستند ازگم روستایی که همواره مردمش رنج می کارند وبرنج درو می کنند.کشاورز و کشاورز زاده ها  در کنار هم برای آبادانی بیشتر تلاش می کنند روستایی که در کنار روستا های اطراف خود نگینی درخشان است.

در مورد محیط ازگم همین بس که روستایی است سرسبز با سه محله کوچک به نام های پایین محله ازگم ،ازگم و خرفکام.هر سه  محل دارای مسجدی جداگانه است ولی مردم برای خرید روزانه خود به ازگم که در بین این دو محله قرار گرفته می روند از نظر رفاهی  آب ، برق، تلفن و گاز هم به همت دهیار و شورای این روستا فراهم گشته  در این  روستا درمانگاهی  هم نه به صورت تخصصی بلکه در حد نیاز روستا چندین سال است دایر گشته و به جهت نیاز شعبه ای از پست بانک هم احداث گردیده و در آخر دبستان امام سجاد (ع) که دفتر خاطراتی است برای همه ازگمی ها، در دهه اخیر در ازگم مهاجرت زیادی  رخ نداده و جوانها با خرید ابزار کار کشاورزی مدرن در مقابل کشاورزی سنتی  راه موفقیت را برای خود باز کرده اند و در کنار کشاورزی به دامپروری و پرورش ماهی پرداخته اند و آ‍‍ژانس مسافربری هم به نام مهاجر به همت جوانان این روستا تاسیس شده تا با اشتغال زایی جلو مهاجرت گرفته و این روستا به آبادانی بیشتری برسد البته کسانی هم هستند که زیبایی این روستا آنها را مجذوب خود ساخته و برای آرامش بیشتر به این روستا مهاجرت و ویلاهای زیبایی بنا کرده اند .

بنا به اسناد موجود حدود سال ۱۳۵۰ تیم فوتبالی به نام عقاب ازگم در این روستا تشکیل شده و یکی از محبوبترین تیم های محلاتی به شمار می آمده.تمرینات این تیم در زمینی به نام چکا در ازگم شکل گرفته و بازیکنان عقاب ازجوانان بومی بوده اند با افتخاراتی که عقاب در جامهای محلاتی صومعه سرا کسب کرده محبوبیتش نزد مردم روستاهای اطراف بیشتر شده وکم کم بازیکنانی از روستاهای کسما نرگستان  پیشخان و... در ترکیب عقاب جای میگیرند.(عکس بالا تیم عقاب ازگم  در دهه ۵۰ میباشد)عشق به فوتبال همیشه در این روستا وجود داشته و اخلاق و منش ورزشکاری همیشه حرف اول را زده تا جایی که شهدا روستا اغلب بازیکنان عقاب بوده اند.

گیل ملک روستای است با پیشینه قدیمی در استان گیلان  شهرستان رودسر بخش کلاچای دهستان بی بالان که بعد شهر واجارگاه قرار دارد که فاصله آن با شهر 2کیلومتر می باشد دارای راه آسفالته که در دل طبیعت سرسبز جای گرفته است که از شرق به روستای فشکل پشته واز غرب به روستای بزکویه و از شمال به روستای سیاهکله و از جنوب به جنگل مشرف می باشد.کار اصلی مردم روستا کشاورزی و دامداری است.مردم زحمت کش روستا دارای باغ های چای و مرکبات می باشند.البته باید از جوانان محل  غافل نشد که اکثریت به تحصیلات عالیه دست پیداکرده و مشغول به فعالیت در ادارات مهم دولتی می باشند . گذر دو رود خانه از طرف غرب وشرق روستا بر زیبای های آن افزوده و از جنوب به جنگل زیبایی که هر چه از این زیبایی بگوییم کم است .اگر در داخل محل اطراف را نگاه کنید تمامی مناطق قابل رویت می باشد که می توان گیل ملک را بام سبز شهرستان نامید.

گیلده (Giladeh) یا گیلاده روستایی از توابع استان گیلان و شهرستان آستارا است. نباید این روستا را با روستای گیلده از توابع شهرستان شفت اشتباه گرفت. روستای گیلده به طور مستقیم حدود 5 کیلومتر با مرز کشور آذربایجان و همین حدود را از گردنه حیران فاصله دارد. این روستا با 133 خانوار قریب به 588 نفر جمعیت دارد.

روستایی زیبا از شهرستان فومن است که همانند گیلان که زیبایی بکر ودست نخورده  دارد درفصول سال زیبایی خاص خودرا دارد .روستای خشکنودهان یکی از بزرگترین روستاهای شهرستان  فومن  است و تقریبا  10تا 12کیلومتر بامرکز شهر فاصله دارد.

این روستای زیبا دراطراف خود به کوه ودامنه های سرسبز وشالی زارهای زیبا وحاصل خیز وصل است.

این روستا درگذشته "نوده یا نودهان" نام داشت اما در قرن معاصر خشک سالی عجیبی برای مناطق  نزدیک ومجاور این منطقه پپش آمد که محصولات زراعی کشاورزان در خشک سالی سوخت  وبار نیاورد

و به خشکنودهان(خشک نودهان)  -  khoshkenodean    ) تغییر نام یافت.

اقتصاد دربازار خشک نودهان درجریان است وبسیاری از روستاها که مغازه های پراکنده و اقتصاد راکد وبسته ای دارند روستای خوش کنودهان از این اشکالات دور است.

شرکت سهامی کرم ابریشم  ایران-درکنار روستا درحدود پنجاه سال پیش  در این روستاو روستاهای اطراف ایجاد شدو فصل کاری ان از بهمن ماه باحرص کاری شروع شده وتا اواخر ماه تیر ادامه دارد.

مسجد جامع این روستا به نام مسجد جامع ولی عصر (عج) مزین است وحدود پنج مسجد وتکیه در محله های  میان محله (MIAN MAHALE) ودرج محله(DEREJ MAHALE) و....بعد از انقلاب ساخته شده اند.

روستای خشک نودهان  مانند دیگر روستا های استان  گیلان  به دوقسمت بالا وپایین تقسیم شده که

 خشک نودهان پایین  یا اسلام آباد(ESLAM ABAD  )در شرق کانال آبرسانی قرار گرفته وخشک نودهان بالا که درغرب کانال آب رسانی قرار گرفته وبه نوعی مرکز خشک نودهان میباشدوبسیاری از امکانات راکه برشمردم داراست .

دی جان همان دهگان است . روستایی با پنج خانوار که شغل اصلی مردمش دامداری است . پیشترها تعداد خانوارهای این روستا بیشتر بود که بنا به دلایلی مانند طرح خروج دام از جنگل ها و عدم امکانات ساده زندگی از آنجا کوچ کردند و تمام خاطرات گذشته دورادورشان را برای همین پنج خانوار بر جای گذاشتند .

این روستای کوچک جنگلی از ملحقات روستای خرما سیسکوی بخش اتاقور شهرستان لنگرود است که مردمش برای فروش محصولات دامی و خرید دیگر مایحتاج زندگی خود معمولا به روستای خرما و در نهایت به بخش اتاقور رجوع می کنند و کمتر اتفاق می افتد که در طول سال ، گذرشان حتی برای یک بار به شهرستان لنگرود بیفتد . ساده زیستی و پایین بودن سطح توقع از ویژگی های مردم روستایی است که از امکانات اولیه ای همچون برق محرومند .

 در انتها و یا به تعبیری ، پشت کوچه های این ده کوچک ، مسیر مالرویی وجود دارد که به دو راه ختم  می شود . یکی به پای آبشار بی نهایت زیبایی می رسد که به آبشار دی جان و یا ماهی منشو معروف است . ماهی منشو ، اصطلاحی است که کوهنشینان منطقه به جای آبشار بکار می برند و مختص این آبشار نیست .

اصطلاح ماهی منشو از سه قسمت ماهی ، من و شو تشکیل شده است و به معنای ماهی نمی تواند برود . مسیر دوم نیز مالرویی است که از بالای آبشار می گذرد . در بالای این آبشار چند آبشار کوچکتر قرار دارد که از لای سنگ ها و صخره های آنها چشمه های فراوانی می جوشد که هرگز نمی گذارند این زیبای جنگلی دمی بخوابد .

ادامه مسیر دوم از میان جنگل انبوهی می گذرد و به یال می رسد که مرز بین دو شهر لنگرود و سیاهکل است . ادامه مسیر مالرو به روستای بالارود سیاهکل که در مسیر دیلمان قرار دارد ختم می شود.

کل محدوده جنگلی خرما تا بالارود به خاطر نوع پوشش گیاهی و جنگلی اش ، دامداران زیادی را در خود جای داده و همین امر موجب شده تا محیط بسیار خوبی برای رویش قارچ ها پدید آید . قارچ هایی که نظیرشان را کمتر می توان جایی دید .

اما برسیم به تاویل نام منطقه ای که به خرما سیسکو معروف است . آنچه از این ترکیب بر می آید باید سابقه ای  بس طولانی داشته باشد .

(( خرما )) مخفف دو واژه (( خور و مه )) است . عده ای بر این باور هستند که خورمه نام خواهر بابک خرمدین بوده است ، اما سند محکمی برای این مدعا در دست نیست .

خور و مه ، همان است که آفتاب و مهتاب می گوییم . یکی عنصری نرینه و دیگری عنصری مادینه است . این روستا دارای دو امامزاده است اولی مرد که پشت جاده و بالای کوه و دومی زن که در زیر جاده و کنار رودخانه قرار دارد . در حیاط هر دو امامزاده دو گورستان واقع شده که در گورستان بالا مردان و در گورستان پایین زنان را دفع می کنند که در نوع خود عجیب و بسیار کم سابقه است . اما اخیرا این ترتیب رعایت نمی شود .

سیسکو هم واژه ای ترکیبی است که بخش اول آن یعنی (( سی )) در زبان پهلوی باستان به معنای کوه و سنگ است و (( کو )) هم مخفف کوه است که کاربرد ترکیب سیسکو غلطی مصطلح است . سی پیشوند و پسوند بسیار از مکان ها و روستاهای کوهستانی در گیلان است . مانند سجیران یعنی پایین کوه و سی پشت به معنای پشت کوه  .

متن از آقای علی خوشتراش

روستای جنگسرا از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر از استان گیلان می باشد(قبل از سال ۱۳۶۰ از توابع شهرستان رامسر بود). این روستا دارای بیش از ۱۵۰ خانوار و بیش از ۷۰۰ نفر جمعیت دارد. شغل مردم روستا دامداری و کشاورزی است.

محصولات مهم این روستا مرکبات، چای و کرم ابریشم است.روستا در ۸ کیلو متری شهر چابکسر واقع شده و دارای دو مسیر ورود به خود است که یکی جاده قدیمی میانده به جنگسرا است که به دلیل عبور و مرور کم تقریبا بصورت متروک مانده است اما مسیر دوم و بسیار زیبا مسیر چابکسر-سرولات-جنگسرا است که مانند تابلوهای نقاشی زیبا و دلنواز است کسی که فقط یکبار این مسیر را تا جنگسرا آمده باشد مجاب می شود برای دفعات دیگر به جنگسرا بیاید.از روستای سرولات تا جنگسرا ۳ کیلومتر می باشد و دارای جاده آسفالته می باشد.این روستا دارای ۳ سوپرمارکت، یک مسجد ، یک امامزاده ، ایستگاه صداو سیما برای تقویت کانال های تلویزیونی - ایستگاه تقویت خطوط تلفن همراه همراه اول و ایرانسل و دفتر خدمات پست بانک می باشد.

روستای مریان از توابع بخش مرکزی شهرستان تالش، در 37 کیلومتری شمال غربی هشتپر و 143 کیلومتری رشت قرار دارد.

این روستای تاریخی از شمال به روستای ناوان، از شرق به روستای سینا هونی، از جنوب به اراضی جنگلی و از غرب به روستای آق اولر محدود می‏‌شود. روستای مریان از طریق شهر هشت‌پر با جاده‏ای مناسب و زیبا قابل دسترسی است.

ارتفاع این روستای کوهپایه‌‏ای از سطح دریا 1080 متر است و آب و هوای آن در زمستان‏ها سرد و در تابستان‏‌ها معتدل است.

متوسط بارندگی سالیانه آن 1732 میلی‏متر گزارش شده است. گورستان باستانی روستا، نشانگر سکونت دیرینه اقوام تالشی در این روستاست و آثاری از حمام قدیمی منسوب به دوره صفوی و یا قاجاری مؤید قدمت کهن روستاست.

مردم روستای مریان به زبان‏‌های آذری و تالشی سخن می‏‌گویند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند. اقتصاد روستای مریان بر پایه فعالیت‏‌های زراعی، باغداری، دامداری و صنایع دستی استوار است.

زراعت عمده روستا، کشت دیم است و گندم مهم‏ترین محصول دیمی آن است. توتون، ذرت، سیب‏زمینی، یونجه و لوبیا از دیگر محصولات زراعی روستاست. زردآلو، سیب، به و گلابی از محصولات باغی آن است.

محصولات مهم دامی آن عبارتند از: گوشت تازه و انواع لبنیات، پرورش طیور خانگی مانند مرغ و بوقلمون نیز بین روستاییان رونق دارد.

مردم روستا به ویژه زنان، با بافت و تولید صنایع دستی مانند گلیم، جاجیم، شال و جوراب در بهبود وضعیت اقتصادی خانوار نقش مهمی ایفا می‌‏کنند.

معماری روستای مریان به دلیل استقرار در ناحیه کوهستانی، از روستاهای جلگ‌ه‏ای استان گیلان متفاوت است. سقف چوبی خانه‏‌ها، لته کوبی است و درهای ورودی و پنجره‌‏ها، برای جلوگیری از سرما کوچک انتخاب شده‏اند. در ساخت خانه‏‌های قدیمی از مصالح بومی سنگ، ملات کاهگل و چوب استفاده شده است.

