یَه عمرَ آدمی تی پا بَنیشتم

 

 

غمه، می زیندگی اَمره بَریشتم

 

 

پیرابوم، بَس نیه چشم انتظاری

 

 

بَلیتم، نیمه جانابوم، بَبیشتم

 

 ( ناصر فرهادیان )

 

*

 

چَقَد تلخه غریبی در ولایت

 

 

غمام دئنه می دستَ جی شکایت

 

 

بیئن مردم، می دور و بر جمابین

 

 

شنیدن دونه خیلی می حکایت

 

( خویشتن دار لنگرودی )

 

*

 

بَشوی عمری، بَبوم واخوب مو کم کم

 

 

تموم عمر مو ایسّه همش غم

 

 

عجب بختی امو دَئشتیم خداجون

 

 

یه روزَ روزیگارَن مِه نَبو چَم!

 

 ( داوود خانی خلیفه محله )

 

*

 

می تسکه دیل غریبی مئن بَگود گیر

 

 

نَگیته خاشخا آخر می سَرویر

 

 

غم دوری جی هر جا با بَئنَم مو

 

 

غریبی تیر بومَه می قلبَ سر جیر

 

 ( داوود خانی خلیفه محله )

 

*

 

گوتَم دامون بَشیم، دامون نومِه تو

 

 

گوتم لاجون بَشیم، لاجون نومه تو

 

 

ندونَسم تو اَندی کس مَسازی

 

 

که هر جایی گوتم، آسون نومه تو

 

 ( داوود خانی خلیفه محله )

 

*

 

بیه بانو، بیه می جونَ بانو!

 

 

سراجیرابو می چوشمانَ اَرسو

 

 

نه روز آروم دَئنم، نه شؤ قراری

 

 

بَبوم از غوصه ی دونیا  ژَگَر چو

 

( داوود خانی خلیفه محله )

**

 

روخونه لب ستاره زئنه سوسو

 

 

ندونم تسکه دیل چی خئنه از مو

 

 

در ای دونیا سلیم هم یار دئنه

 

 

الاتی تی بگو آخه می یار کو؟

 

( حسنعلی محمودی )

 

*

 

اَمه را گرچه از همدیگه دوره

 

 

به تی دوری می دیل خیلی صبوره

 

 

بشوم خَ دورابوم از شهر لاجون

 

 

قدیمئن بد نوتن که دور " نوره "

 

 ( حسین وثوقی )

 

*

 

 

اَمِه مئن تووادان هَندِه جدایی

 

 

کورا بَشوّ اَمِه او آشنایی!

 

 

یه روز هنده رَسَنه که دوباره

 

 

بَبیم همدیگره واسِه فدایی؟

 

( حسین وثوقی )

 

*

وختی خوسنم، تره اینم خواب میان

 

 

بیداربونم، چوشمَ اینم آبَ میان

 

 

نه خواب دئنم تی واسه نه بیداری

 

 

حیرانمه آخه ماه و آفتاب میان

 

 ( سید علی میر باذل )

*

تی دوری، دُکشانه می چوشمَ سویه

 

تی غم زرداگودای، می رنگ و رویه

 

ولی با این همه درد و شکایت

 

تی اَمرا بون، همش می آرزویه

 

 ( محمد دعایی )



تاريخ : ۱۳٩٠/۸/٢٠ | ۱:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.