نوشته شده توسط : مهدی پور

اثری از شاعر گرانقدر :مهرداد جعفر زاده

........................................

گیلان

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

قوربان تی دریا و تی کوه تی گوماران

تی ابدانی باغ .توت کله و سبزه بجاران

روخان کنار و گورخانه و شرشر  باران

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

چوم روشنا به.از تی باهاره و گول پامچال

غونچه واکونه.اشئو تا(نوروز و نوسال)

از لوشان ور.فومن.لاهیجان.ماسال

سر تا پا گولی گول.نشا گوفتن.نشا گوفتان

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

خو سر داره کور کا .سبه ی سر طبجه ی توما

لوچان دهه.یاواش یاواشی خو سیا چوما

تا آباکونه یار دیلکه.بر موما

شه مرز سرا.تومبجار ا کبک منستان

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

یاور دهیدی اشکل و ویجین دوباره

تا خوب فارسه.پشت ببه ان اون کاره

ا یاورانه ها ما دانه اله بداره

پا کوبیدی  آ او کشیدی هامه تا یاران

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

دیسان باقلا.سرد پلا.اشبل امرا

تی قالی نهار مشته برار می دیلا وا

پا توکی اگه ببه بایم ایپچه تی ویرجا

خوب دانم ترا همیشگی عزیزه مهمان

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

لوتکا میانی.نیمه شبان و کره ما  تاب

مورغابی شیکار.طشت زنی.انزلی مرداب

دیل واهیلا به تا بدینه پر زنه آفتاب

دنیا یا بشم.گیلان مرا تاسیانه تاسیان

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

تی چای و بج و ماهی و نوغانا بنازم

تی عشق و پیوند به ایرانا بنازم

تی" حشمت"و تی "میرزا کوچک خانا" بنازم

تی جنگل خاموش و تی دریای خروشان

گیلان ترا قوربان.ترا قوربان.تراقوربان

......................................................................................................................

ترجمه متن:

(گیلان فدای تو.فدای تو.فدای تو)

(فدای دریا و کوه و تمشک زاران تو)

(باغهای پر آبت.جنگلهای توسکا و سبزه زاران تو)

(کنار رودخانه و رعد و برق و شرشر باران تو)

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)

(چشم روشن می شود.از بهار و گل پامچال.)

(غنچه از هم می گشاید وقتی که آواز سال نو را می شنود)

(از نزدیک لوشان و فومن و لاهیجان و ماسال.)

(گیلان فدای تو.فدای تو.فدای تو)

(فدای دریا و کوه و تمشک زاران تو)

(باغهای پر آبت.جنگلهای توسکا و سبزه زاران تو)

کنار رودخانه و رعد و برق و شرشر باران تو)

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)

(چشم روشن می شود.از بهار و گل پامچال.)

(غنچه از هم می گشاید وقتی که آواز سال نو را می شنود)

(از نزدیک لوشان و فومن و لاهیجان و ماسال.)

(سر تا پا تو گل هستی.نمی توان گفت.نمی توان گفت.)

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)

(دختر بر سرش سبد بوته برنج را)

(با چشم سیاه خود چشم غره می رود آهسته.)

(تا آب کند دل یارش و چون موم نرم)

(به سر خزانه شالی و روی کرت چون کبک)

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)

(یاور می دهند.در شخم و وجین اول و دوم)

(تا شالی خوب برسد.پشت شوند.این برای کار آن.)

(همه این یاوران را اله نگهدار باشد.)

(پا می کوبند و شادمانی می کنند.همه یاوران)

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)

(باقلی مازندرانی خیس و پلو سرد و تخم ماهی.)

(غذای قبل از صبحانه تو ای مشهدی برادر!اشتهای دل من)

(یک نوک پا اگر بیایم پیش تو)

(خوب می دانم مهمان نزد تو همیشه عزیز است)

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)

(در میان قایق.شب های مهتابی.شکار مرغابی.تشت کوبیدن.در مرداب انزلی.)

(دل بی تاب می شود تا ببیند که آفتاب پر می کشد.)

(اگر به تمام دنیا بروم باز دلتنگ گیلان هستم)

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)

(چایی برنج و ماهی و نوغان تو را بنازم)

(عشق تو و پیوند تو با ایران را بنازم)

("دکتر حشمت" تو و "میرزا کوچک سردار جنگل"ترا بنازم)

(جنگل تو خاموش و دریای تو خروشان.......

(گیلان.فدای تو .فدای تو .فدای تو)




:: برچسب‌ها: شعر گیلکی, شعر
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/٤/۱٧ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.