نوشته شده توسط : مهدی پور

 حیفه بـاهار بـایه ، اَمـان خوشکه دار ببیم

اَمـان با کــو ببیم ، دشت ببیم ، روبار ببیم

وسی بولبول ببیم،بخانیم عاشقی ترانه یه

خودا نوکنه جه غم،کولکاپسه روزیگار ببیم 

مثاله تورشه خولی ، نینیشینیم کناره جه

اَمان وسی شیرین ببیم ، انـار شاوار ببیم 

من و تو چی کـم دریم ،  بولبولانه جه آخر 

چره نواستی من و تو،گولانه بی قرارببیم ! 

.....................................................................................

واگردان فارسی :

حیف است بهار بیاید و ما درخت خشکیده باشیم

ما باید کوه باشیم ، دشت باشیم ، رودخانه باشیم

باید بلبل شویم و ترانه عاشقی را بخوانیم

خدا نکند که از غم « کولکاپس » روزگار شویم

مثال گوجه سبز ترش ، در کناره ننشینیم

باید (روزگار مان ) مثل انار شاهوار شیرین شود

آخر من و تو ، از بلبلان چه کم داریم ؟

چرا نباید ما برای گلها ، بی قرار شویم  !

* «کولکاپس » : نام پرنده ای بومی  است که پرهای سرش

ریخته و کنایه از آدمهای بدبخت و فلک زده است .

منبع : گیله طنز

 




:: برچسب‌ها: شعر گیلکی
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/۱٠/٢٩ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.