پس از زلزله سال 1369، اکثر خانه‏‌ها با استفاده از مصالح جدید سیمان، آجر و تیرآهن ساخته می‏‌شوند. اتاق‏‌های خواب و پذیرایی، آشپزخانه، سرویس بهداشتی، انبار و طویله، فضاهای مشابه اکثر خانه‏‌های روستایی است.

جاذبه‏‌های گردشگری چشم‏انداز رودخانه پرآب کرگانرود، ارتفاعات پیرامون روستا، جنگل‏‌های انبوه و سرسبز و هوای مه‌‏آلود، تصویری رویایی پیشا روی گردشگران روستای مریان ترسیم می‏‌کند.

مراتع سرسبز و مزارع طلایی گندم، همچون کمربند درخشانی گرداگرد روستای مریان را در برگرفته‏‌اند.باغ‏های انبوه و پربار میوه از دیگر جاذبه‌‏های طبیعی این روستاست.

وضعیت جغرافیای:  

در منطقه جلگه ای و در کنار جاده کپورچال-آبکنار واقع شده دارای نسق ۸۵ ساله (تاتاریخ ۱۳۶۳ شمسی)بوده و از نظر ثبتی جزء بخش ۷ حومه انزلی و سنگ شماره ۶ میباشد و مسافتش تا کپورچال ۷ کیلومتر و تا انزلی ۲۷ کیلومتر است:  

 محدود است از شمال بمرداب-از جنوب به جنگل-از مشرق به خمیران و از مغرب به سیاه خالسر.  

کرکان وسیله رودخانه ای بنام ((کرگان رودبار)) که از منطقه هفت خانان می آید و از وسط آن عبور کرده و بطرف مرداب سرازیر میشود بدوقسمت مالک نشین و خرده مالک تقسیم شده است .که کلیه زمینهای سمت شرق متعلق به دو نفر بنامهای مرحوم تقی کرگانی و مرحوم محمد خدیور بوده و زمینهای سمت غرب متعلق بکشاورزان و خرده مالکین بوده است که در این باره متعاقبا توضیحات بیشتری داده خواهد شد.  

((رابینو)) در سال ۱۹۱۱ میلادی ((۱۲۹۰ شمسی-ن))می نویسد:  

(کرگان رودخانه ایست که از جنگل می آید. چاپ رود که با سه شعبه شیله سر –کچلک و صافخاله به مرداب می ریزد و از نظر مالیاتی جزو دهکده های آبکنار که مالیات سالانه اش ۴۰/۳۷۲ قران بوده و از نظر تابعیت جزو دهکده های گیل دولاب بوده است).  

وجه تسمیه کرگان:   

آقای حاج حسن اسدی کرگانی ۶۶ساله کارمند بازنشسته پست و تلگراف که از خانواده های قدیمی کرکان است میگوید:  

(از مرحوم آقا تقی کرگانی که پیر مردی ۷۵ ساله که حدود سال ۱۳۴۷ شکسی فوت کرده شنیدم که نام اصلی این محل (( کرکان)) است و یکی از مراکز عمده پرورش مرغ در گذشته بوده است .مرغ را بزبان محلی (( کرک)) میگویند و اگر ((کرک))که همان مرغ باشد جمع بسته شود میشود (( کرکان )) که بر اثر تلفظ در مرور زمان به کرگان تبدیل شد).  

اگر به نوشته (( رابینو )) توجه شود ملاحضه میشود که این روستا جزو طالش بوده و کرگان رود سابقا مرکز طوالش و هشتپر امروزه در کنار آن جای آن را گرفته است. آیا این احتمال وجود ندارد که روستای کرگان نام خود خود را از رودخانه کرگان که از طالش سرچشمه گرفته و از وسط روستای یاد شده گذشته از کرگان رود گرفته باشد؟  

قدمت کرکان:  

قبل از اینکه خانواده های زیادی از اشترکان و روستاهای مجاور به حدود یکصد سال پیش به کرکان کوچ نمایند در قسمت شرقی رودخانه پدران زارعین مرحوم آقا تقی کرگانی و مرحوم خدیور.خانه ها و کومه هائی داشته اند وروی این اصل بایستی قدمت کرکان را خیلی بیش تر از یکصد سال قلمداد کرد با توجه به اینکه این روستا سر راه آبکنار قرارداشته است. 

اباتر یکی از شهرک های استان گیلان در شمال ایران است که در شهرستان صومعه‌سرا و ۸ کیلومتری شمال غربی شهر صومعه‌سرا قرار دارد.

اباتر در قدیم جزئی از بخش گسگرات شهرستان صومعه‌سرا به‌شمار می‌آمد.در گذشته دارای ۴ دروازه بوده و محل ارتباط بخش‌های مختلف گسکرات بوده‌ است.

اباتر دارای محلات گوناگون است که از آن جمله می توان به تالش محله , بالا محله , کوده بالا , کوده پایین و خشتامدخ اشاره کرد.

شغل اغلب مردم این شهرک دامداری و کشاورزی و به طبع کاشت برنج است.

رودخانه معروف پلنگ رود(ور)  که از کوههای سیاه ورود سرچشمه می گیرد نیز از این شهرک عبور می کند.به سبب وجود این رود , در فصل تابستان اباتر میزبان ماهیگیران پر شماری است که برای صید ماهی و گذراندن اوقات فراغت خود به این شهرک می آیند.

گویش مردم: گویش زیبای گیلکی

معروف ترین غذا: آش اباتری

مذهب: شیعه

ارتفاع از سطح دریا: ۱-

جمعیت: ۱۸۲۲

پیش شماره تلفنی:0182343

منبع : وبلاگ اباتری ها

روستای گیله سرا از توابع ماسال است و دارای حد 965 نفر جمعیت دارد . موقعیت مکانی این روستا جنوب یا غرب شهرستان ماسال است و نزدیکای روستاهای پاشکم از توابع شهرستان شاندرمن و میله سرا که از توابع شهرستان ماسال است  وجود دارد . در روستای ما کوهای سرسبز و قشنگی وجوددارد . یک شهرک صنعتی وجود دارد که منظره خوبی برای دیدن است روستای ما یک را به طرف غار آویشو دارد که خیلی دیدنی است. در روستای ما در یک کوه آب بیرون میاید که همان آب از طرفی رفته و یک چشمه به نام گرم آب چشمه ایجاد کرده است . آب این چشمه خیلی سرد است و یک چیز دیگر این چشمه بعضی از صبحا که هوا خیلی سرد می شود یا بعضی شبها خیلی هوا سرد می شود از داخل چشمه بخار بیرون میاید وآب چشمه گرم می شود .

در روستای گیله سرا یک مکان متبرکه وجود دارد که نام آن مکان( اقا سید ابو جعفر ) و در کنار این مکان مسجد امام سجاد گیله سرا وجود دارد . بزرگان روستای ما به نام های : جبار رحمتی ، اقبال رحمتی ، حاج ندرت دولتی  هستند که از زمان قدیم تا به حالا بوده اند.

توضیحاتی درمورد سفر به روستا خود و مکان اتراق و کمبود در روستا خود     

روستای ما از طرف شهرستان ماسال به روستای ما واز شهرستان شاندرمن به روستاس ما راه دارد .در روستای ما محلی برای اتراق وجود ندارد ولی در شهرستان ماسال یک سینما است که در بالای سوئیت های دارد که اجاره می دهد و می توان درپارک ساحلی ماسال چادر زد باید بگم که کنار پارک سوئیت های در حال ساخت که انشالله برای مسافران ساخته می شود .در روستای ما تنها مشکلی که داریم این است که کوچه ها آسفالت نیست وبرای بچه ها مشکل است که از گل  و آب کثیف عبور کنند وبه مدرسه برسند. نام مدرسه روستای گیله سرا (سردا جنگل)است

منبع : وبلاگ روستای گیله سرا

دیگاه روستایی است تاریخی و از محدود روستاهای شهر ماسال است که 

دارای مدرک خریداری شده معتبر در اواخر دوره  قاجار می باشد.

جهت دیدن تصاویر بیشتر به ادامه مطلب بروید

از گوراب زرمیخ به سمت تنیان میرویم . مسیر به سمت کوه است ، جاده آسفالته ، هموار است . روستای تطف در مسیرقرار دارد . دو طرف جاده مملو از مزارع کشاورزی و خانه های پراکنده . بعداز روستای سه سارچهارراه باز می شود که جاده سمت غرب (دامنه کوه ) به سمت منطقه توریستی تفریحی تنیان است. تنیان منطقه ای توریستی بوده دارای کوه در سمت چپ می باشد و در مسیر دو طرف جاده درختان متنوع وجود دارد. مسیر تنیان- چالکسرا که در آن view تونل آب وجود دارد. در روستای تنیان استخری بسیار زیبا دیده می شود که با پوشش جنگلی بسیار زیبا آراسته شدهاست.کمی بالاتر غار خونابکش دیده می شود غاری کوچک (دهانه کوچک) بالاتر به دشت پلنگان می رسیم که پوشیده از درختان صنوبر وتوسکا می باشد. سپس به روستای سیاه کوه می رسیم که در آن پارک جنگلی دیده می شود که این جنگل پوشیده از درختان افرا می باشد، درختان انار، آلوچه، ازگیل و باغ کرف در اطراف به وفور دیده می شود. این منطقه نقش ییلاق را برای جلگه نشینان صومعه سرا بازی می کند و مردم برای گذران اوقات فراغت به این محل می آیند. این محور دارای روستاههای پراکنده و زیادی است که در کنار جاده و کوهپایه استقرار دارند. خانه های روستایی سنتی است و زندگی ساده ای دارند. دو منطقه زیبا در این محور وجود دارد: یک راه به سمت روستا و غار خونابکش ، نارنج پره و راه دیگر به سمت تنیان می رود. بعد از نارنج پره تنیان روستای سیاه خانی است که امامزاده گردکوه در آن قرار دارد . جاده ، برق و آب ندارد ، فقط یک خانوار در آن سکونت دارد. در ضلع مقابل آن امام زاده دوال کوه (دوعالم کوه) قرار دارد . از نظر امکانات شبیه گردکوهاست . در تابستان و سیزده بدر شلوغ می شود. منطقه جلگه کوهپایه تنیان صومعه سرا با فاصله 45 کیلومتر از مرکز استان و 17 کیلومتر از مرکز شهرستان با سطح بندی ملی در زمینی به مساحت 100 هکتار درحوزه طبیعی جلگه - کوهپایه با غار - جنگل دارای طرح مطالعات در فهرست مناطق طبیعت گردی استان گیلان به تصویب رسید.

روستای گشت یکی از روستاهای سرسبز ومرکزدهستان گشت شهرستان فومن است که در کیلومتر 5 شهر فومن ودر مسیر قلعه رودخان قرار دارد زبان مردم این دهستان تالشی است روستاهای این دهستان کردمحله -گشت- شولم-پیش حصار-دارباغ-شکال گوراب پایین-بوئین-سرابستان-حسین کوه-للکام-شکال گوراب بالا-حسین اباد-رودبارچیره-نصرالله محله-قلعه کل-امامزاده تقی-نوگوراب-گشت گوراب-مودگان-خلیل سرا-شلکه بانان-گراکو-علیسرا-کمسر-جهودبیجار-پلنگ کل-شالده-حلقه بسته است

لطفا جهت دیدن تصاویر بیشتر به ادامه مطلب بروید

روستای چسلی به دوبخش پای کوه و دره تقسیم می شود  روستایی کاملاً جنگلی و بکر است . در داخل روستا قهوه خانه ، مغازه و مدرسه هم دارد. خانه ها پراکنده و به صورت خانه باغ هستند. در کنار رودخانه چسلی استخر پرورش ماهی احداث شده است.

جهت دیدن تصاویر بیشتر لطفا به ادامه مطلب بروید

لطفا به ادامه مطلب بروید

واجارگاه در گذشته روستایی بوده است از توابع سیاهکل و دیلمان و امروزه از توابع اطاق ور لنگرود,بالاتر از روستای لیل و روستای خرما با جمعیتی بالغ بر 10 الی 20 خانوار که در درون جنگل های سرسبز این خطه زندگی می کردند.

شغل اصلی آنها دامداری بوده واز این طریق مایحتاج خود را تامین می کردند.

پس از مدتی چند خانواده از آنها کمی پایین تر از محل اولیه خود به منظور کار کشاورزی سکنی گزیدند و واجارگاه به دو بخش جور واجارگاه (بالا واجارگاه) و جیر واجارگاه (پایین واجارگاه) تقسیم شد که ساکنان جور واجارگاه دامداری و ساکنان جیر واجارگاه به کشاورزی مشغول بودند.

درباره معنی کلمه واجارگاه و منشا آن نقل قول های زیادی شده است.مثلا اگر واجارگاه را به صورت وا+جار+گاه در نظر بگیریم:

"وا" یعنی دوباره از هم جدا شدن وباز کردن

"جار" یعنی دوباره گویا کردن موضوع و آواز دادن,تکرار کردن

"گاه" یعنی وقت,مکان. که در مجموع می شود بازگو کردن صدا در مکانی.

واجارگاه یعنی بازتاب صدا و بازتاب صدا به منشا اولیه.

اما به گونه دیگر هم معنای آن را نقل کرده اند به این صورت که:

واج Vaj یعنی کلمه,سخن,گفتار

واجارVajarبه معنی بازار- سوق

گاه هم به معنی زمان- وقت- مکان

در مجموع به معنی بازار- جای بازار

جور واجارگاه از 10الی 20 خانوار و جیر واجارگاه از 2الی 7 خانوارتشکیل شده بودند.

