نوشته شده توسط : مهدی پور

خُرمَندی از درختان بومی جنگل های کرانه جنوبی دریای کاسپین است. بیشتر در جلگه ها و حتی  تا ارتفاع 1100 متر از سطح دریا می روید.

نام های این درخت در شرق گیلان،  "اَربَه" یا "اربا" آستارا و تالش "آمبر "،  در رامسر "خرما"، در مازندران "خرمندی" ، در کیاکلا "خرمنی" ، در رامیان "انجیرخرما"، در گرگان "اندی خرما"، "انده خرما" یا "اندوخرما" می خوانند. در آمل و نور و کجور درخت نر و ماده آن بنام های مختلف خوانده می شود درخت نر، "کهلو" یا "کلهو" و درخت ماده ، "فرمنی" یا "فرمونی" نامیده می شود.

خرمندی، خاک های شنی را دوست می دارد ولی در خاک های بارخیز دیگر نیز می روید. خواهش درخت خرمندی از نظر روشنایی میانه است . بلندی آن به پانزده تا بیست متر و قطر آن به 80/0 متر می رسد. رویش آن تند است . ریشه اش سطحی و ستبر می باشد.

میوه خرمندی کمی شیرین و گس است وروستائیان آنرا می خورند. شیره آن که در گیلان بنام «اربه دوشاب » معروف است خورش لذیذی برای کته برنج می باشد.

درخت خرمندی بفراوانی جست می دهد و خیلی زود جنگل را فرامی گیرد و گاهی درختان گران بها را در سایه خود نابود می کند.
چوب خرمندی چندان خوب نیست زیرا تا نزدیک صدسالگی چوب درون آن ناچیز است . مصرف عمده آن برای تهیه چوب تونلی و هیزم و زغال است . 
 این درخت از نظر جنگلبانی ارزش چندانی ندارد و چون در جنگل های شمال ایران درختان گرانبها را در سایه خود تباه می کند.

 هنگام آزاد کردن و روشن کردن جنگل باید آنرا برانداخت ولی خود آن در دامنه های تند برای جلوگیری از فرسایش خاک لازم است . شاخه زاد آن برای تهیه هیزم و زغال مناسب می باشد.


جمع آوریو تنظیم : مهدی پور (وبلاگ نصیرمحله)




:: برچسب‌ها: گیاهان گیلانی
تاریخ انتشار : ۱۳٩٤/۸/۱٠ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.