نوشته شده توسط : مهدی پور

 

گیلان جان دوس دارم من تِه باهارا


تِــه اون سیفید گـــول ِ آلــوچه دارا

 

تِـه واشکافته گـولان ِ سورخ و زردا


تِـــه صــئرا و تِـــه جنگل تِـــه رووارا

 

تِـــه خوررم مَــــردومـان ِ پــور صفایا


تِــه گیـــل ودیلم و تــالش بـرارا

 

اوشانی کی بوخوردید خون ِ دیلان


بیدینید سال بسال ، تـا تِـه بـاهـارا

 

گیلان جان ، باستانی اوستان ِمن


گـیلانــی یــــاد داره ، تِــه ایفتخـارا


....




:: برچسب‌ها: شعر گیلکی
تاریخ انتشار : ۱۳٩۳/۱٢/۱۸ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.