نوشته شده توسط : مهدی پور

اَ زمستانه مئن

ورف و وارانه دورون

 سینه سورخه یم ، ایدانه سینه سورخ

پَر کشم  ورفانِه سر

سوج ِ سرما  مِه سینَه سوجانِه

تونده باد  مِه پرو بالا ایشکنه

مِه چومِه نی نی دورون

وَل کشه سبز باهار

وختی سورخی یا دینم مِه سینه سر

ایدَفا

سورخه گولِه یاد دکَفَم

تو نانی

چتو جان کَنَش کُنم ورفه مئن

فارَسم تا به باهار

فارَسم تا به باهار !

.....................................................

واگردان فارسی :



میان این زمستان

درون برف و باران

من  سینه سرخه ام* ، یک سینه سرخ

پَر می کشم روی برف ها

سوز سرما سینه ام را می سوزاند

پر و بال ام را تند باد می شکند

درون قرنیه ی چشمان من

بهار سر سبز شعله می کشد

وقتی سرخی را بر روی سینه ام می بینم

یکباره

یاد گل سرخ می افتم

تو نمی دانی

چطور تقلا می کنم درون برف

تا به بهار برسم

تا به بهار برسم !



* سینه سورخه : نام پرنده ای است بومی در گیلان که در غرب گیلان به آن « زی زا » هم می گویند .

منبع : سونه




:: برچسب‌ها: شعر گیلکی
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/۱۱/٢۸ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.