نوشته شده توسط : مهدی پور

می گیلان پهنه دونیا جا ایتایه                     گیلان من در این دنیای بزرگ یکی ست

اَیا میرزاکچیکه پا صدایه                             اینجا صدای پای میرزاکوچک خان ست

نیدینی گیلانا تی سر کولا شِه                   گیلان را نبینی سرت کلاه می رود

چَرِه کی گیلانه نقاش خودایه                      چرا که نقاش گیلان خداست


نه سرخم من نه زنگیم نه رومی                   نه سرخ هستم نهزنگی نه رومی

نه فاندِرم می دونیایا ئی چومی                    نه دنیایم را یک چشمی نگاه می کنم

ایسَم من می ایرانه گیلانه زای                     من فرزند گیلان ایرانم هستم

می شعرانم نیه وینجی یه مومی                  شعرهای من هم سقز مومی نیستند


دیله جا گم کی می جانه می گیلان          از دلم میگویم که گیلانم جان من است

قشنگه زا که ایرانه می گیلان                     گیلان فرزند قشنگ ایران است

می گیلان می سره ، ایران می سردار       گیلان سر من ، ایران نگهدارنده سر من است

گولاز کونم کی جانانه می گیلان              افتخار می کنم که گیلانم معشوق زیباست


اَمِه گیلان ایتا عالم دارِه راز                         گیلان ما یک دنیا راز دارد

اونی مورغان خوانید داران زنید ساز         مرغانش نی خوانند و درختانش ساز می زنند

جَه دشت و جنگل و سل حظ کونِه چوم     از دشت و جنگل و تالاب ، چشم لذت می برد

لیلیکی دارَه کوجور ، دیل کونِه واز             ودل تا درخت لیلیکی بالای کوه ، می پرد


می عقله تونگولا تا بیشتاوَستم            بمحض اینکه تلنگر عقلم را شنیدم

می دیله درجکه ناجا دَوَستم                  دریچه آرزوی دلم را بستم

جانه تاوان بَپَختَم عقل و دیلا                  عقل و دلم را به تاوان از دست دادن جانم پختم

جَه پا ایشکیلَه اَدونیا بَجَستم                 و از مانع این دنیا رهیدم




:: برچسب‌ها: شعر گیلکی
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/۱٢/٦ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.