نوشته شده توسط : مهدی پور

در این سروده ایشان ماجرای معراج رسول مکرم رو در طبقه ی چهارمین بسیار زیبا به نظم در آوردند و زیباتر از آن حیرت اصحاب است و نهایتا نزول پیک حق...و کنار رفتن گوشه ای از پرده ی اسرار ازلی....

و نظرم این بوده که چنین حقایقی رو فیلسوف و دانشمندی چون ابوعلی سینا درک کردندو به نظم کشیدند.

پس میشه هم عالم بود و عارف و هم عاشق...

التماس دعا...

بگردان ابرش از رحمت برآمد از دل دریا                     که دریا شد از آن صحرا که صحرا شد از آن دریا

بخـار از دشت پیدا شد چو ترکان بخارایی                 زتیر ترکشش سـوزد سر خـارا ز بُن خـا را

زبان بگشود سوسن چون بشیر از مژده  یوسف        زحسرت چشم نرگس همچنان یعقوب شد بینا

پی معجز ز شاخ گل برآمد بلبل از شادی                  تجلی کرد بر هر شاخ گل صد معجز موسی

علیِّ عالیِ اعلا، ولیِ والی والا                              وصی سیدِ بطحا به حکمش جمله مـا فیها

قوام جسم را جوهر، زمانی روح را رهبر                   کلام نیک پیغمبر، ولیّ ایزد دانا

حدیثی خاطرم آمد که می فرمود پیغمبر                  به اصحابش شب معراج سِرّ لیله الاسرا

بطاق آسمان چهارمین دیدم من از رحمت                هزاران مسجدی اندر درون مسجد اقصی

بهر مسجد هزاران طاق،بر هر طاق محرابی              بهر محراب دو صد منبر، بهر منبر علی پیدا

ز پیغمبر چو بشنیدند اصحاب این سخن گفتند          که دیشب با علی بودیم جمله جمع در یک جا

تبسم کرد سلمان، این سخن گفتا به پیغمبر            بغیر از خود ندیدم هیچکس در نزد آن مولا

اباذر گفت با سلمان به روح پاک پیغمبر                    نشسته بودم اندر خدمتش در گوشه ای تنها

بگوش فاطمه خورد این سخن گفتا علی دیشب       که تا صبح از درون خانه پا ننهاد برون اصلا

که ناگه جبر ئیل از حق سلام آورد بر احمد               که ای مسند نشین بارگاه قرب اَو ادنی

اگر چه بر همه ظاهر شدم بر صورتی اما                  ولیکن از همه بگذشت، با ما بود در بالا

جنابش خالقی باشد که بر خلقش دو صد عالم        بهر عالم دو صد آدم بهر آدم دو صد حوا

بحکمش صد هزاران طور بر هر طور صد موسی         بهر موسی هزاران بیضه اندر بیضه صد عیسا

نه وصفش این چنین باشد که میگویند در عالم         زخندق جست و مرحب کشت اندر بیشه ی هیجا

علی سریست در وحدت که باشد سِر بی همتا        علی خلقی است در خلقت که باشد خلقتش یکتا

چو این اوصاف را بشنید از وصف کمال او                  گرفت انگشت حیرت بر دهانش بو علی سینا

منبع: http://irmeta.com




:: برچسب‌ها: شعر
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/۱۱/٧ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.