نوشته شده توسط : مهدی پور

 

یَه عمرَ آدمی تی پا بَنیشتم

 

غمه، می زیندگی اَمره بَریشتم

 

پیرابوم، بَس نیه چشم انتظاری

 

بَلیتم، نیمه جانابوم، بَبیشتم

 

 ( ناصر فرهادیان )

 

*

 

چَقَد تلخه غریبی در ولایت

 

غمام دئنه می دستَ جی شکایت

 

بیئن مردم، می دور و بر جمابین

 

شنیدن دونه خیلی می حکایت

 

( خویشتن دار لنگرودی )

 

*

 

بَشوی عمری، بَبوم واخوب مو کم کم

 

تموم عمر مو ایسّه همش غم

 

عجب بختی امو دَئشتیم خداجون

 

یه روزَ روزیگارَن مِه نَبو چَم!

 

 ( داوود خانی خلیفه محله )

 

*

 

می تسکه دیل غریبی مئن بَگود گیر

 

نَگیته خاشخا آخر می سَرویر

 

غم دوری جی هر جا با بَئنَم مو

 

غریبی تیر بومَه می قلبَ سر جیر

 

 ( داوود خانی خلیفه محله )

 

*

 

گوتَم دامون بَشیم، دامون نومِه تو

 

گوتم لاجون بَشیم، لاجون نومه تو

 

ندونَسم تو اَندی کس مَسازی

 

که هر جایی گوتم، آسون نومه تو

 

 ( داوود خانی خلیفه محله )

 

*

 

بیه بانو، بیه می جونَ بانو!

 

سراجیرابو می چوشمانَ اَرسو

 

نه روز آروم دَئنم، نه شؤ قراری

 

بَبوم از غوصه ی دونیا  ژَگَر چو

 

( داوود خانی خلیفه محله )

**

 

روخونه لب ستاره زئنه سوسو

 

ندونم تسکه دیل چی خئنه از مو

 

در ای دونیا سلیم هم یار دئنه

 

الاتی تی بگو آخه می یار کو؟

 

( حسنعلی محمودی )

 

*

 

اَمه را گرچه از همدیگه دوره

 

به تی دوری می دیل خیلی صبوره

 

بشوم خَ دورابوم از شهر لاجون

 

قدیمئن بد نوتن که دور " نوره "

 

 ( حسین وثوقی )

 

*

 

 

اَمِه مئن تووادان هَندِه جدایی

 

کورا بَشوّ اَمِه او آشنایی!

 

یه روز هنده رَسَنه که دوباره

 

بَبیم همدیگره واسِه فدایی؟

 

( حسین وثوقی )

 

*

وختی خوسنم، تره اینم خواب میان

 

بیداربونم، چوشمَ اینم آبَ میان

 

نه خواب دئنم تی واسه نه بیداری

 

حیرانمه آخه ماه و آفتاب میان

 

 ( سید علی میر باذل )

*

تی دوری، دُکشانه می چوشمَ سویه

 

تی غم زرداگودای، می رنگ و رویه

 

ولی با این همه درد و شکایت

 

تی اَمرا بون، همش می آرزویه

 

 ( محمد دعایی )

دوبتیهایی از شیون فومنی

 

اَجل وختی بایه

روباراَ آب بآمو دریا نانسته
ببرده عالماَ دونیا نانسته
اَجل وختی بآیه پیر شنو باز
دیمیره آب من گوزگا نانسته

اگه روراس بیبی

اگه روراس بیبی دونیا تی جایه
تیره کیشمیش نخود موشکیل گوشایه
تی سر دوشمندِ سایه جیر نیبه سبز
بکفته دارِ گول لانتی کولایه


تو کی تی دیل بواسته

بکاراَ گیر ئیذه تی چشمِ نورا
سفیدمایی نیدین کالِه کپوراَ
تو کی تی دیل بواسته نان کشتاَ
کله آتش نکون چوبی تنوراَ

جهان می جاجیگایه

منم کی پادشاه می ور گدایه
گلیم پاره می درویشِ قبایه
نه کویا عاشقم نه درّهَ پابند
جی بی جایی جهان می جاجیگایه

دروغ کی خاش نییه

سلِ گوزگام خوایه کولی بگیره
ئی تا خال اسب مو چولی بگیره
تونم تانی ج تی سینه وازا ِکون
دروغ کی خاش نییه کولی بگیر



دور آغاجانیبیم

دوتا نهال اَصحرا یادگاره
ئی تا دئر قد کشه ئی تا بی عاره
دور آغاجانیبیم بقول می مار
پسر شمشاده دختر توته داره



بما نسته درم

ئی تا گه: وازکون بلتهَ اوشن تر
ئی تا گه: نه بنیش قایم تی جا سر
بمانسته درم حیران تی جان گی
کو لنگه سر نانم گرده اَمی در؟


کج کوله داراََ

نییه هرگز تی دس تنگ خوداخواست
کو گالش آب دوبو شیراَ بزه ماست
ویری تی کوله درازکاَ بسابان
کج کوله داراَ آتش کونه راست


نخور غم

هو جور کی خستگی نا رادوارِه
زمین خوریم نِهاَ اسب سواره
اگه بشکسه نا تی سر نخور غم
همیشک سنگ خوری نا مِوه داره



اوروزان

اوروزان کی بدوخوبا نانستیم
سه شاخه بادبانا نخ دوستیم
زه ئیم می خط بزه مشقانا پاکون
خوداجا شنبه صوب می مرگا خواستیم

زن

شل ا بوسته رز ا وا خال دوستن
سر پور دردا وا دسمال دوستن
اگه چی زن بلای جان اما
اوتاق بی زن وا مال دوستن




 

 




:: برچسب‌ها: دوبیتی های گیلکی, شعر گیلکی, شعر
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/٥/٢۱ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.