نوشته شده توسط : مهدی پور

ویر داری؟

وَرهَ ما وَختی ک بی 

سیا چَکمَه دَکَریش

سِرا تیلّیش

خیالُم وَران کو ویشتَر

تیلّه و مُزا کَریش


ویر داری؟

پیله نَنَه

بَریَه کُو دَخونی؟

کــَه بــِرینَه

کُلاکی شُمه گِـتَه

سَردیگی* شُمَه گِـتَه

نـَـنَـه وای

بــِری کــَه نازَ کیلهَ

د سِه گـلَه

ایزُم بُوئَهَ

آتـَشی خوام دَچینـُم

دییَـرمازَه ، بی نـُون بـُپــِیم

چَمـَه شومنـِه*  ِوشیرین*

از و تع تاب دَلَکیم ،کــَـه را تی لّیم

همیشَه اَز بَری کُو تُندَتَـر دَشیم

ایزُمی نار پی یریم

تع نی زئو

بـُرامِی را دَرگِنیش

تا دَلَکیش نـَنـَه کَشهَ ، ناز بُکَریش



گولَه مُزا تع ویـرَه؟

همیشه چـُمع دَسِن پـُوچ آبین پـُوچ

گولی جیگا* دِیم نـَمَه بـُنی

تو نـِزونیش


ویرُت آ وَختی دَدَ بازار دِره شیکــَر خِری؟

اَمَه کاکا* بـُونـَه گـِرییم

 تا نَنَه رچ نـِکَری

پـَریشگــَری* کو جیمونیم



ویر داری خَرفـُون مینی،جیخسَه مـُزا کــَریم ؟

شالَ زوزهَ کــَریم اَز

تع دَوَزیش


تـُـروشومی* لاری کــُو

مـُزهَ داری آوَ مــُزا

 آوی اَز رُت آکَریمو دَوَزیم

تع مـُونیش لُسی هـَریش


اَوَختون ویر کو وَ رُوم

چـُمُ دیلی آتـَش پــِرا

نـِزونـِی چـِه حالیمهَ

کی را بـُـوام

نازَ خدا

هَنی بـُو اَوَختـِه بان؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* سَردیگی : سرماخوردگی

* شومنـِن : چوپانان

* ِوشیرین : گرسنه هستند

* جیگا : مخفی کردن

* کاکا : نوعی شیرینی خانگی مختص مردم تالش و گیلان

* پـَریشگــَر : راهرو ورودی خانه و یا لابی

* تــُروشوم : از قلل مرتفع ماسوله و ییلاق دامداران آلیان و ماسوله


برگردان به فارسی:


یادت می آید؟

وقتی بره ها رو برای خوردن شیر رها میکردند؟

چکمه های سیاهت را می پوشیدی و در حیاط می دویدی

فکر میکنم از بره ها خوشحال تر بودی و بیشتر می دویدی

یادت می آید؟

مادربزرگ از پنجره صدا میزد

به خانه بیایید،باران خیستان میکند و سرما میخورید

مادر میگفت دختر خوشگلم به خانه بیا

و برایم هیزم بیاور

غروب شده،میخواهم آتش درست کنم،

نان بپزم و به چوپانانمان که گرسنه هستند بدهم

همیشه من و تو برای زودتر داخل شدن در خانه مسابقه میگذاشتیم

و همیشه من زودتر به خانه میرسیدم و هیزم می بردم

و تو گریه میکردی و ناز میکردی تا مادر تو را در آغوش بگیرد

 یادت هست گل یا پوچ بازی میکردیم؟

خیلی وقتها دستای من پوچ بودند،


من گل رو زیر نمد مخفی میکردم و تو نمیدانستی و همیشه بازنده بودی

یادت می آید وقتی پدر از بازار شکر میخرید؟

بهانه میگرفتیم تا مادر کاکا درست کند

و تا وقتی درست نمیکردید در راهرو می ماندیم و لجبازی میکردیم

یادت می آید میان شاخه های سرخس قایم میشدیم و بازی میکردیم؟

 و من ادای شغال رو در می آوردم و تو از ترس فرار میکردی؟

چشمه قله تروشوم چه مزه ای داشت آب بازی

من آب رو گل میکردم و پا به فرار میگذاشتم

و تو جا می ماندی و کتک میخوردی

وقتی یاد آن روزهای خوش می افتم،

دلم آتش میگیرد و نمی دانم این غم را به که بگویم؟!

خدایا ایکاش آن روزها باز هم برگردند

منبع : پارگا




:: برچسب‌ها: شعر تالشی
تاریخ انتشار : ۱۳٩٢/٧/٤ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.