بقیه در ادامه مطلب

روستای سقالکسار واقع در شمال کشور ایران، استان گیلان و ۱۵ کیلومتری جنوب شهر رشت و بین راه آقاسید شریف تا جیرده قراردارد.

سقالکسار یکی از روستاهای دهستان لاکان (بخش مرکزی شهرستان رشت) می باشد. این روستا  براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن۵۸۴ نفر (۱۶۸خانوار) بوده ‌است. کار اصلی اهالی روستا کشاورزی است. مردمی مهربان و مهمان دوست می باشند.

این روستا مناطق بسیار زیبایی دارد که یکی ازاین جاذبه‌های دیدنی سد خاکی سقالکسار می‌باشد که در تمامی فصول مسافران را به سمت خود جذب میکند.

به تمام شما عزیزان پیشنهاد می کنیم که یک بار به روستای سقالکسارسری بزنید و از طبیعت بکر این روستا لذت ببرید.

آدرس کامل روستای سقالکسار:
رشت - فلکه انتظام (فلکه رازی) - 10 کیلومتری جاده جیرده - بعد از بقعه آقاسید شریف - روستای توریستی سقالکسار.

برای دیدن تصاویر بیشتر به ادامه مطلب بروید

از توابع دهستان چوبر با طول جغرافیایی 49 دقیقه و 23 ثانیه و عرض جغرافیایی 37 دقیقه و 4ثانیه در دامنه کوه واقع است.

این روستا در 13 کیلومتری جنوب شفت و در دو طرف رودخانه گیشم و کنار کوه بزولر قرار دارد . زبان مردم آن تالشی است . کشاورزی ، پرورش زنبور عسل و پرورش کرم ابریشم کار و پیشه مردم این منطقه را تشکیل می دهد .از فراورده های این روستا عسل ف برنج ، چای و لبنیات است .

این روستا در سال 1330 هجری جزئ چوبر شناخته می شد و روستایی قشلاقی است .

وجه تسمیه ی بیجارسر  از سر یعنی محل و ابتدا است و بیجاسر یعنی محل بیجار و یا ابتدای جایی که بیجار وجود دارد.

در سال 1345، 141 خانوار با 512 نفر جمعیت دارد که 311 نفر بالای 6 سال آن باسوادند . امکانات این روستا خانه بهداشت ، دبستان ، مدرسه راهنمایی پسرانه ، مسجد ، شورای اسلامی ، برق ف دفتر مخابرات ، و تلفن است .

چوب تراشان در سال 1330 از توابع بیجار سر بود . شادروان حسن امیدزاده که هنگام آتش گرفتن مدرسه برای نجات دانش آموزان خود را در آتش افکند و لقب معلم فداکار گرفت و از اهالی این روستا است .

حاج محمدتقی فهمیده- حسن امید زاده-ریزعلی خواجوی

منبع : کتاب تاریخ شفت (آقای نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

از مناطق جنوبی شفت است که مردم آن به زبان تالشی صحبت میکنند و محصولاتی چون ابریشم ، برنج ، عسل و صنایع دستی دارند . برخی از مردم آن در تابستان ها برای چرای دام خود به ییلاقات جنوبی این منطقه کوچ می کنند .

در تاریخ این منطقه مردان رزمنده ای برخاسته اند . چنانچه نوشته های رابینو که به نقل از نویسنده ی کتاب تاریخ سالوک است درست باشد ، این منطقه در سده های دوم وسوم هجری ، پادشاهانی به نام ملک الماس و ملک دولت داشته که پسوند سفید مزگی داشته اند . این ملوک در واقع می توانند نخستین مدافعان شیعه در همراهی با سالوک معلم از رهبران نهضت شیعه زیدیه در منطقه باشند .

مولف ولایت دارالمرز گیلان (1330هجری ) می نویسد : سفید مزگی منطقه ای قشلاقی است که در آن ده خانوار گالش زندگی می کنند و مالیات سالانه آن 242/52قران است .

وجه تسمیه آن به این شرح است :

در زبان پهلوی مزگ به معنی مژه است که به گیلکی مزرا کوه معنی می دهد و گی به معنی حوضچه های زیرزمینی آب باشد و مزگی به معنی محلی که دارای آب های زیر زمینی است .

این روستا ، 70هکتار برنج زار و  500هکتار جنگل داشته است . بر اساس سرشماری سال 1385، 229خانوار با 949نفر جمعیت دارد . و 645نفر از کل جمعیت آن باسوادند .

سفید مزگی دفتر مخابرات ، مکان مذهبی ، شورای اسلامی روستا ، تلفن ، برق ، آب لوله کشی ، سیستم تصفیه آب ، دبستان ، مدرسه راهنمایی مختلط ، مکان ورزشی ، پزشک ، دندانپزشک ، و به ورز دارد .سوته ، کبود شهر ، کمتیله سر ، مریزم ، مشهدی سر ، وزنه بنه از توابع سفیدمزگی هستند .

در سال 1335 ، 655نفر جمعیت داشت . کبودشهر بر سر راه امام زاده اسحاق (ع) (در محل تلاقی جاده ی شالما به امامزاده اسحاق و گنجار) است . همچنین بقعه متروکه آقا سید الیاس نیز در این منطقه قرار دارد .

منبع : کتاب تاریخ شفت ( نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

کپی برداری از این مطلب با ذکر نام ( وبلاگ نصیرمحله ) بلامانع است .

این روستای کوهستانی و ییلاقی در 35 کیلو متری غرب شهرستان تالش و در میان دره هایی که توسط کوههای سر بفلک کشیده محصور است قرار دارد . اگر شما تمایل داشته باشید که به آق اولر سفر کنید پس از طی کردن خیابانهای تالش در منتهی الی شمال شهر و عبور از روی پلی که بر روی رودخانه گرگان رود احداث شده ، بعد از گردش به سمت چپ و در جهت غرب و پس از عبور از روستا های هره دشت ، نال بند ، بالده کری ، ماشین خانه ، کیش دبی ، تنگاب ، نولبلاغ ، کبلامک ، شیله وشت ، سینه هونی ، کله ور ، مریان به روستای آق اولر می رسید . این مسیر تماماٌ آسفالته و مانند تمام جاده های کوهستانی پر پیچ و خم و سر بالایی است که گاه این سر بالایی ها به سراشیبی نسبتاٌ تندی تبدیل می شود و در مسیر راه عموماٌ کرکان رود در سمت چپ جاده قرار دارد و با عبور خود که در بستر دره های پر پیچ و خم کوههای تالش است به زیبایی و لطافت ذاتی طبیعت شمال جلوه ای بدیع داده و با سرو صدا و کف آلود به سمت دریای کاسپین ( خزر ) در حرکت است . این رودخانه دائمی همیشه مشتاقان طبیعت را به سوی خود جلب کرده است. جنگلهای هیرکانی با درختان برگ ریز از دیگر جاذبه های طبیعی منطقه آق اولر است . این جنگلها در ایام بهار و تابستان سبز و در پاییز مانند یک تابلوی نقاشی رنگارنگ است و بادهای پاییزی وقتی به وزش در می آید برگهای سرخ و زرد و قهوه ای این درختان را در هوا به رقص در می آورد و سیمای زیبای طبیعت تالش را مانند هنرمندی چیره دست تزیین می کند.

در مسیر رفته رفته وجود تخته سنگ های بزرگ و غیر منظم و سنگ های مطبق لایه لایه که از دیواره ضمن اینکه کوهها بیرون آمده اند همگی نوید نزدیک شدن به روستای ییلاقی آق اولر را می دهند که در ارتفاع 1100 متری از سطح در یای آزاد قرار دارد. در فصل تابستان بدلیل همین اختلاف سطح و ارتفاع بلند خنکهای نسیم و وزش باد سرمایی را با خود به همراه می آورد که در دل تابستان گرم طراوتی تازه به محیط می بخشد چهره گشاده و پر تبسم نیز اهالی پذیرای گردشگرانی است که از اقصی نقاط کشور به این روستای زیبا آمده اند .

وجود مراتع و جنگل در روستا و در حاشیه ی غربی آن باعث جذب مردم و اشتغال به دامداری را میسر کرده است . در نتیجه می توان گفت دو پدیده ی طبیعی رود خا نه گشت رودخان و جنگل حا شیه ی غربی روستا باعث پیدایش روستا و امکان معیشت را فراهم آورده است.      

شناخت مراکز توریستی

از آنجایی که استان گیلان دارای طبیعتی نشات آور وهوای سالم برخوردار است.

۱.رودخانه ی روستا که یکی در جنوب روستا می گذرد و رود خانه ی دیگر از مر کز روستا عبور می کند .

جنگل غرب و جنوب غرب روستا  را میتوان نام بردکه تفریگاه خوبی تلقی میشود.

۲. باغات چای روستا ی دارباغ که یک فضاب دل انگییز ی  را بوجود می آورد و از جمله باغ چای مرکز و دیگری در جنوب غربی روستا را می توان نام برد.

منبع : وبلاگ دارباغ

روستایی است سرسبز که در راه اصلی صعود به قله درفک در استان گیلان .شهرستان رودبار . بخش رحمت آباد واقع شده است .فاصله شیرکوه تا رستم اباد ۵کیلومتر و تا مرکز استان (رشت) ۳۰کیلومتر میباشد

این روستا درهفت کیلومتری جنوب غربی شهرفومن ودر مسیر جاده توریستی ماسوله قراردارد .بقعه امامزاده عبدالله از نوادگان امام هفتم (ع) وآرامگاه مرکزی شهدای بخش سردار جنگل دراین روستا قراردارد وجود اماکن مقدس وباغهای سرسبز چای جلوه خاصی به این روستا داده است

خانوانه در لغت نامه دهخدا:

خانوانه . [ ن  ] (اخ ) دهی  است  جزء دهستان  حومه  مرکزی  شهرستان  فومن  واقع  در 6 هزارگزی  باختری  فومن . ناحیه ای  است  واقع  در کنار راه  فرعی  صومعه سرا به  ماکلوان . این  ده  در جلگه  قرار دارد با آب  و هوای معتدل  و مرطوب  و مالاریایی . دارای  191 تن  سکنه  که  شیعی مذهب  و طالشی زبانند. آب  آنجا از رودخانه  ماسوله  و محصولات  آنجا برنج  و چای  و ابریشم  و عسل  و لبنیات  و شغل  اهالی  زراعت  و گله داری  و شال بافی است .(از فرهنگ  جغرافیایی  ایران ج2)

خانوانه - ویکی پدیا:

یکی از روستاهای شهرستان فومن است که در بخش سردار جنگل و دهستان سردار جنگل فومن واقع شده است.اهالی روستا به زبان تالشی صحبت می کنند.

نام خانوانه که در نگارش‌های جدید به اشتباه به صورت خانه وانه نوشته می‌شود از ترکیب دو واژهٔ خان+وانه تشکیل شده است. "خان" به ملاکان و صاحبان قصبه‌ها در قدیم گفته می‌شد و "وانه" واژه‌ای قدیمی است که به صورت "بانه" در زبان فارسی به کار می‌رود و به معنی محل سکونت می‌باشد. به علت آب و هوای خوب و موقعیت جغرافیایی این منطقه در دوران قدیم خان ها و ملاکان برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح به این روستا می‌آمدند. آن‌ها در این محل برای خود "وانه" هایی درست می‌کردند تا زمان حضورشان در این ناحیه در آن جا اقامت کنند.

نمایی از خیابان شهید کریم آراسته روستای خانوانه

منبع : وبلاگ خانوانه

ویکی پدیا

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

این روستا در مختصات طول جغرافیایی 49 دقیقه و 25 ثانیه و عرض جغرافیایی 37 دقیقه و 4 ثانیه و ارتفاع 70 متر از سطح دریا ، روستایی پایکوهی محسوب میشود .

رودخانه امامزاده ابراهیم از شرق آن می گذرد . این روستا در مسیر امامزاده اسحاق واقع است .

کوه خون یا خون یاب در جن.ب غربی و کوچ دره در جنوب شرقی و سنگ دره در شمال شرقی آن واقع است .

زبان مردم آن تالشی - گیلکی است . کار مردم این سامان کشاورزی ، دامداری ، پرورش کرم ابریشم و پرورش زنبور عسل و فراورده های آن برنج و چای است . ((این روستا با ده باب خانه در سال 1330هجری جزء چوبر بود ))

مبارک آباد زادگاه یکی از پهلوانان معروف و خوشنام ، پهلوان عیسی یوسفی است (وی در سال1378 از دنیا رفت )

این روستا در سال 1379 دارای 219 هکتار  برنج زار ، 6 هکتار باغ چای و 15 هکتار توتستان بود.

بر اساس آمار سال 1385 مبارک آباد دارای 94 خانوار با 297 نفر جمعیت که 196 نفر از افراد بالای 6 سال آن باسواد می باشند .

مبارک آباد دارای مسجد ، شورای اسلامی روستا ، برق ، خانه ی بهداشت ، به ورز و دبستان می باشد . دبستان دولتی این روستا در سال 1327 تاسیس شد.

عکسی از طبیعت روستای

مبارک آباد

منبع : کتاب تاریخ شفت ( نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

کپی برداری از این مطلب با ذکر نام ( وبلاگ نصیرمحله ) بلامانع است .

مرکز دهستان چوبر از بخش احمدسرگوراب شفت در مختصات جغرافیایی به طول 49دقیقه و 25ثانیه و عرض جغرافیایی 37دقیقهو 6ثانیه با ارتفاع 60متر از سطح دریا در کنار رودخانه امامزاده ابراهیم (ع) واقع است .

