نوشته شده توسط : مهدی پور

 

دوستش دارم؛ انگار یه جورایی درختانش با آدم حرف می‌زنند! انگار می‌خواهند بگویند: آنقدر سریع از کنار ما عبور نکنید، تأمل کنید و دریابید رازی را که با تمام وجودمان اینجا در پایین‌دست بزرگترین دژ تاریخی ایران قلعه رودخان فریاد می‌زنیم … انگار آنها بهتر از هر کسی می‌دانند: آنچه بگذشت، نمی‌آید باز! می‌آید؟

دارم از جنگل فومن سخن می‌گویم، از جنگلی که بخش عمده‌ی آن در شمار جنگل‌های کوهستانی و میان بند طبقه‌بندی می‌شود و دارای چشم اندازهای اهوراییطبیعتی افسون‌گر است؛ طبیعتی که مجاورت آن باقلعه 500ساله رودخان، به آن اصالتی دوچندان و حال و هوایی استثنایی و رازآلود بخشیده است.

پس اگر روزی روزگاری تصمیم گرفتید تا آن پله های بی پایان را پیموده و در ۲۰ کیلومتری جنوب باختری شهرستان فومن تا ارتفاع ۷۱۵ متری به آسمان آبی هیرکانی  نزدیک‌تر شوید، یادتان باشد که آرایش این درختان و چیدمان آبراهه‌ها،سرخس هاو خزه هارا با دقت بیشتری بنگرید و بیشتر از هر زمان دیگری به آواز پرندگان خوش‌نشینش گوش فرا دهید … شاید آنها با شما پیامی خصوصی داشته باشند که فقط دوست داشته باشند به شما بگویند! به شمایی که برایشان حرمت قایل شده و درنگ کرده‌اید … شاید این بار آن بزنگاه جادویی را درک کرده و “خنده‌ی لحظه‌ی پنهان شده از چشمان” را کشف کنید! نه؟


منبع :http://mohammaddarvish.com




:: برچسب‌ها: مقالات گیلانی, مقالاتی در مورد گیلان
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/۱٢/۱۸ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.