نوشته شده توسط : مهدی پور

 

تی واسی من دامان بوشومای

افسورده و نالان بوشومای

جنگل سیاه و سرده

می آهه دیل پور درده ای داد

چقدر جنگله خوسی مردومه واسی خسا نوبوسی

می جانه جانانای

می نفس آی پیله کس میرزا کوچی خانای

چندی وا تره بخوانم

درازه گردن آی سیاه چشم و ابرو

بلند بالا هیبتای جان

 تی او غیرته قوربان

چقدر دامانم گردی شیشلو بیگتی

پاپیچ دَوَستی همراه صفر خان

تی او غیرته قوربان

ترای دونبال بوکودن

ترا با سپاهیان

با حیدر خانای دامان به دامان

کوهان به کوهان نامرده رضا خان

بولن بالا می هیبتای جان

آی تی او غیرته قوربان

ترای دستگیر بوکودن

اوتول بینشانن روانه کودن

لاجانه بازار غریبه میان

پیش او موشیرخان

آخ تی او غیرته قوربان

چقدر ایستنطاق بدای

مچه غورصا بو، نامردان دست

تره چوب بزن،‌تماشا بدن

چوبم بوخوردی، اقرار نوکودی

از آدم موشیرخان

تی او غیرته قوربان

همه جا چو به

هیبت پورِ تو به

نوکونه هیچ ایقرار



...




:: برچسب‌ها: شعر
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/٦/۱ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.