نوشته شده توسط : مهدی پور
درزمان قدیم لَچَک و یا لاچیک روسری بزرگی از جنس ابریشم و اغلب به رنگ قرمز با نقوش طلایی بود که این روسری را به صورت سه گوش روی سر می انداختن...د ودنباله های آن را از جلو به صورت ضربدری به پشت می بردند و در بالای سر گره می زدند. به مرور زمان پارچه های ابریشمی و قرمزرنگ لچک جای خود را به پارچه هایی به رنگ روشن داد که با سوزن دوزی تزیین می شدند. به مرور زمان از زیبایی پارچه های لچک کاسته شد تا جایی که در بعضی مناطق گیلان به لچک های کاملاً سفید بر می خوریم.
"مندیل"
======
مندیل تور قرمزرنگی بود با حاشیه های طلایی که معمولاً آن را از هندوستان وارد می کردند. زنان این تور را که نقوش و حاشیهٔ طلایی رنگ داشت مانند پیش بند کودکان بر روی سینه و شانه ها می بستند و آن را در پشت گردن محکم می کردند. بلندی قد مندیل تا زیر سینه بود. مندیل بر روی تزیینات سینه مانند دوش پوق بسته می شد. به مرور زمان و با نبود پارچهٔ مندیل سنتی پارچه های ساده تری برای مندیل به کار گرفته شد. در لغت نامه دهخدا مندیل (رومال)را پارچه ای دانسته که با آن عرق و جز آن را پاک می کنند.رنگ مندیل بتدریج سیاه و یا سفید یک دست شده و برای پوشش کامل موهای سر زنان مسلمان در زیر روسری و یا به صورت امروزی به شکل هِدبند در سایر نقاط خصوصا استان گیلان و کردستان مرسوم گردید. در بندرعباس نیز مردان از مندیل به عنوان جلوگیری از تابش آفتاب بر سرشان استفاده زیادی می نمایند.
"لَچِک"
=====
گاهی دخترها بعد از سن ده دوازده سالگی مانند مادرانشان از لچک استفاده می کردند. دختربچه ها لچک هایی ساده روی کلاه خود می انداختند که دو سر آن به صورت ضربدری از زیر چانه رد و به پشت سر برده می شد. لچک دخترها عموماً از پارچه هایی با رنگ های روشن بود. دخترها موهایشان را زیر لچک در دو طرف سر می بافتند یا آنها را در پشت سر به صورت بافت های ریز می آویختند.
گردآوری: افسانه امانی

....




:: برچسب‌ها: گالری عکس گیلان, گیلان قدیم
تاریخ انتشار : ۱۳٩٢/۸/٧ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.