کوه اربالنگه در یک کیلومتری مشرق چوبر واقع است . زبان مردم آن تالشی ، گیلکی و کار و پیشه ی آنان کشاورزی ، دامداری ،پرورش زنبور عسل و پرورش کرم ابریشم می باشد .

چوبر در مشرق شهرستان شفت قرار دارد . این روستا از گذشته های دور تا کنون یکی از مهمترین و قدیمی ترین مناطق شفت محسوب می شود که از جنبه های مختلف دارای اهمیت وافر برای شهرستان شفت بوده است .

این روستا در مسیر جاده آسفالته امامزاده ابراهیم (ع) و امامزاده اسحاق (ع) قرار دارد .

از خاندان قدیمی چوبر می توان خاندان یوسفی زاد را نام برد که در محل یوسف آباد چوبر می زیستند .

واقعه چوبر : عبدالفتاح فومنی مورخ قرن دهم و یازدهم هجری در کتاب خود ، تاریخ گیلان می نویسد : (( وقتی سپه سالار مراد بسته ی دیلمی به سپه سالاری فومن منصوب شد بو سعید میر همراه با مردم زرمخ و تنیان بر سر او ریخته و او را کشتند . وی برای کشتن شیرزاد سلطان به تعقیب او می پردازد . سرانجام شکست می خورد . بو سعید همراه با محمد امین خان و سپه سالار امین خواند طالش شفت و دیگران از طریق جاده ییلاقی ماسوله به شفت به طرف ییلاق لوک و گیلوا روانه ییلاق شفت شده در سکن که خانه امیر خواند تالش و برادران و اقوامش در آنجا بود توقف نموده و از آنجا به طرف لاسک و دیورود به چوبر می رسند . در چوبر کنار رودخانه ای در جای تنگی سپاه خود را می آرایند و بنه بر کرده و علم برافراشتند و لشکر خود را در یمین و یسار قرار دادند . که شیرزاد سلطان (992هجری ) بر آنان تاخت و جنگ سختی در کنار رودخانه در گرفت که عده زیادی کشته شدند و جوانان تالش بنه بر را خراب کردند سرانجام به شفت آمدند و مردم از آنان استقبال کردند و سه روز در شفت ماندند .))

یکی از روستا های بسیار قدیمی شفت که برای شهرستان شفت علاوه بر اهمیت تاریخی ، همواره اهمیت اقتصادی نیز داشته است .

مقبره نعمان در این روستاست . (شاید نعمان همان باشد که در اوایل قرن چهارم هجری پسرش لیلی از مبارزین شیعه زیدی گیلان بود )

چماچا روستایی است که در دامنه واقع است .زبان مردمانش گیلکی - تالشی است . و برنج و عسل و لبنیات و ابریشم از فراورده های آن در گذشته بوده است .

شغل مردم آن نیز زراعت ، گله داری و شالبافی بود . در چماچا ده باب مغازه وجود داشت (1328) این روستا محلاتی به نام بالا محل ، پایین محل ، و کلاچ خندان دارد .

چماچا روستایی زیبا که بخشی از آن جنگلی و بخشی دیگر پوشیده از باغات چای است و کارخانه چای مهناج در آن واقع است .

بنای قدیمی مزار شاه احمد در این روستاست ،که البته ساختمان قدیمی ان نو سازی شده است .

وجه تسمیه ی روستای چماچا ، چومه -= چشم و  چا = محل و محل به معنی چشمه است .

بر اساس آمار سال 1379 چماچا 427 هکتار برنج زار ، 400 هکتار باغ چای و 100 هکتار توتستان داشت .

این روستا بر اساس سرشماری سال 1385 ، 330 خانوار با 1356 نفر جمعیت دارد که 861نفر بالای 6 سال آن باسوادند . از امکانات مهم این روستا :شورای اسلامی ، مسجد ، شرکت تعاونی روستایی ، برق ، تلفن ، دبستان ، مدرسه راهنمایی ، دبیرستان و امامزاده دارد .

این روستا در گذشته ی نه چندان دور مرتبط با سراوان و شاه قاجی بود و مردمش با مردمان کهدمات در ارتباط تنگاتنگ بوده اند . کوه ورزکلک در یک کیلو متری شمال شرقی آن واقع است در گذشته روزهای سه شنبه ی هر هفته در این روستا بازار هفتگی برگزار می شد .

منبع : کتاب تارخ شفت ( نادر افشاریان )- پرتا اداره کل میراث فرهنگی و صنایع دستی و گردشگری گیلان

روستای مژدهه یکی از روستاهای  شهرستان شفت میباشد که دارای طبیعت ارام و دلنشین است.

این روستا توریستی و تفریحی دارای  250خانوار میباشد,که از شمال به روستای خرطوم از جنوب به روستای چنار و بخش چوبر از شرق به روستای چماچاء و از غرب روستای شیخ محله ارتباط دارد.

%85 مردم این روستا به زبان گیلکی وبقیه اهالی نیز به زبان تالشی سخن می گویند.

این روستا همواره میزبان مسافران عزیز بوده است,و مردم نشان داده اند که مهمان نوازان خوبی بوده و هستند.

شغل اکثر مردم این روستا کشاورزی در مزارع برنج است,ولی دامداری,ابزی پروری,پرورش کرم ابریشم,باغ میوه,باغ چای و نگهداری ماکیان نیز هم در این روستا وجود دارد.

در سالهای اخیر این روستای سرسبز, پیشرفت های زیادی داشته است و هم اکنون هم پروژه های زیادی در حال اجرا میباشد از جمله آب آشامیدنی که قرار  است از چشمه های ارتفاعات  این روستا که دارای آب گوارا و سر شار از انرژی میباشد که قرار است در فاز اول به روستای مژدهه و در فاز دوم به روستاهای اطراف این روستا لوله کشی شود.

از جمله طرح های دیگر میتوان به اسفالته این روستا اشاره کرد,ترمیم استخرها,تعمیر چراغ های عابر پیاده,.......از جمله طرح های دیگر میباشد.

ولی این حمایت ها به اندازه ای نبوده که جوانان را در این روستا نگه دارد, واز مهاجرت انها به شهر جلوگیری کند.

منطقه توریستی تفریحی مژدهه دارای تعداد زیادی استخر میباشد,که هر کدام بین 10هکتار تا 50هکتار میباشند,که از طرف جهاد کشاورزی و منابع طبیعی برای آب یاری مزارع برنج احداث شده است,محلی مناسب برای قایق سواری و ورزش های آبی میباشد.

روستای نوده با 215 خانوار و 725 نفر جمعیت یکی از روستاهای بخش خورگام شهرستان رودبار استان گیلان محسوب می شود که در دل کوههای دیلمستان قرار دارد

این روستا کرمانج نشین است و به زبان کردی کرمانجی صحبت می کنند و همه ی آنها به دیلمی و فارسی نیز تسلط دارند.

این روستا در زمین لرزه 31 خرداد سال 1369 به طور کلی تخریب و بنای جدید روستا به مانند اکثر روستاهای بخش خورگام در مکانی جدید احداث شد.

درآمد ساکنین این روستا کشاورزی و دامداری و تعدادی هم در معدن زغالسنگ سنگرود عمارلو شاغلند.

و معدود نفراتی هم در ادارات روستا و شهر بره سر مرکز بخش خورگام مشغول به کارند.

باغداری نوده ایها زبانزد خاص و عام است .

این روستا در مسیر جاده ی بره سر به دیلمان قرار دارد.

تصاویری زیبا از روستای نوده

منبع : http://noodeh723.blogfa.com

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

روستای کمنی که جزه دهستان پیرکوه بخش دیلمان شهرستان سیاهکل که در سلسله جبال کوهای البرز واقع شده است . از روستاهای مرزی بخش دیلمان هم مرز با روستاهای شهرستان رودبار زیتون و بخش جیرنده عمارلو و روستاهای استان قزوین بخش شهرستان رازمیان واقع گردیده است .

از آن جایی که دور تا دور این روستا را کوههای بلندی احاطه کرده است و چون در دل کوهها بلند واقع گردیده به نام کوه میانی که بعدها به واسطه تکرار در تلفظ اختصار گویی این کلمه به کلمه کمنی تعقیر یافته است .

جمعیت ساکن در روستای کمنی بطور دائم 50 خانوار می باشد که در ایام بهار و تابستان بسار انبوه می باشد .

زبان مردم روستا با گویش طالقانی که به زبان فارسی بسیار نزدیک بوده و ریشه فارسی تلفظ می گردد .

روستای کمنی که جزه دهستان پیرکوه بخش دیلمان شهرستان سیاهکل که در سلسله جبال کوهای البرز واقع شده است. از روستاهای مرزی بخش دیلمان هم مرز با روستاهای شهرستان رودبار زیتون و بخش جیرنده عمارلو و روستاهای استان قزوین بخش شهرستان رازمیان واقع گردیده است .

مسیرهای اصلی ارتباطی به روستای کمنی : لاهیجان- سیاهکل- اسپلی دیلمان- پیرکوه- کارسنگ شاهیجان و کمنی ، فاصله با مرکز دهستان پیرکوه حدوداً 30 کیلومتر – فاصله با بخش دیلمان حدوداً 48 کیلومتر- فاصله تا مرکز شهرستان سیاهکل حدود 95 کیلومتر می باشد .

راههای فرعی: مسیر جلیسه به تورا به کمنی حدود 25 کیلو متر - کلیشم به کمنی 18 کیلومتر - نوده فاراب به کمنی حدود 12 کیلومتر می باشد .

این روستا تا قبل از سال 1320 جزء حوزه دهستان سمام بخش رودسر شهرستان شهسوار (تنکابن) بوده در سال 1320 با استقلال استان یکم به مرکزیت رشت روستای کمنی نیز دستخوش این تعقیر تحولات قرار گرفت و جزء حوزه دهستان شوئیل بخش رودسر به مرکزیت رشت در آمد حدود سالهای 1326تا 1338 با استقلال شرق گیلان رودسر به مرکزیت لاهیجان درآمد پس از چند سالی دوباره تعقیر و تحول صورت گرفته و روستای کمنی جزء حوزه دهستان کُجید بخش املش شهر رودسر و پس از آن دهستان کُجید بخش مرکزی املش شهر املش به مرکزیت رودسر در آمد حدود سالهای 1366 با طرح تقسیم جغرافیایی وزارت کشور روستای کمنی جزء حوزه دهستان جیرنده عمارلو به مرکزیت رودبار زیتون معرفی شد اما حدود یک سال طول نکشید که مجدداً تعقیر یافت و جزء حوزه دهستان دیلمان بخش سیاهکل لاهیجان قرار گرفت و پس از آن با توسعه هریک از این مراکز روستای کمنی نیز دسخوش تحولات واقع شد یعنی از لاهیجان جدا گردید و جزء حوزه دهستان پیرکوه بخش دیلمان شهر سیاهکل می باشد .

تصاویری زیبا از طبیعت روستای کمنی

منبع : وبلاگ روستای کمنی

روستای میرمحله در یک یک ونیم کیلومتری مرکز شهرستان شفت در استان گیلان قرار دارد.

میرمحله از شمال به شهر شفت متصل است.این روستا  از اطراف به روستاهای ذوالپیران،قصاب محله وآقا محله منتهی میشود. میرمحله یکی از روستاهای قدیمی شفت است.نژاد مردم میرمحله گیلکی وشغل بیشتر مردم این روستا کشاورزی است.میرمحله یک مسجد دارد.این روستای کوچک از امکاناتی نظیر آب برق ، تلفن و  شبکه گازرسانی برخوردار است.راه اصلی این روستا آسفالته است.میرمحله در شرف تاسیس دهیاری است.

مزار حسین فروغی از شهیدان جنگ تحمیلی ایران در مسجد قائمیه این روستا قرار دارد.

آمار و جمعیت میرمحله

وجه تسمیه :

در گذشته میرمحله مکانی بوده که سادات و شیوخ بسیاری  در این محل زندگی میکردند.بسیاری از این شیوخ در تلاوت قرآن صوت خوشی داشتند. یک داستان قدیمی که از زبان پیرمرد های این دیار گفته میشود گواه این وجه تسمیه است . این داستان از این قرار است« روزی روزگاری عده ای از راهزنان و زوربگیران به قصد چپاول به میرمحله حمله میکنند.در حین چپاول که یکی از خدمه زوربگیران از دیوار خانه سیدی بالا میرود تا در راباز کند سردسته زوربگیران چنین میگوید:" مردک مگر نمیشنوی که از آن خانه صدای خوش قرآن به گوش میرسد" وبدین ترتیب سردسته زوربگیران آن خدمه را از بالای دیوار به زیر میکشد واو را تنبیه میکند  وآنها از چپاول آن خانه منصرف میشوند.

منبع : ورس

روستای سیدان بخش رحمت آباد 15 کیلومتری شهر رستم آباد که چشمه آب درمانی دارد و مناظر واقعا جذابی سرار این محیط را فرش کرده است.

منبع : دیلمستان

قصاب محله یکی از روستاهای شهرستان شفت در استان گیلان است.این روستا جزو دهستان جیرده است.

این روستا در فاصله دو کیلومتری مرکز شفت قرار دارد.

قصاب محله از شمال به روستای میرمحله، از غرب به روستای پشته سرا ، از جنوب به روستاهای نهزم و صیقل کومه واز سمت شرق به روستای ذوالپیران محصور میشود.

محصول این روستا برنج است و شغل اکثر مردم این روستا کشاورزی است.پرورش گاو و قصابی نیز شغل بسیاری از مردم این روستا است.نژاد مردم این روستا گیلک وزبان آنها گیلکی بیه پسی(غرب گیلانی) است.

