نوشته شده توسط : مهدی پور

 دست های پینه بسته کشاورزان گیلانی  سیزده تن را راهی  مجلس کرد اما در فاصله کوتاهی از انتخابات، همگی آنها نشان دادند که برای دغدغه ها و دردهای  مردم گیلان کمترین اهمیت و ارزشی  قائل نیستند.

بعد از اعلام اسامی ترکیب کمیسیونهای تخصصی مجلس مشخص شد ؛ صفر نعیمی عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی، حسن تامینی و محمد حسین قربانی عضو کمیسیون بهداشت و درمان، جبار کوچکی‌نژاد عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات، غلامعلی جعفرزاده و محمد مهدی رهبری املشی عضو کمیسیون برنامه و بودجه، حسن خسته‌بند و مهرداد لاهوتی عضو کمیسیون عمران، عطا‌الله حکیمی، حمید رضا خصوصی‌ثانی، ایرج ندیمی، ناصر عاشوری و محمود شکری عضو کمیسیون اقتصاد شده اند و گیلان نماینده ای در کمیسیون کشاورزی مجلس ندارد!

با توجه به مشکلات عمده بخش کشاورزی در گیلان (به عنوان قطب بزرگ کشاورزی کشور)، حضور حداقل یک نماینده از گیلان در کمیسیون کشاورزی ضرورت داشت و این مهم توقع زیادی نیست. با اینحال سیزده منتخب گیلانی هیچ  رقبتی برای حضور در کمیسیون کشاورزی از خود نشان ندادند.

حالا هم که صدای اعتراض رسانه ها و مردم بلند شده است نامبردگان بازهم  به جای پذیرش خطا و پیشقدم شدن در جبران اشتباه ، انتخاب خود را درست ارزیابی کرده و دیگر همکار خود را شایسته عضویت در کمیسیون کشاورزی معرفی می کنند.

رهبری املشی رئیس مجمع نمایندگان گیلان هم طی گفتگویی با شبکه استانی باران دلیل عدم عضویت هیچ یک ازسیزده نماینده گیلان در کمیسیون کشاورزی را رایزنی نکردن و عدم اطلاع به یکدیگر در قبل از شکل گیری مجلس عنوان کرد! حال مجمع نمایندگان استان چه کاربردی دارد باید از خود ایشان پرسید؟

بازخوانی نطق های آتشین منتخبین گیلانی در حمایت از حقوق کشاورزان گیلانی هم خواندنی است. از جمله جناب آقای رهبری املشی که در بهمن ماه سال گذشته پیش از انتخابات در جمع کشاورزان گفت: در صورت ورود بنده به مجلس اولویت اول کاری من حل مشکلات کشاورزی خصوصاً وضعیت نابسامان چای خواهد بود و تمام توان خودم را برای رفع مشکلات چایکاران بکار خواهم گرفت . چرا دولت در رابطه با مسایل کشاورزی اینقدر بی توجه است؟! مسایل کشاورزی منطقه ما در موقعیت فوق العاده حساسی قرار گرفته است. هر کس نماینده ومسئول باشد اگر بی توجهی به چای وکشاورزی نماید خیانت کرده است.

منبع: فارسی 24




:: برچسب‌ها: مقالات گیلانی
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/٤/٦ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.