نوشته شده توسط : مهدی پور

 


من ایتا تالشیمه ، خش دارم از کوه وبجار

مفت خوری در چمه مسلک اِسه کفر و اِسه خوار

تالشن دست محبت که ادَن هر کسینه

همیشه پا ویمونن به اِشتَن اَ ،قول وقرار

اینه که دوست اسینه پشت در خنجر نژَنن

تالشون و ناکسون ،آو ، هرگز نشو ایتا روار

تالش اهلینه واهلیت ویگانگی

تالشون صفاتی کو قد کشَشَه مثل منار

تالشون مرامیکو ، هر کی که با خبر نیه

چه نِمَنده بختره تا که بمونه برقرار

تالشن خو ش اِسینه ، هرجا ببون برسر کار

دِ نوان که چمه کاره یا اِسه اِشتنه کار  

یَندی را غَش کرنو ، مهمونی را مهربونی

به اِشتَن اهل وعیال ، اِشتَن جانی کَرن نثار

تالشون کارخشی وین خشی وگیریه خشی

کیه با خبر نیه ، اَی جان َ رو با یک دوار

نِزونِم سیاوَشن تالیشنا ، یا که نینا

ولی نی سِوا نینه از  اِشتَن اَ ،قوم تبار

وقتیکه یَندی نه درد دل کَرن ، سخت َ روزون

غم ویبو ، انگِل آبو ، زنده آبون مثل بهار

از: عظیم نیک نهاد




:: برچسب‌ها: شعر تالشی
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/٢/٢۱ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.