راه اصلی این روستا آسفالته است.قصاب محله دارای امکانات برق،تلفن وشبکه گازرسانی میباشد.

این روستا فاقد دهیاری ومسجد است.مدرسه ابتدایی امام محمد تقی (ع) و کارخانه برنجکوبی حجتی و کارخانه پلاستیک سازی آرین پلاستیک   در ضلع شمالی این روستا قرار دارد.

این روستا توسط یک نهر آب از روستای میرمحله جدا میشود.دو قهوه خانه ودو خواروبار فروشی در این روستا وجود دارد.

قصاب محله یک روستای خطی است و بیشتر ساکنان آن در امتداد خیابان سید احمد خمینی سکنی گزیده اند.

آب رسانی مزارع برنج این روستا توسط یک کانال آب که از میان روستا میگذرد تامین میشود.مردم این روستا برای گذر از این کانال با همکاری هم اقدام به ساخت پلی کوچک  کردند که امروزه با زیاد شدن رفت و آمد ها وآسفالته شدن راه های منتهی به این پل این پل دیگر ایمن نیست ومیتواند مشکل ساز شود.

وجه تسمیه روستای قصاب محله:

قصاب محله از گذشته تا کنون محل زندگی قصابان شفت بوده است.در گذشته ای نه چندان دور شغل غالب مردم این روستا در کنار کار کشاورزی، قصابی بوده است. به طوری که اهالی این روستا(در کنار کار کشاورزی) یا قصاب بوده اند و یا شغلی مشتق شده از قصابی داشته اند مانند طبخ کباب ایرانی ، طبخ کباب سنتی گیلان(واویشکا) ، خرید وفروش دام ، تهیه روغن حیوانی از چربی دام و...

به همین دلیل است که این روستا را قصاب محله نامیده اند.

قصاب محله،میرمحله،آقا محله وبازار شفت در گذشته قصبه محله نامیده می شدند.

جمعیت روستای قصاب محله:

منبع : ورس

گردآورنده وبلاگ نصیرمحله

روستای لپوندان یکی از جاهای دیدنی و بسیارزیبای شهرستان شفت وبخش احمدسرگوراب محسوب می‌شود که در جنوب به روستای علیسرا، و از طرف شمال به روستای شالماء منتهی می‌شود. شرق وغرب این روستا را کوه فرا گرفته است که در کو ه شرق آن منطقه تفریحی امامزاده اسحاق وکو ه غرب آن مشرف بر روستای قلعه رودخان است .این روستا بالغ بر ۴۰۰ خانوار و نزدیک به ۲۵۰۰ نفر جمعیت دارد و دارای دو مدرسه راهنمایی و ابتدایی می‌باشد. عمده درآمد این روستا و روستاهای اطراف کشاورزی و دامداری است که از جوانان بسیار مستعد و توانمندی برخوردار است.وکوههای دیدنی دوطرف این روستارا احاطه نموده است.

با اینکه درنظراول روستای لپوندان کوچک به نظرمیرسد اما این روستای ازقسمت های مختلف تشکیل شده است که هرکدام مناطق دیدنی هستند: منظقه شنانکش منطقه للکی دشت منطقه توساردو منطقه جیرمله منطقه مینه کنده سر وسیدمله منطقه کفاینه که ورمنطقه کوهپایه ای نعلش منطقه سیونگ سر تاریخچه نام روستای لپوندان:کلمه لپه وندان ازدوقسمت تشکیل شده است لپه به معنای توپ است که ازتوده نخهای کلفت به شکل توپ میساختند که این روستا به محل آن بازی شهرت داشته است ویا مردمان این روستا درلپه بازی یا فوتبال امروزی سرآمد منطقه بوده اند.اگریک خط فرضی که از شهرستان شفت آغاز میشود وبه کوهها وارتفاعات منطقه سیاهمزگی درهمسایگی طارم زنجان میرسد نگاه کنیم یک خط مستقیم وکوتاهی خواهد بود که ذهن هر کس را به آن معطوف میدارد که آن میتواندبهترین وکوتاه ترین راه برای ارتباط بین دو استان گیلان وزنجان باشد.ولی متاسفانه تاکنون فقط به عنوان یک آرزوی مردم این منطقه باقی مانده است.واین پتانسیل شهرستان شفت وشهراحمدسرگوراب وروستاهای مسیر این خط ارتباط زمینی درآینده نوید شکوفایی همه جانبه را میدهد ‏.‎

منبع : ویکی پدیا

گردآورنده : وبلاگ نصیر محله

کمسار روستایی است در دهستان جیرده شهرستان شفت استان گیلان که دارای قدمت دیرینه بوده و حدود 60سال پیش بعنوان مرکزیت شهرستان شفت تلقی میگردید و نجیب زادگان این شهرستان در این روست ساکن بوده و دارای املاک فراوان بودند از بناهای تاریخی دراین روستا می توان به حمام آن نام برد که به دوران قاجاریه نسبت میدهند.
این روستا در 9کیلومتری شهرستان شفت واقع است که دارای مناظر دیدنی بساری بوده شغل اکثریت مردم این روستا کشاورزی (برنج کاری)و چای میباشد ازناظر دیدنی آن می توان به استخر بزگ (روجگیل) رودخانه بزرگ خانه های خوانین اشاره نموداین روستا دارای چند آبادی میباشد که عبارتند از کمسار کوچک-سروان محله-شیخ محله -گیلده که هریک از این آبادیها دارای مناظر دیدنی منحصر به فرد خودرا دارا میباشدا

ساختمانهای حکومتی کمسار 
از آثار و بناهای تاریخی شفت ،خرابه های ساختمانهای حکومتی کمسار است که متعلق به خانهای شفت در دوره قاجاریه و یازندیه بوده است ساختمانهای مزبور پس از اقامت خانهای شفت در رشت به تدریج رو به خرابی نهاده و امروز چیز زیادی از آنها برجای نمانده است.دکتر منوچهر ستوده در بررسی و تحقیق خود از آثار تاریخی شهرستان شفت در سالهای 1345 لغایت 1348 مینویسد بیست باب ساختمان آجری با پنجره های ارسی (پنجره با شیشه های رنگی )که نمودار هنر قاجاری است در این دهکده پابرجاست‌(بیشتر آنها تا تا سال 88 بجز دو خانه پابرجا نمانده است ). رابینو نیز از این بناها یاد کرده و می نویسد که صاحبان آنها به رشت رفته و خانه های آنها متروک افتاده است . معروف است جد خانهای محلی شفت و ازجمله کمسار از چگین منجیل آمده و نظیر حسن صباح به اندازه پوست گاوی زمین از اهالی خواسته است سپس پوست گاو را کشیده و دوال کرده و بر سر اراضی کمسار کشیده و تصاحب کرده است . از خانهای کمسار می توان به ابراهیم خان - محمد خان -عبدالوهاب -میرزا ابوالفتح خان -عبدرالرضا خان -بهرام خان و رحیم خان نام برد
کمسار را میتوان نگین روستاهای غرب گیلان دانست .دارای مردمانی سخت کوش و مهمان نواز به نقل از قدیمیان در دورانی که شفت به شهرت نرسیده بود کمسار یکی از مشهورترین نقاط فومن وشفت بود .روستایی که با مرکز استان حدود 18 کیلومتر فاصله دارد و مناظر زیبای ان علاقه مندان زیادی را برای تفریح و گردش به این روستا میکشاند .

وجه تسمیه کمسار : 
نقل است دردوران قدیم ساکنان اصلی این منطقه دارای منازل مسکونی کوچکی به نام کومه بوده که این منطقه را باپسوند شباهت سان ،کومه سان نامیدندبعدها به کومسار و به کمسار تغییر نام یافته است . 
به روایت دیگر این منطقه محل زیست پرنده ای سیاه رنگ به نام سار (به زبان گیلکی سیته نامیده میشود )بوده و تحت این عنوان به کومه سار یعنی خانه پرنده سار و بعدها به کمسار تغییر نام یافته است که درواقع این روایت کمتر به واقعیت نزدیک میباشد.

منبع : سایت گیل یار -پرتال اداره کا میراث فرهنگی و صنایع دستی استان گیلان

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

روستایی پایکوهی با طول جغرافیایی 49 دقیقه و 19 ثانیه و عرض جغرافیایی 37 دقیقه و 7 ثانیه در جنوب غربی شفت واقع است .

مدفن سالوک بن وهب منبه در این روستاست . مردمش زبان تالشی دارند . کوه خیره سنگ در جنوب غربی و دره معلم نیز در این موقعیت قرار دارد . کار و پیشه مردم آن پرورش زنبور عسل ، پرورش کرم ابریشم ، کشاورزی و دامداری است . زیارتگاهای سالک و معلم در این روستاست که بقعه معلم در منطقه ای دامنه ای و بقعه سالک قدری بالاتر ودر نقطه ای مرتفع واقع است و کوه خیره سنگ در روبروی بقعه و ضلع شرقی آن قرار دارد .

از محلات آن می توان : تنگ کش ، تالش محله و سالک را نام برد . قدمت این روستا بیش از هزار سال است .

می گویند سالوک پس از نبرد با ابوالقیس خارجی در خسروآباد به کوهستان خیره سنگ رفت و در آنجا به عبادت پرداخت و در سال 280 فوت کرد . نام روستا از سالکِ معلم گرفته است .

مولف ولایات دارالمرز گیلان می نویسد : مقبره ی سالک بر فراز قله ی کوهی در نزدیکی قشلاقی به نام الله وردی محله قرار دارد .روایت است که دو نفر از مریدانش به نام های عین علی و زین علی به ماسوله رفتند تا مردم آن سامان را به اسلام دعوت کنند.

در سال 1379 ، 90هکتار باغ چای و 10 هکتار باغ توت داشت .  برای رفتن به سالک معلم باید از شفت به شالما و سپس به روستای سالک رفت . (( زادگاه دکتر سید علی خان سقراط فارغ التحصیل دارالفنون تهران در این دیار است ))

براساس سر شماری سال 1385 این روستا ، 116 خانوار با 476 نفر که 306 نفر بالای 6 سال آن با سوادند .

سالک معلم ، دبستان ، مسجد ، بقاع ،شورای اسلامی روستا ، برق ، خانه بهداشت و به ورز دارد . در سال 1335 ، 226 نفر جمعیت داشت .

قوم ماساگت : در حومه شفت در جوار روستای شالما ، دو تیره گیلانی به نام های سیاهمزگی و سپید مزگی زندگی می کنند . زیستگاه سیاه مزگیان در دره های پوشیده از جنگل و مرتع این سرزمین کوهستانی ، و شغل اصلی آنان دامداری و کشاورزی است . سپید مزگیان جلوتر از آنان در منطقه جلگه ای تر زندگی می کنند . در واقع به پندار من سیاهمزگی ( سی مزگی ) و سفید مزگی (پی مزگی )است و ((سی )) در زبان گیلکی به معنای کوه و ((پی )) به معنای دریا و آب است .سیاهمزگی و سپید مزگی غلط مصطلع بوده و واژه درست این دو سی مزگی و پی مزگی است :یعنی ماساگتان کوه نشین و ماساگتان کرانه دریا نشین است که کوروش بزرگ در جنگ یابی ماساگتان پیروز شد (در حدود 529ق .م ) و سپارکاپیس پسر شهر بانو تو میری که همنام همان تهمورث پادشاه پیشدادی است در این جنگ شکست خورد و اسیر شد و سر انجام خودکشی کرد .  اگر چنین خبری درست باشد پس کوروش در جنگ دوم با سی ماگتان هلاک شد .

سید حسین موسوی پژوهشگر تاریخ باستان ادامه می دهد که این دو تیره گیلانی از بازماندگان قوم ماساگت کوه نشین و کرانه دریا نشین هستند .

منبع : کتاب تاریخ شفت ( نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

این روستا که در نقطه انتهایی جاده آسفالته شفت به سیاهمزگی واقع است ، در ضلع شرقی رودخانه شوت چای قرار دارد و منطقه ای دره ای است . کوه کلیگه در یک کیلو متری جنوب شرقی ، کوه کوه خالصتان در یک کیلومتری شمال آن و تاریکه دره ، علی دره و خرم دره به ترتیب در جنوب ، جنوب شرقی ،و شمال غربی این آبادی قرار دارد . زبان تالشی و شغل آنها کشاورزی ، دامداری و پرورش نوغان است . دیگر فروارده های آنان چای ، پنیر و کره است .

خره کش بازار دارد و آبشار دودوزن در آن مکان است وجه تسمیه ی آن خره+کش ، خره =مه و کش =گوشه ، یعنی گوشه مه آلود و خُرم کش - خُرم =روبه آفتاب و کش =گوشه به معنی گوشه رو به آفتاب است .

در سال 1379 ، 10هکتار برنج زار ،8هکتار باغ چای و 10هکتار باغ توت دارد . بر اساس آمار سال 1385، 141خانوار با 596جمعیت دارد نفر که 347 بالای 6 سال آن باسوادند .

این روستا خانه بهداشت ، به ورز ، تکنسین دامپزشکی ، دفتر مخابرات ، مسجد ف شورای اسلامی روستا ، شرکت تعاونی روستایی ، برث ، آب لولع کشی و دبستان دارد . از محلات آن می توان : پایز ، خرم ، خره کش ، شالش ، کژدم ، ملال و نوده را نام برد

منبع : کتاب تاریخ شفت (جناب آقای نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

روستای دوبخشر از توابع بخش احمد سرگوراب در شهرستان شفت است. شفت از شهرستان های استان گیلان می باشد. روستای دوبخشر در تاریخ به دباغ شهر نام برده شده و چون تعدادی محله داشته است شهر نامیده شده.از محصولات این روستا چای ، ابریشم و برنج را می توان نام برد . 

