نوشته شده توسط : مهدی پور

ماه اسفند فرا رسیده است و شکوفه های درختان آلوچه ، نوید بهاری دیگر را داده است ، اسفندی که آمدن رایحه خوش بهاری آن عید نوروز را خبر می دهد وانسان وطبیعت باهم دراین ماه با آوازهای های نوروزخوانی از خواب زمستانی بیدار میشوند و به استقبال شکوفایی و سرسبزی گیاهان می روند دراین ماه دوستداران محیط زیست با درختکاری وکاشت نهالهای جوان ،قدمی در بقاء طبیعت زیبایشان برمیدارند .انسان همواره در طول زندگی به خاطر اینکه حیات خودرا در گرو طبیعت دانسته است به عناصر طبیعت ،چون آب ،خاک ،هوا،گیاهان توجه خاص نموده است ،زندگی انسان در ایران باستان چنان با طبیعت وحیات وحش آمیخته بود که بسیاری از اعیادوجشنها منشاء اتفاقی در طبیعت داشت ،ایرانیان باستان اهمیت ویژه ای برای درختان قائل بودند ودر نزد آنان وبسیاری از ادیان درختکاری ،امر بسیار با ارزشی قلمداد می شد ،تاجایی که وقتی فرزندی متولد میشد ، خانواده او درختی را می کاشتند وآن درخت را به نام فرزند میکردند وچون فرزندازاو مراقبت میکردند تا همراه وهمزاد هم رشدکنند وتنومندگردند این عمل همواره حس خویشاوندی را برای آن فرزند واطرافیان او به ارمغان می آورد .
دیدن مناظرزیبای درختان در طبیعت،روح نوازاست و دل و جان انسان را صیقل داده و آرامش خاصی بر قلب او حاکم می کند. هرجا که درخت می روید در آنجا سرچشمه ای از خیروبرکت جاری است درخت ، مظهر زیبایی و حیات وقلب سبز طبیعت است که بخش مهمی از نیازهای انسان را برآورده می‌سازد .
مردم تالش ،همواره خود را همراه وهمزاد درخت در زندگی میدانند ،تالش ،عشق خاصی به درخت دارد وشدیدا زندگی مادی وروحی خودرا با زندگی درخت وگیاهان وطبیعت پیوند زده است .تالش عاشق طبیعت سبز و زنده است ،عشق به کوههای پوشیده ازدرخت ،عشق به آبشارها ورودخانه های زلال دارد ،عشق به هوای پاک سبزه زاران دارد ،طبیعت برای تالش چون مادری است که مهرش به فرزندان آسمانی وملکوتی است . هزاران سال است که شمال ایران میزبان دوهمزاد وهمسفر تالش ودرخت است واین همزادی آنها سرزمین تالش را به سرزمین رویایی درایران تبدیل کرده است که میلیونها هموطن خسته ومسافر ازکویر ایران به گیلان را روح نوازی میکند .
اگر تالش سالها از طبیعت سرسبزش دور گردد ،چون فرزندی که ازدامن مهرمادری دور شده است ،بیقراری میکند وهرگز دنیای به ظاهر زیبای ماشینی ومدرن نتوانسته است جایگزین زیباییهای طبیعی وسرزمین سرسبزش گردد . کوههای تالش وجنگلهای زیبایش چون نگینی برخاک ایران شاهد هزاران نسل از همزیستی با مردم تالش است

لطفا به ادامه مطلب بروید


درختان راست قامت جنگل تالش ،الهام دهنده استواری وصلابت تالشان دربرابر سختیهاست .سالها پیش به بهانه حفظ جنگل و رفاه جنگل نشینان بخشی از مردم ساده دل تالش را به شهر ها آوردند ،طرحی که متاسفانه در بسیاری از جاها ، تالش از جنگل دورشده،چون شیری در قفس احساس افسردگی نمود وبه نوعی آواره گردید وجنگل هم در بسیاری ازجاها یا به بیابان تبدیل شد ویا مکانی برای ساخت ویلاهای آنچنانی گردید .
تالش واقعی ،حافظ و نگهبان جنگل است وبهتر آن است که به آنان خدمات وراههای نوین وعلمی مراقبت از درختان وجنگل داده شود .امروز بسیاری از فرزندان تالش که پس از تحصیل در مرکز شهرها ، سکونت دارند ،با راههای نوین درختکاری آشنا شده اند، و زمینها وباغهای پدری خود را با اصلاح نژاد و اصول علمی درختکاری نموده اند ودیگر کمتر پیش می آید که در اطراف منزل وباغ ، درختان جنگلی که زمین وسیع می خواهد ویا درختی که میوه کم به صاحبش می دهد کاشته شود بلکه با کاشت بهترین نوع درختان ، بهره بهتری ازدرخت میبرند ،بیاییم ارزش نهادن به درختان را از نیاکان خود بیاموزیم و در هفته درختکاری به نام یکی از عزیزانمان ،نهالی را بر زمین نشانیم .

نویسنده : آقای رامین نیک نهاد

جمع آوری و تنظیم : مهدی پور (وبلاگ نصیرمجله)




:: برچسب‌ها: مقالات فرهنگی گیلان, مقالاتی در مورد گیلان, مناسبتها
تاریخ انتشار : ۱۳٩۳/۱٢/۱٦ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.