نوشته شده توسط : مهدی پور

روستایی زیباست از حومه ٔ آستانه اشرفیه و 1۰۰۰ تن سکنه دارد و مردم آن به کشت برنج اشتغال دارند. زبان مردم آن گیلکی بیه پیشی است و دارای پنج محله می باشد. رود شمرود از این روستا می گذرد. در این روستا هر مزرعه، کوچه، باغ و بخشی از جنگل، نامی دارد مثلا : مئن کله ( قطعه میانی )، آغوز کله راغشی ( راه باغ گردو )، حکیم باغ جاده قوام و... . نقل شده در گذشته خانواده ای یهودی به نام خالوصین نیز در روستا زندگی می کردند که بعدا به فلسطن مهاجرت کردند. داد و ستد و آمد و شد اغلب بالا محله ای ها بیشتر با آستانه اشرفیه است و پایین محله ای ها با رودبنه و لاهیجان. لباس محلی روستا همان لباس گیلکها است . لباس زنان ؛ چاشو ، کمردبد ، واله توبون ، سدره و جرزقه لباس مردان؛ شولا، چوقا، ارسی، پاپوش، گالوش و گیله کلاه نمدی است که امروزه بسیار کم استفاده می شود.

نام آن در کتب قدیمی از جمله تاریخ گیلان و دیلمستان میر ظهیرالدین مرعشی و تاریخ گیلان عبدالفتاح فومنی آمده است. از جمله اینکه

" سید حسن کیا، برادر سید علی کیا پسر امیرکیا ملاطی، پس از تصرف بیه پیش، برادر خود را امیر گوکه و کیسم و اشپیس و کماچال نموده و این ظاهرا باید در سال 767 ه.ق باشد. وی پس از تسخیر منطقۀ اشپیس و کماچال و کیسم در سال 769 ه.ق رسما حکومت گوکه را نیز بر تصرفات خود افزود و امارت آنجا را نیز از برادرش گرفت. متاسفانه منابع چندانی از زندگی وی در دسترس نیست، اما همین قدر می دانیم که در رمضان سال 769 ه.ق جنگ خونینی پس از اتحاد فرمانروایان بیه پس برای بیرون راندن سادات امیرکیایی از گیلان صورت گرفت. سید علی کیا همراه با بسیاری از کیانیان توسط قوای امیره دباج فرمانروای بیه پس در رشت به قتل رسیدند که از جمله آنان سیدکیا است. "

جهت خواندن مطالب بیشتر لطفا به ادامه مطلب بروید


دسترسی به این روستا از سه طریق امکان پذیر است : از آستانه اشرفیه ، بازکیاگوراب و رودبنه.

حدود ده در صد از جمعیت چهل هزار نفری شهر آستانه، اصلیتی کماچالی دارند. شغل اصلی مردم روستا کشاورزی است: کشت برنج و صیفی جات.
صنایع دستی حصیر بافی ، مرواربافی و ساخت جاروی محلی نیز در این روستا رواج دارد. ورزش محبوب اهالی، کشتی گیله مردی است که مسابقاتش پس از برداشت محصول برگزار می گردد. اکثر مردم به نگهداری چند راس گاو محلی نیز می پردازند: گاو کوهان دار.

زبان مردم این روستا گیلکی بیه پیشی است و لهجه آن همانندی زیادی با لهجه رودبنه و کنف گوراب دارد. رودخانه شمرود پس از طی کردن مسیری پیچ در پیچ از این روستا عبور میکند.

این روستا در هزاره اول اسلامی به همراه هوسم ، ملاط، دیلمان، لاهیجان، تجن گوکه، لشت نشا، کوچصفهان، لفمجان، کیسم، دهکا و اشپین جزو مناطق شهری ولایت بیه پیش گیلان بود. به نظر می رسد در محله قاضی محله کماچال در گذشته حوزه علمیه زیدیه وجود داشته هرچند با تغییر مذهب مردم گیلان و مازندران از زیدیه به اثنی عشر در انتهای دولت صفویه این حوزه نیز تعطیل گردید. این امر پس از تغییر دین مردم ایران مرکزی از تسنن ( شافعی و حنفی ) به شیعه اثنی عشر در زمان اواسط دولت صفویه بوده است.

شغال، گربه وحشی ( پیچه شال )، جغد، جوجه تیغی، فاخته، راسو، لک لک، گبر ( کفات )، قرقاول ( تورینگ )، بلدرچین ( وشوم )، دارکوب و سینه سرخ از جمله حیواناتی هستند که در این روستا پیدا می شوند.

روستای کماچال، روستای زیبای کماچال، عکس اطراف روستا از نت

جمع آوری و تنظیم: عاکف معززلسکو




:: برچسب‌ها: روستا های گیلان
تاریخ انتشار : ۱۳٩۳/۱٠/٤ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.