در مختصات جغرافیایی 49 دقیقه و 21 ثانیه طول جغرافیایی و 37 دقیقه و 8 ثانیه عرض جغرافیایی قرار دارد .

مولف کتاب دارالمرز گیلان دوبخشر را دباغ شهر خوانده ، آن را جزء دهکده مردخه می داند . او ادامه می دهد که دباغ شهر نزدیک گورا کیش واقع شده است و حکومت نشین قدیمی شفت است .

وجه تسمیه ی این روستا براساس کتاب وجه تسمیه ی عناصر تقسیمات کشوری در اصل دباغ شهر بوده است که در گذشته از مراکز دباغی بود و به علت قدمت و بزرگی به نام شهر نامیده شده است .

در سال 1379، 320هکتار برنج زار ، 60هکتار باغ چای و 10 هکتار توتستان داشته است .از محلات آن میتوان : اسلام آباد ، بالا محله ، پایین محله ، شاقزکل ،و کولک را می توان نام برد .

بر اساس آمار سال 1385،253 خانوار با 983 نفر جمعیت دارد که 496 نفر مرد و 487 نفر زن هستند و 638 نفر از افراد بالای 6 سال با سوادند .

این روستا دبستان ، مدرسه راهنمایی پسرانه و دخترانه ، مسجد ، شورای اسلامی روستا ، شرکت تعاونی روستایی ، برق ، آب ، تلفن ، دفتر مخابرات ، فروشگاه تعاونی ، تعمیرگاه ماشین آلات کشاورزی ، خانه بهداشت و به ورز دارد .

در سال 1335 ف 825نفر جمعیت داشت . کولک در سال 1345 روستا شمرده می شده است . این روستا افراد تحصیل کرده بسیار داشته است و مردان بزرگی از این روستا برخاسته اند که خدمات ارزنده ای در زمینه های مختلف به مردم گیلان کرده اند .

منبع : کتاب تاریخ شفت (جناب آقای نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

دارای مختصاتی به طول جغرافیایی 49 دقیقه و 23 ثانیه و عرض جغرافیایی 37 دقیقه و 7 ثانیه با ارتفاع 77 متر از سطح دریا ست که در جنوب شفت و مشرق احمدسرگوراب واقع است . برنج و ذغال از فراورده های آن در گذشته بود، اما شغل اصلی زراعت و شال بافی بوده است ، زبان مردم آن تالشی است .

خرفکل در گذشته از قشلاق های شفت به حساب می آمد . خرفکل چهار محله به نامهای کافرِ سل ، دوشاب کوره ، چولاب محله ، و خرفکل داشت .

وجه تسمیه ی خرفکل از خَرف گونه ای از گیاهان سرخس است که برگ هایی خنک کننده دارد . در گذشته برای جلوگیری از آب شدن یخچال های زمینی که توسط مردم حفر می شد ، استفاده می شد و کُل = تپه و جای بلند است و خرفکل جای بلندی که خرف بسیار دارد .

این روستا در سال 1379، 65 هکتار برنج زار ، 15 هکتار باغ چای و 10 هکتار باغ توت بود بر اساس آمار سال 1385 ، 155 خانوار با 640نفر جمعیت دارد که 432 نفر بالای 6سال آن با سوادند .

این روستا دبستان ، مسجد ، شورای اسلامی روستا ، برق ، آب لوله کشی ، تلفن ، دفتر مخابرات ،خانه بهداشت و بهورز دارد .

شهرک صنعتی شفت و جنگل چوکا در حوزه این روستا واقع است . خرفکل یکی از زیستگاه های قرقاول (تورنگ ) در شفت است .

این منطقه جلگه ای است . در گذشته یکی از فراورده های فصلی خرفکل دوشاب بود که از خرمای وحشی به دست می آوردند .

محلات فعلی خرفکل : آب خاره ، ایستگاه شهریار ، چولافت ، خرفکل بالا ، و پایین ، خرم کل ، شاه بقال ، کاوسن و کَنَسرا است . و کوه خرفکل در جنوب آبادی قرار دارد . و در سال 1335 ،205 نفر جمعیت داشت .

منبع : کتاب تاریخ شفت (جناب آقای نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

این روستا تا سال 1339جزو دهستان شفت و سپس تابع دهستان احمد سرگوراب شد و در 3 کیلومتری جنوب غربی شفت واقع گردیده است.دارای طول جغرافیایی 49دقیقه و 23ثانیه و عرض جغرافیایی 37دقیقه و 8 ثانیه می باشد.

بداو در سال های 1328دارای فراورده هایی چون : برنج ، ابریشم ،چای،لبنیات ،عسل و شال بوده است. گویش مردم آن گیلگی است . رودخانه سیاهمزگی از جنوب آن می گذرد . زیارتگاه آغا دختر در این روستاست . مولف کتاب دارالمرز می نویسد : بداب در سال 1330هجری 1907/80قران مالیات می داده است . پشت سرا هم جزیی از بداو بود . بداب در سال 1004هجری قمری محل نزاح بین علی خان فومنی فرمانده بیه پس گیلان با میر حاتم شفتی سپه سالار شفت بود .

دکتر منوچهر ستوده در جلد اول کتاب از آستارا تا استرآباد مینویسد :نام این روستا بداو   است .

عبدالفتاح فومنی وقایع نویس قرن دهم و یازدهم هجری می نویسد : قلعه ی شاه بقال در بداو است . و شاه بقال مردی سر شناس بود که در خدمت علی بیک سلطان ، وزیر بیه پس بود . معلوم نیست که این قلعه را او ساخته و یا این یک قلعه قدیمی بوده که او به نام خود کرده است .

دکتر ستوده می نویسد : تپه ای که آثار این قلعه بر آن است امروز به نام شاه خال معروف است و کنار آن نهری به همین نام است که از شرق بداو می گذرد .درختان قطور آزار و کیش این محل را فرا گرفته است و آثار آنرا کم وبیش محو کرده است .

وجه تسمیه ی آن به دلیل اتصال دو رودخانه در این محل و طغیان و یا کم آبی آنکه ضررهایی فراوانی به مردم رسانده است و از این رو به آن بداو و یا بد آب  می گویند .

در سال 1379 ، 318 هکتار برنج زار ، 11هکتار باغ چای ، و 5 هکتار باغ توت دارد. بر اساس سال 1385 این روستا 219 خانوار با جمعیت 810 نفر دارد که 511 نفر بالای 6 سال آن باسوادند .

این روستا ، دبستان ، مسجد ، شورای اسلامی روستا ، برق ، تلفن ، خانه بهداشت ، و بهورز دارد .

بداب در سال 1335، 899 نفر جمعیت داشت .مرحوم سید محمد واحدی که اولین دفتر ازدواج را در سال 1305در شفت دایر کرده از اهالی بداب است .

 منبع : کتاب تاریخ شفت (نادر افشاریان )

گردآورنده : وبلاگ نصیرمحله

روستای سیاحتی بیالوا از روستاهای توابع شفت است.و از نظر جغرافیایی واقع در رشت-جاده جیرده-کیلومتر 3 جاده خرطوم می باشد و همه ساله پذیرای مهمانان و مسافران طبیعت دوست ایرانی است.

طبیعت بیالوا در فواصل مختلف چشم هر هنردوست خوش ذوقی را خیره کرده و دل ها را متوجه خالق هنرمند و چیره دستی می کند که چگونه این همه زیبایی را قلم زده است و این اندیشه ذهن ها را درگیر می کند که این همه جمال نشانه ی چیست؟ 

منبع : بیالوا

گوراب‌پَس یکی از دهستان‌های شهرستان فومن در استان گیلان ایران است.

روستای گوراب‌پس مرکز دهستان گوراب پس است که حدود ۸ کیلومتر از مرکز شهرستان فاصله دارد. پیشهٔ عمده مردمان این دهستان شالیکاری و چایکاری و دامداری است. این دهستان در میان باغهای چای محصور است. گوراب‌پس دارای چندین مدرسه ابتدایی راهنمایی و دو دبیرستان است.

طبق سرشماری سال 85 تعداد 444 خانوار و با جمعیت ۱۷۳۴ میباشد.

امکانات این روستا :

آب، برق ،گاز، مخابرات ،تلفن ،بانک ملی و عابر بانک،مهد کودک،ساختمان بهزیستی، ساختمان بهداری و مطب دکتر ، مرکز بهداشت، اداره کمیته امداد، کارخانه چایسازی، کتابخانه، مدرسه راهنمایی و دبیرستان سه طبقه دخترانه، مدرسه راهنمایی پسرانه، دبیرستان پسرانه، باجه تلفن همگانی اگو فاضلاب، کوچه های آسفالته و پاسگاه انتظامی میباشد.

کوچه باغهای زیبا در کنار کوه که مملو از بوته های چای و رودخانه های آب و کانال آب میباشد در مسیر قلعه تاریخی قلعه رودخان دل هر ناظری را مینوازد.

روستاهای خسروآباد ، مسکام ، کلفت ، سسطان ، گشت رودخان ،سیداباد، فوشه، حیدرالات،و... از توابع روستای دهستان گوراب پس هستند.

قلعه رودخان یکی از 22 آبادی دهستان گوراب پس است..

 محمد علی دادور

  گوراب پس در سالهای دور توسط مرحوم محمدعلی دادور از خاندان قاجار آباد گردید. دادور با ایجاد باغات چای و بازار محلی و خیلی امکانات دیگر باعث رونق شدن این روستا گردید بطوریکه از روستاهای مجاور و حتی شهرها و استانهای مجاور جهت کار به این روستا مهاخرت میکردند.

محمدعلی دادور (امیراصلانی)؛ ملقب به عمده الملک فرزند غلامرضا خان جلاءالسلطنه فرزند امجدالدوله فرزند امیراصلان خان مجدالدوله (دایی ناصرالدین شاه قاجار و حکمران گیلان) در سال ۱۲۸۲ ه.ش به دنیا آمدو پس از اتمام تحصیلات عمومی به کار دولتی و نیز ملک داری اشتغال یافت. او با معصومه دادور برادر زاده میرزا مهدی خان وثوق السلطنه دادور (وزیر و وکیل معروف دوره قاجار و پهلوی) ازدواج کرد و نام فامیل خود را از امیراصلانی به دادور تغییر داد.

او از فعالان سیاسی و اجتماعی شهر رشت بود و اهم فعالیت‌های او عبارت بودند از:
عضویت در هیئت مؤسس اتحادیه کشاورزی توتونکاران گیلان (۱۳۲۴)
از بانیان احداث بیمارستان توتونکاران رشت
نمایندگی فومن در ادوار ۱۵ و ۱۷ مجلس شورای ملی(۱۳۲۴ و ۱۳۳۱)
نمایندگی فومن در مجلس مؤسسان دوم (۱۳۲۸)
شهردار رشت در سه نوبت
ریاست هیأت مدیره شیر و خورشید سرخ ایران
عضویت در هیأت امنای پرورشگاه مژدهی رشت

او پس از چندی از فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی کناره گرفت و در بندر انزلی ساکن شد و عاقبت در سال ۱۳۵۶ ه.ش در سن ۷۴ سالگی درگذشت و در آرامگاه خانوادگی در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.

ابوالحسن دادور

محسن دادور
ابوالحسن دادور
امیرجهانگیر دادور از فرزندان محمدعلی دادور میباشند

ابوالحسن دادور فرزند محمدعلی دادور عمده الملک در سال ۱۳۰۶ ه.ش به دنیا آمد و پس از اخذ لیسانس در رشته تاریخ و باستان‌شناسی از دانشگاه تهران وارد خدمت دولت شد. او نماینده مجلس و شهردار رشت بود. او در سال ۱۳۵۲ ه.ش به سمت شهردار رشت انتخاب شد و تا سال ۱۳۵۵ این سمت را بر عهده داشت.

نامبرده در سال ۱۳۵۶ ه.ش با سمت فرماندار تهران به پایتخت رفت و تا زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ این سمت را برعهده داشت و پس از برگزاری رفراندم جمهوری اسلامی در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ از خدمات دولتی منفصل گردید.

ابوالحسن دادور عاقبت در سال ۱۳۷۱ ه.ش درگذشت.

سیاه دشتبن روستایی زیبا در بخش کوهستانی خورگام واقع در مسیر ارتباطی درفک و چیچال است.پ
این روستا ییلاق نشین است و جمعیت اندکی ساکن دائمی آن هستند.

درخت معروف کوفدار یا نمدار در سیاهدشتبن قراردارد . طبیعت بکر،مناظر دیدنی و چشم اندازهای این روستا در گیلان منحصر بفرد است.

سیاهدشتبن در تمامی فصول زیباست ولی بهار وپاییزش مثال زدنی هستند.

در کنار زیبایی ها این روستا مشکلاتی همچون جاده ی ارتباطی نامناسب هم دارد که مشکلاتی همچون تامین سوخت را برای اهالی در برخی فصول به همراه دارد .

مسیر دسترسی: رودبار - خورگام - بره سر - سیبن - سیاهدشتبن

منبع : دیلمستان

تابستان نشین، نام روستا و منطقه ای کوهپایه ای در جنوب شهر املش و ارتفاع روستا از سطح دریا  390 متر و دارای طبیعتی با چشم انداز زیبا می باشد.

بر اساس آمار رسمی، جمعیت روستای تابستان نشین املش در سال 1385 ,  267 نفر و دارای  78 خانوار می باشد.

