نوشته شده توسط : مهدی پور

آیا می دانید چرا گاهی به هم می رسیم می گوییم ۱۲۰ سال زنده باشی و این اصطلاح یعنی چه و از کجا آمده؟ برای چه نمی گوییم ۱۵۰ یا ۱۰۰ سال یا......

در ایران قدیم، سال کبیسه را به این صورت محاسبه می‌کردند که به جای اینکه هر ۴ سال یک روز اضافه کنند و آن سال را سال کبیسه بنامند هر سال را بصورت ۳۶۵ روز محاسبه می‌کردند و پس از ۱۲۰ سال ۳۶۵ روزه یک ماه به آن سال اضافه می‌کردند. یعنی ۳۰ روز کبیسه در یک ماه جمع می‌شد و پس از۱۲۰ سال یکجا استفاده می شد!(البته تقویم فعلی که بنام تقویم جلالی نامیده می شوند حاصل زحمات خیام و سایر دانشمندان قرن پنجم هجری است)بدین ترتیب هر ۱۲۰ سال یک ماه را جشن می گرفتند و کل ایران این جشن برپا بود و برای این که بعضی ها ممکن بود یک بار این جشن را ببینند و عمرشان جواب نمی داد تا این جشن ها را دوباره ببینند(و بعضی ها هم این جشن را نمی دیدند) به همین دلیل دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل آرزو می کرد تا آنقدر زنده باشی که این جشن باشکوه را ببینی و این به صورت یک تعارف و سنتی بی نهایت زیبا درآمد که وقتی به هم می رسیدند بگویند ۱۲۰ سال زنده باشی


...




:: برچسب‌ها: دانستنیها, دانستنیهای جالب از گیلان
تاریخ انتشار : ۱۳٩۳/۱/٢۳ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.