نوشته شده توسط : مهدی پور

خـَیـلی وَختَـَـــه باهــــاری دیـل گِرییـَه

پـایـیــــزی غـــرصـَه چﬞ  دوشی پـِرییـَه

نِـبی  پـایـیـــــز مﬞ نـَه هَمـــسایَه ببی

خشـــــکـَه  دار چـمﬞ سَری سایَه ببی

واسِـه آفـتـــــاوی چــــمﬞ  دَس آرَسی

دیل واسِه مَنـگی نـَه هَر شَوْ بخسی

وَلی چﬞ  فایـْـــدَه کﬞ  ناجَـــه چـمﬞ  شن

تا کﬞ  خــوا جـان بیگِـــرﬞ، گـِــرﬞن کشن

دِه نِـخــــوام بـاهـــــــاری مَـــردِه بوینم

بـــــرَمِـــه سـیـیــــا دَکــــــــَرْدِه بـوینم

خـــوام هَـنی بلـبــلی خــونـدِه بمَسم

خـــردَنــون دَس کیـــــلا ژَنـــدِه بمَسم

نِــزونـــوم دَشت و دومَــن گُل پِـِــرومَه

بلبلِن  شان بســــازن هَـــــر جا خومَه

نِـــزونـــوم شـــومْـنـَــه کـــــرا لـَلـَه ژَنﬞ

بَـنــــدی سَــــــر سَـــــوزَه و اَلالـَه ژَنﬞ

خـــوبـا  بلــبـــل بــوخــونی داری کـَفا

جَنـگَــلی گـــوش مَمَــسـی دازَه صتا

ای دَفـَـــه ده نـاجَــه دارم کﬞ  خــــدا

بـاهــــاری پـیـگِــــرﬞ  با چَـمَـــه ســـرا



ترجمه ی فارسی:

 زمان زیادی ست که بهار، دلش گرفته و غصه و اندوه پاییز را بر دوش می کشد.

نباید پاییز با من همسایه و درخت خشک، سایه ی سرم می شد.

می بایست دستم به آفتاب می رسید و دلم هر شب با ماه می خوابید.

ولی چه فایده؟! همین که آرزوی من می خواهد جان بگیرد، نابودش می کنند.

دیگر نمی خواهم مرگ بهار را ببینم و نظاره گر گریستن و سیاه بر تن کردن باشم (سیاه پوش شدن گریه را نمی خواهم).

می خواهم باز آواز بلبل و صدای دست زدن و شادمانی بچه ها را بشنوم.

نمی دانم در دشت و جنگل، گل برآمده و بلبلان می توانند هر جایی که [دلشان می خواهد]، لانه بسازند [یا نه؟]

نمی دانم چوپان دارد نی می نوازد و بر بلندای کوهستان سبزه و لاله می روید [یا نه؟]

کاش بلبل بر بلندترین شاخه ی درخت نغمه خوانی می کرد و گوش جنگل هرگز صدای داس را نمی شنید!

آرزو دارم که یک بار دیگر نیز خداوند همراه با بهار، راهی دیار و سرزمین ما شود.   

منبع متن شعر:

ماهنامه ی تالش، شماره ی ۵۷، سال دهم، مرداد ماه ۱۳۹۲، ص17

وبلاگ شعر تالشی 




:: برچسب‌ها: شعر تالشی
تاریخ انتشار : ۱۳٩٢/٧/٢٥ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.