کوهپایه های پوشیده از چای در منطقه تابستان نشین املش

چایکاری و دامداری، شغل اصلی اهالی روستا می باشد.

منطقه تابستان نشین بر خلاف اسمش، منطقه ای ییلاقی نیوده و راه دسترسی به این منطقه زیبا و کوهستانی آسان و دارای جاده یی آسفالته و از مرکز شهر املش، بین 4 تا 7 کیلومتر فاصله دارد.

الگوی معیشت و سکونت

در سال 1385، جمعیت روستای حاجی بکنده 880 نفر گزارش شده است.
درآمد اکثر روستاییان، از فعالیت‏های زراعی، باغداری، دامداری، صیادی و خدماتی تأمین می‏شود. محصول عمده زراعی روستای حاجی بکنده، برنج است ولی باقلا، خیار و کدو نیز در آن به عمل می‏آید.
صیادی از دیگر فعالیت‏های اقتصادی مردم روستاست که زیر نظر سازمان شیلات به صید انواع ماهی‏های سفید، کپور، آزاد، سیاه کولی، کاس کولی، کیلکا و نیز به صید ماهی‏های خاویاری مانند فیل ماهی، چالباش و ازون برون می‏پردازند. دامداری به شیوه سنتی متداول است و پرورش طیور خانگی مانند مرغ، اردک و بوقلمون در روستا رواج دارد.
روستای حاجی بکنده بافت مسکونی پراکنده‏ای دارد و به صورت خطی گسترش یافته است. اکثر خانه‏ها به سبک مدرن و به صورت ویلاها و سوئیت‏های زیبا بازسازی و نوسازی شده‏اند. مصالح به کار رفته در آن‏ها غالباً شامل سیمان، آجر، گچ، ورق گالوانیزه، تیرآهن و امثالهم می‏باشد.
ساخت سوئیت‏های زیبای روستایی در حیاط خانه‏ها به منظور اجاره به گردشگران، نشانه رونق گردشگری روستایی حاجی بکنده است.

جاذبه‏های گردشگری
استقرار روستای حاجی بکنده در کنار دریای خزر، امکان استفاده از طبیعت دریا و ساحل شنی و امکان انجام ورزش‏های ساحلی و شنا، صید ورزشی ماهی، تماشای صید (پره صیادی) گروهی و زمستانی، خرید ماهی تازه از صیادان و ده‏ها جاذبه دیگر، روستای حاجی بکنده را به یک روستای گردشگری بالفعل تبدیل کرده است. حواشی رودخانه‏های حاجی بکنده و امین‏آباد و چشم‏انداز سرسبز مزارع شالی و مسیر دسترسی به روستا با طبیعتی حیرت‏آور بر جذابیت‏های آن می‏افزاید.
مردم روستای حاجی بکنده، در برگزاری مراسم ملی و مذهبی، مانند مراسم پیشواز عید نوروز، سیزده بدر، چهارشنبه سوری، شب یلدا و اعیاد مذهبی فطر، غدیر و قربان مشارکت عمومی دارند و مراسم ایام محرم و وفات ائمه را با سوگواری و عزاداری به جا می‏آورند.
کشتی گیله مردی، ورزش بومی و محلی این روستاست. خواندن آوازها و ترانه‏های محلی، همراه با رقص‏های محلی در جشن‏های عروسی رواج دارد. صدای ساز نی نوازندگان محلی در ایام تعطیلات، برای مسافران روستای حاجی بکنده جذاب و تماشایی است.
پوشاک غالب مردان و زنان روستای حاجی بکنده همانند پوشاک بسیاری از روستاییان گیلان است. زنان روستا، در مراسم عروسی و حنابندان از لباس‏های سنتی و محلی با رنگ‏های شاد استفاده می‏کنند.
باقلی خورشت، میرزاقاسمی، ترش تره، فسنجان، نان‏های برنجی و گندمی از انواع غذاهای محلی روستاست.
پخت انواع کباب گوشتی و انواع کباب ماهی ازون برون و کباب ماهی سفید در روستا رواج دارد.

دسترسی: این روستا از طریق شهر خشکبیجار و شهر رشت با جاده‏ای مناسب قابل دسترسی است.

قاسم آباد

قاسم آباد یکی از روستاهای واقع در شرقی ترین قسمت گیلان و از توابع شهرستان رودسرمی باشد که با اوشیان و سیاهکلرود به ترتیب از سمت شرق و غرب همجوار بوده و از سمت شمال و جنوب بین دریای مازندران و کوههای البرز محصور هست. قاسم آباد از دهات معمولی بزرگتر بوده و در واقع منطقه ای است با مجموعه ای از دهات یا محلات. بخش غربی قاسم آباد موسوم به قاسم آباد علیا شامل محلاتی چون جیر محله، جورمحله ، کُرد محله ، آغوزکله ، روکو ، ملک میان ، خانسر ، بندبن و بیجارپس. بخش شرقی موسوم به قاسم آباد سفلا شامل محلات چایخانسر ، گالش محله ، کلافه محله می باشد. قاسم آباد چون دیگر شهرها و روستاهای منطقه بین چالوس تا رودسر به سبب نزدیکی دریا و کوه از زیبایی خاص طبیعی برخوردار هست . تقریبا تمام زمینهای ساحلی بین جاده و دریا که عرض آن حدود چهارصد متر و پر از ویلا هست. قبل از انقلاب در تصاحب سرمایه داران بزرگ و مقامات بلندپایه دولتی چون شریف امامی نخست وزیر چند دوره ، جهانشاه صالح پزشک فرح پهلوی ، ارتشبد آریانا ، شاهپور غلامرضا برادر شاه ، مصباح زاده بنیانگذار و صاحب روزنامه کیهان ، اصفیا رئیس سازمان برنامه و بودجه ، القانیان سرمایه دار بزرگ ،احمد نامدار سفیر ایران در ایتالیا بوده و بعداز انقلاب به تملک انواع نهادها و ارگانهای دولتی و نیمه دولتی در آمدند
کشت برنج ، چای ، مرکبات ، کیوی ، دامداری و پرورش کرم ابریشم ، نمدبافی و تولید چادرشب پایه های اصلی اقتصاد قاسم آباد می باشند. به دلیل عدم حمایت از تولیدات داخلی و واردات بی رویه که سودهای کلان نصیب سرمایه داری (غیر تولیدی) می کند چون دیگر مناطق شمالی در قاسم آباد هم کشت برنج ، چای و مرکبات دچار بحران بوده و مردم مجبور شدند زمینهایی را که شالیزار و باغات چای و پرتقال بودند به باغات کیوی تبدیل کنند. بازار کیوی هم به استثنای سالهای اولیه که محصول تقریبا ناشناخته ای بود و رونقی داشت اُفت کرده و بعید نیست به سرنوشت برنج و مرکبات و چای مبتلا شود. وضعیت پرورش کرم ابریشم نیز وخیم تراز دیگر عرصه ها ی تولیدی منطقه بوده و تقریبا رو به اضمحلال می باشد. اما مردم تلاشگر ,خونگرم و مهمان نواز قاسم آباد علیرغم تمام مشکلات سعی می کنند هر لحظه از زندگی ی شان را با عشق ، نشاط و سرزنده گی بگذرانند. هنوز هم مراسم کشتی گیری در تابستانها پابرجاست و هنوز دختران با لباس زیبای قاسم آبادی در عروسیها قاسم آبادی می رقصند. اشاره کنم که روستای سیاهکلرود واقع در غرب قاسم آباد از نظر فرهنگ و آداب و رسوم و لهجه ی خاص زبان گیلکی فرقی با قاسم آباد نداشته و ییلاق جوردشت یا جواهر دشت  نیز صده ها اقامتگاه تابستانی مشترک دامداران این دو روستا که بسیاری از اهالی آنها خویشاوند هستند می باشد
درباره ی تاریخ گذشته ی دور قاسم آباد چون اغلب نقاط ایران اطلاعات دقیقی در دست نیست. اما در منطقه جواهردشت دفینه هایی که از حفاری های غیر تخصصی که اغلب جهت دستیابی به ,گنج, و اشیای قیمتی صورت می گیرد بدست آمده نشان می دهد که منطقه قبل از اسلام مسکونی بوده و به همین جهت هم اهالی از جاهایی که دفینه ای قدیمی درآوردند را ,گبر گور, که نام قبرها یا اماکن بازمانده از دوران پیش از اسلام هست می نامند. متاسفانه به علت سادگی و بی غشی مردم راهزنان حرفه ای توانستند به راحتی آنها را فریب داده و به قیمت ناچیزی اشیای بدست آمده را که می توانستند بازگوی گوشه هایی از تاریخ منطقه و ایران باشند را از آنها خریده و به کلکسیونرهای در خارج از کشور بفروشند . پیر مردی حدود 75 ساله تعریف میکردکه 50 سال پیش اشیای زیادی را از درون خاک درآورده بود. چند روز بعد سر و کله ی چند نفر که با اسب آمده بودند پیدا شد و تمام دفینه ها را از وی خریدند به استثنای یک پارچ مسی نیم لیتری که رویش نقش ها و طرح های زیبایی کشیده شده بود.

روایت است که منطقه قاسم آباد به علت شجاعت و رزمندگی مردمانش همیشه مشکلی برای زورگویی های حکومت مرکزی و محلی در گیلان و مازندران بود. از آنجایی که فاصله بین کوه و دریا بسیار کم هست قاسم آبادی ها به راحتی می توانستند عبور و مرور نیروهای غیر خودی و متجاوز را از بالای کوه تحت نظر داشته و به موقع آنها را مورد یورش قرار دهند. قاسم آباد ازمحدود مناطقی بود که حتا تا زمان قاجار از دادن سرباز به نیروهای دولتی خودداری می کرد. شاه عباس که تصمیم داشت به این خودسری پایان دهد چندین بار قشون فرستاد اما قشونش در چند تلاش با شکست مواجه شد. به همین منظور عده ای از مردم گرجستان و کردستان را به منطقه ی اطراف قاسم آباد کوچ دادند تا ترکیب جمعیت را عوض کرده و از دشمنی شان با حکومت مرکزی بکاهند. یکی از محلات قاسم آباد کُرد محله نامیده می شود که البته کُردی در آنجا نیست ، زیرا کردها و گرجی هایی که به منطقه کوچ داده شده بودند بتدریج در جمعیت محلی مضمحل شده و گیلک شدند. اما این تلاش های شاه عباس به نتیجه نرسید و کماکان مردم از فرستادن سرباز به دولت مرکزی و پرداخت مالیات خودداری می کردند. در اوایل دوره ی قاجار نیز وضع به همین منوال بود. مهدى بامداد در کتاب 6 جلدى خود با عنوان تاریخ رجال ایران قرون 12 و 13 و 14 چنین نوشته است : "که در سال 1196 که هدایت الله خان شفتى یا فومنى معروف به اتل خان رشتى حاکم گیلان بود و آغا محمد خان پادشاه قاجار به قصد دست یافتن به او مرتضى قلى خان برادر خود را به تسخیر گیلان و دستگیرى او مامور نمود. هدایت الله خان میرزا صادق منجم باشى را با پیشکشى قابل ملاحظه اى براى مذاکره و مصالحه به نزد آغا محمد خان روانه ساخت و اتفاقاً وساطت او موثر افتاد و حکومت هدایت الله خان تایید و تنفیذ گردید و میرزا صادق از این پس با آغا محمد خان کاملاً مربوط شده و بعد ها خدماتى نسبت به وى انجام داد. و آغا محمد خان در ازاى خدماتش آبادى قاسم آباد رودسر را به وى بخشید آغامحمدخان در واقع دردسر و مشکلی را که خود از حل آن نا توان بود به دیگری منتقل کرد وگرنه میرزا صادق منجم باشى هم هیچوقت نتوانست کنترلی بر قاسم داشته باشد و این هدیه ی آغا محمدخان سودی عایدش نکرد. در زمان شاه عباس مردم قاسم آباد در محله ی بندن قلعه ای به ارتفاع هشت متر بالای کوه بنا کردند که از آنجا می توانستند براحتی جلگه ی بین کوه و دریا که باریکه ای بیش نیست را تحت نظارت داشته باشند. این بنا که به قلعه ی بند بن معروف است امروزه یکی از جاذبه های گردشگری استان گیلان می باشد.
رزمندگی و شجاعت قاسم آبادی ها زبان زد همه در منطقه بود و امروزه هم اصطلاح "شاه نظری" در موردشان استفاده می شود که منظور این است که حتی پادشاهان ایران هم از آنان حساب می بردند . امروزه اگر کسی بخواهد به قاسم آبادی ها زور بگوید به وی در مورد تحریک کردن "شانظری رگ" مردم که معرف سرسختی و عدم تمکین به ظلم و ستم می باشد هشدار می دهند. روایت است که وقتی در گذشته مردان به جنگ می رفتند نگهبانی از گذرگاههای حیاتی و حتی دریافت مالیات از کسانی که می خواستند از منطقه عبور کنند به عهده زنان قاسم آبادی گذاشته می شد.

