نوشته شده توسط : مهدی پور

میدرخشد دل من،
                        در شب تار و سیاه دنیا،
                                                   و در این ظلمت دشت،

 

تو به من خندیدی،
                        تو به من فهماندی،
                                                 که جهان سر تا پای،

عاری از عشق و محبت،
                                مهر و صفاست!
                                                   همه کین و همه غم!

همه جا مردم این خاک غریب،
                                       خاکِ مال اند،
                                                          پستِ پول اند،

و به احساس قشنگ دل من میخندند،
                                       و نمیگریند، هیچ!
                                                 و جهان غرق سیاهی و دورغ!

تو به من خندیدی،
                         که چرا میگویم:
                                        "بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم!"

و چرا رنگ دلم سبز،
                           کلامم صاف،
                                           و عشقم پاک است!

چون در این شهر،
                        در این خاک،
                                         رنگ دلها به سیاهی دروغ،

حرفها همه هیچ،
                       قلبها همه پوچ،
                                            مردم افگار و کثیف،

فکرها پر ز دروغ،
                      و منِ صاف و سفید،
                                                 نطقم کور،

دیدگانم بستم،
                  و از این مردم بیمار دل و مست و مریض،
                                                                      گشتم دور!




:: برچسب‌ها: شعر
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.