نوشته شده توسط : مهدی پور

مدرسه تاریخی حکیم نظامی آستارا در سال 1287 خورشیدی تاسیس شده و در حال آماده سازی برای تبدیل شدن به موزه است. نیمایوشیج شاعرنوپرداز ایرانی در سال های 1309 تا 1311 در این مدرسه تدریس کرده است. مدرسه حکیم نظامی یکی از قدیمی‌ترین مدرسه‌ها در ایران است که درسال ۱۲۸۷ هجری خورشیدی (دوران قاجاریه) تأسیس شده‌است و از نمادهای فرهنگی آستارا به شمار می‌آید. دراین دبیرستان شخصیت‌های بزرگی مانند نیمایوشیج تدریس نموده‌اند.

خسرو گلسرخی از مبارزان دوره حکومت پهلوی، محمود سراجی شاعر معاصر و حمید نطقی بنیان‌گذار و پدر روابط عمومی ایران، اشرف آقا حریری محقق و نویسنده آستارایی نیز دوران تحصیل را در این دبیرستان سپری کرده است. آستارا، شهری است با پشتوانه عمیق فرهنگی؛ هر چند اطلاعات عمیقی در ارتباط با باسوادترین شهر ایران وجود ندارد و این شاخص‌ها در سال‌های متفاوت تغییر می‌کند، اما قدر مسلم آن است که آستارا در استان گیلان و ایران یکی از باسوادترین مناطق شهری محسوب می‌شود و تعداد بیسوادان این شهر بسیار اندک است. سابقه تاریخی در آستارا نیز حاکی از آن است که مردم این شهر همواره به علم و فرهنگ علاقه‌مند بوده‌اند.

پایه‌گذاری مدرسه حکیم نظامی در بیش از ۱۰۰ سال پیش در شهر آستارا خود حکایتی از این عمق فرهنگ و ادب در این شهر است. این مدرسه در سال ۱۲۸۷بنیان گذاشته شده‌است، این مدرسه در این مدت بیش از یک قرن فرهیختگان زیادی را پرورش داده‌است. از جمله افتخارات دیگر این مدرسه این است که خسرو گلسرخی مبارز دوران حکومت پهلوی از دانش آموختگان این مدرسه و نیما یوشیج بنیانگذار شعر معاصر ایران در سال‌های ابتدایی ۱۳۰۰ در این دبیرستان تدریس کرده‌است. این مدرسه قدیمی حیاطی بزرگ دارد و بامی سفالین با درب و پنجره‌هایی از چوب و همچنین شومینه‌های چدنی، که در مجموع همه این نمادها در کنار همدیگر بیان کننده معماری سنتی و بومی این منطقه از گیلان است. دبیرستان حکیم نظامی باتوجه به قدمت ساخت آن و سایر وجوه آن هم اکنون در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است وبخش‌های قدیمی این دبیرستان تبدیل به موزه گشته‌است و مورد حفاظت قرار دارد. چند سال پیش نیز بازسازی شده‌است.

منبع :وب سایت صدا و سیمای گیلان

جمع آوری و تنظیم : مهدی پور (وبلاگ نصیرمحله)




:: برچسب‌ها: بناهای قدیمی گیلان
تاریخ انتشار : ۱۳٩٤/٦/٢٠ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.