اما آشنایی بسیاری از ایرانیان با قاسم آباد مدیون شهرت لباس و رقص زیبای قاسم آبادی می باشد. لباس قاسم آبادی که ویژه زنان می باشد و تا حدود سی سال پیش تقریبا تمام زنان آنرا می پوشیدند امروزه به استثنای بخشی از زنان بالای چهل سال توسط جوان ترها فقط در عروسیها و دیگر جشنها و در موقع رقص قاسم آبادی پوشیده می شود. در المپیک آسیایی که در تهران قبل از انقلاب برگزار شد در مراسم افتتاحیه پیشاپیش ورزشکاران ایرانی عده ای دختر که گویا تعدادی هم از قاسم آباد بودند با لباس قاسم آبادی رژه میروند. سه بخش اصلی لباس عبارتند از پیراهن ، تور دستمال(توری سفید که روی سر می گذارند) ، دامن بلند یا دراز تنبان که دارای چین های فراوان و حدود ده نوار افقی موازی هم با رنگهای متنوع. رقص قاسم آبادی و کشتی(تا ده سال پیش) از مراسم ثابت و همیشگی در جشن های عروسی هستند. کشتی گیری نیز از رسوم قدیمی و جا افتاده در منطقه می باشد. هرسال تابستان در جواهر دشت مسابقات کشتی گیله مردی با حضور صدها کشتی گیر از گیلان و مازندران برگزار می شود.  
نمدمالی یا بافتن نمد از سنتهای دیرین در قاسم آباد می باشد که بیشتر در جورمحله و بندبن صورت می گیرد. نمد که از پشم گوسفند بافته می شود معمولن بعنوان زیر انداز استفاده می گردد. نمدهای کوچک و گرد با طرح های زیبا بعنوان دکور و یا پاچراغی استفاده می شوند
چادر شب بافی نیز از صنایع دستی ویژه منطقه قاسم آباد و سیاهکلرود می باشد. دختران و زنانی که لباس قاسم آبادی می پوشند چادر شب را دور کمر می بندند (به استثنای موقع رقصیدن). در گذشته چادرشب را فقط از ابریشم می بافتند ، اما امروزه از نخ و کاموا هم بافته می شود. از چادرشب به عنوان روتختى ، رختخواب پیچ ، بقچه ، زیرانداز ، پرده ، رومیزی ، جلیقه و لباس هم استفاده می شود. زمینه ی چادرشب ها معمولا سرخ یا سبز بوده و از رنگ های دیگر برای نقش و نگارهای روی آن استفاده می شود . طرح های روی چادرشب علاوه بر خطوط زیگزاگ سیاه و سفید شامل طرح هایی از اسب سوار ، درخت ، گوزن با شاخ‌هاى بلند ، انسان و زن تاج دار نیز می باشند

 سیاهمزگی، منطقۀ بزرگ و نامداری در 17 کیلومتری جنوب  غربی شهرستان شفت است که چهار روستای علی سرا، توسَه، خُرَّمکَش و مَزگَدا را در برگرفته است. جغرافیای طبیعی و اقتصادی – انسانی آن، جای کاوش فراوان دارد و بسا که پیشینۀ تاریخی آن نیز رازهای فراوان در سینه داشته باشد؛ زیرا این خطه، خاستگاه مردان نام‌آور و بزرگی در بستر دین و دانش و سیاست بوده است؛ ولی با این همه، شناخته بودن این منطقه در سراسر گیلان و بلندای نام آن نزد شمار دیگری از هم‌میهنان، به ویژه پایتخت‌نشینان، نه از روی کتابها و نوشتارهای شناساگر و نه به خاطر آوازۀ دانشوران و ادیبان و مدیران و حاکمان برخاسته از این سرزمین و نه به خاطر حماسه‌های آن، بلکه به خاطر « پنیر سیاهمزگی» است که محصول ویژۀ دامی و فرآوری شده در همین منطقه است.
روزگاری نه چندان دور، همۀ پنیر مورد نیاز شهرستان شفت و بخشی از پنیر فومن و رشت و طارم زنجان، از سوی دامداران روستاهای منطقه شفت تأمین می‌شد که بیشتر آنها در ییلاقهای پیرامون سیاهمزگی نشیمن داشتند. قلمرو دامداران روستاهای خَرفَه کُل، نصیر محله، گَنجار، شالما، لَپَندون، سیدآباد، قَلَه رُوخُون، علی سرا، توسَه، و خُرَّمکَش به تناسب مالکیت و حق بهره‌برداری در ییلاقهای زیر بود:
    الف – ییلاقهای پیرامون دایلَه سر : مزاچال، آوَرَند، سوتَه ، خُورمَه جَئون، سِره، برَه خوار، مَتَّه خونی، زردَه خونی، لاسَه پِشت، بَرَه سر، مِندَران، دایلَه سر، گِنبو، گَزنَه دشت، بَرزَه‌لئاشؤن، مینجانی، لُؤت، زییان دشت و چَرَه مَندَن.
ب – ییلاقهای آرنَنگا : شَلَمَه جار، آفیر، تُؤیَه لُؤم ، پاشتون، پِِشتی سر، سَرَندول، خونی و آفیرَه سر می‌شود.
هر یک از محله ‌های نام برده، پذیرای شمار فراوانی از دامداران و کوچ نشینان بودند. این دامداران رنج کش با درک موقعیت اقتصادی منطقه و با توسعۀ دامداری در آن مقطع زمانی، حاصل کار و تولید خود را چنان به جامعه عرضه کردند که در قامت حماسه‌سازان اقتصادی سر برآوردند و محصول خود را زبانزد هم میهنان خود کردند.
امروز، هرچند در ییلاقهای نام برده، کمتر از سی رَمِه سکونت دارد و پنیر تولیدی سیاهمزگی به نسبت جهل - پنجاه سال گذشته به یک بیستم کاهش یافته است، ولی نام این پنیر همچنان بر سر زبانهاست و مزه و طعم آن در جان و شامۀ گیلانیان وهم میهنانی که پیشتر مزۀ آن را چشیده بودند، بر جای مانده است و به سبب نام این محصول، نام جغرافیایی منطقۀ سیاهمزگی نیز جاودانه شده است. با این حال، این نوشته، درصدد گزارش توسعۀ اقتصادی و معرفی تولیدات سیاهمزگی نیست، بلکه اشاره ای گذراست به رشد دانش و توسعۀ انسانی آن.
تاریخ بر جا مانده از آغاز قرن چهاردهم هجری خورشیدی؛ نشانگر آن است که سیاهمزگی خاستگاه مردانی در عرصۀ دین و دانش و سیاست بوده است. از نسل اول قرن چهاردهمی‌ها، افراد زیر را می‌توان نام برد:‌
1- نقدعلی سیاهمزگی : شادروان ابراهیم فخرایی در صفحۀ212 کتاب سردار جنگل – چاپ سازمان چاپ و انتشارات جاویدان، تهران، 1354 خورشیدی -گوشه‌ای از فداکاریهای او در نهضت جنگل را برشمرده است. این مبارز نهضت جنگل، در محلۀ لِلکَه لُون در روستای علی سرا می‌زیست و همان جا خانه داشت. این محله از سالهای 1300 تا 1310 به این سو متروکه شده و اهالی آن نخست به ویزَه شَه نقل مکان کردند و پس از نزدیک چهار دهه از آنجا کوچیدند و اینک در محلۀ عظیم‌آباد در کنار جادۀ اصلی علی سرا به توسَه ساکن هستند.
عشقعلی دستپاک از کهنسالان ویزَه شَه – در گذشته به سال 1376  -  نقدعلی سیاهمزگی و خانۀ او را دیده است. او در بارۀ خانۀ نقدعلی می‌گفت: «پیوسته آن خانه انباشته از انواع تفنگ بود». نگارنده، منظومه‌ای در قالب یکصد دوبیتی به گویش تالشی دربارۀ تاریخ لِلکَه‌لُون، ویزَه شَه و خاندانهای آن سروده است که در ترجمۀ آن به شرح تفصیل تاریخ و خاندانها و شخصیت‌های آن نیز پرداخته است. این منظومه، هم‌اکنون مراحل آماده‌سازی خود را طی می‌کند.
2 - غلامعلی مجاهد: از اهالی محلۀ خشکَه‌وِه در مَزگَداست.  این شخص چندان شناخته شده نیست، ولی بیشتر سالمندان سیاهمزگی  او را دیده اند و خاطراتش را شنیده اند. زین‌العابدین عظیمی درکتاب سیمای سیاهمزگی او را ازمجاهدان نهضت جنگل و یاران میرزا کوچک‌ خان جنگلی نام برده و خود نیز او را دیده و خاطراتی از او را نقل کرده است (سیمای سیاهمزگی، ص51، 52).
3- سید رضی رفیعی: مردی با تحصیلات سنتی مذهبی که در حوزه‌های قدیمی رشت و تهران درس خوانده بود و پس از طی مراحلی از علوم و معارف دینی، به روستای خود بازگشت و به تبلیغ و ترویج احکام و معارف اسلامی در منطقه پرداخت. او با دایر کردن مکتبخانه‌ای کوچک در روستا، فعالیت خود را آغاز کرد و در ادامۀ کار، خانۀ خود را به مکتبخانه تبدیل کرد و به آموزش قرآن و علوم ابتدایی دینی و عربی برای کودکان و نوجوانان پرداخت. او هیچ‌گاه شیوۀ رایج روحانیان یعنی منبر رفتن و سخنرانی را برای انجام مفاصد خود پی نگرفت و پیوسته همانند فردی عادی در میان مردم زندگی می‌کرد و با کردارش الگوسازی می‌کرد.
سید رضی برخلاف هم صنفان روحانی‌اش از راه کارگری، کشاورزی و دامداری گذران زندگی می‌کرد و نه تنها رهبری دینی مردم منطقه را برعهده داشت، بلکه در کنار آن همانند یک قاضی رسمی، دعاوی و اختلافات مردم را حل و فصل می‌کرد و قراردادهای خرید و فروش اشیا و املاک و حیوانات را نیز بر ایشان می‌نوشت. این مرد وارسته با چشم‌پوشی از همۀ موقعیت‌های مالی و اجتماعی، زندگی زاهدانه در کنار مردم زادبوم خود و ترویج معارف و شعائر اسلامی در یک منطقۀ محروم و روستایی را برگزید. به جرئت می‌توان گفت، دینداری و مذهبی گرایی نسل های کنونی مردم منطقۀ سیاهمزگی، حاصل رنج و کوشش فراوان آقاسید رضی است. تقریباً همۀ شخصیت‌های نسل دوم قرن چهاردهم خورشیدی، شاگرد ایشان بوده‌اند. آقا سیدرضی در سال 1271 خورشیدی دیده به جهان گشود و در سال 1356 دیده از جهان فرو بست. خدایش بیامرزاد.
از نسل اول قرن چهاردهم خورشیدی، افرادی چون مرحوم شیخ جواد نعمتی، نیای خاندان نعمتی‌های علی سرا، سیدزین‌العابدین و سید عظیم عظیمی که پدر و پسر بودند، این سه بزرگوار نیز درس خوانده‌های حوزه‌های سنتی بودند که نامشان در شمار مدرسان مکتبخانه‌ای قرآن و مبلغان معارف اسلامی آمده است.
اما از نسل دوم قرن چهاردهمی‌ها شمار بیشتری را می‌توان نام برد که برخی از آنان مراتب عالی تحصیلات سنتی را طی کرده‌اند و برخی دیگر مقاطع بالای تحصیلات دانشگاهی را گذرانده‌اند و هریک دارای شغل و سمت و جایگاه ویژه‌ای در کشور شده اند. کسانی از این نسل نیز فقط به آموزشهای ابتدایی سنتی و دینی بسنده کردند و بعدها مربی قرآن و احیاناً مداح ( نوحه خوان ) و روضه‌خوان شدند. مرحوم شیخ محمود فتاحی پدر بزرگوار میرزا محمدعلی فتاحی- مداح معروف اهل بیت  در گیلان–  ملادولتعلی نوروزپناه، استاد حمید - شاعر  متخلص به گلشن- و کربلایی سید طاهر مصطفوی در این ردیف قرار می‌گیرند. شخصیت‌هایی همچون حاج سید روشن واحدی واعظ، سیدداود مصطفوی – در گذشته به 23 تیر ماه سال 1388 –  زین‌العابدین عظیمی، سرتیپ یعقوب یعقوبی، ملاعبدالله قدرتی، سروان احمد ایران پاک، جلال باقرنژاد و زنده یاد عبدالله دسترنج – در گذشته به سال 1353 از دستۀ دوم می‌باشند که نگارنده توفیق دوستی و هم‌نشینی با بیشتر آنان را دارد.
اما نسل سوم قرن چهاردهمی‌های سیاهمزگی، حکایت دیگری دارند؛ زیرا این نسل درست در روزگاری پا به عرصه گذاشتند که افزون بر زمینه‌سازی گرایش به دانش و فرهنگ از سوی دو نسل گذشته، دولت مرکزی ایران نیز با تأسیس مدارس و مراکز گوناگون آموزشی در سطح روستاها و اجرای طرحها و برنامه‌های مختلف، فرهنگ‌سازی و توسعۀ علمی و فرهنگی را در دستور کار خود قرار داده بود. مردم سیاهمزگی که به دلیل فعالیت‌های علمی پیشگامان و پیشینیانشان، ارزش دانش را به خوبی دریافته بودند، از فرصت به وجود آمده بهره گرفتند و فرزندانشان را راهی مدارس و مراکز آموزشی روستاها و شهرهای دور و نزدیک کردند؛ به گونه‌ای که شاید بتوان ادعا کرد در دهه‌های 1340 تا 1360 خورشیدی، هیچ یک از روستاهای شهرستانهای فومن و شفت به اندازۀ سیاهمزگی دانش‌آموز و دانشجو نداشت. دانش‌آموختگان این نسل، اکنون با دارا بودن تحصیلات عالی و برخورداری از تخصص‌های گوناگون در جای جای ایران در مشاغل و مناصب گوناگون مشغول خدمت می‌باشند و شایسته است تحقیقی میدانی انجام گیرد تا مشاغل و تخصص‌های این دانش‌ آموختگان طبقه‌بندی شود و به عنوان سندی از روند پیشرفت دانش و آموزش در این منطقه، برجا گذشته شود