نوشته شده توسط : مهدی پور

باز باران

 با ترانه

با گهرهای فراوان

 می خورد بر بام خانه

                  یادم اید روز باران

                   گردش یک روز دیرین

                   خوب و شیرین

                   توی جنگل های گیلان

                                   کودکی ده ساله بودم

                                     شاد و خرم

                                     نرم و نازک

                                    چست و چابک

                                                    با دوپای کودکانه

                                                    می دویدم همچو اهو

                                                     می پریدم از سر کوه 

                                                     دور می گشتم ز خانه

                                                                            می شنیدم از پرنده

                                                                             از لب باد وزنده

                                                                             داستانهای نهانی

                                                                             رازهای زندگانی

                                                                                       بشنو از من کودک  من 

                                                                                       پیش چشم مرد فردا

                                                                                       زندگی خواه تیره

                                                                                        خواه روشن هست زیبا

                                                                                                      ... هست زیبا  

                                                                                                      ... هست زیبا 

 


...




:: برچسب‌ها: شعر
تاریخ انتشار : ۱۳٩٠/٦/۱٩ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.