نوشته شده توسط : مهدی پور

 


روستای سیاهمزگی دارای سوغات های زیادی است که می توان در روستا تهیه کرد. سوغاتی هایی مانند پوشاک،صنایع دستی و خوراک که این سوغاتی ها می توانند سادگی مردم تالش و سیاهمزگی را کاملا آشکار سازد.چون در زمان های قدیم شغل مردم روستا چوپانی بوده بیشتر این سوغاتی ها به شغل چوپانی مربوط می شود. این سوغاتی ها بسیار زیبا بوده و معرف قوم تالش بوده.

کَتیل((katil

کتیل نوعی صندلی است که از چوب ساخته می شود.کتیل صندلی ای است که مردم روستا در مواقع مختلفی از آن استفاده می کنند. مانند زمانی که می خواهند شیر گاو را بدوشند و یا زمانی که در کنار آتش نشسته اند و همچنین در کار های دیگر شکل ظاهری کتی بدین صورت است که در قسمت نشیمنگاه آن دو تخته چوب صورت شکل هفت بهم متصل شده اند و دو تخته دیگر هم به عنوان پایه در زیر نشیمنگاه قرار دارد و همچنین یک تخته چوب که دو پایه را بهم متصل می کند. همچنین ساختن کتیل بسیار دشوار بوده و دارای فونون خواصی است که بیشتر پیرمردان روستا آنرا بلد بوده. در زیر تصویری از یک کتیل را برای شما به نمایش گداشته ام تا شکل ظاهری آن آشنا شوید. به زودی فیلمی از ساخت این نوع صندلی در سایت قرار میدهم.

فِتِرَلِس(fetera les)

یکی دیگر از سوغاتی که می توان از این روستا تهیه کرد نوعی عصا است که از چوب درخت ازگیل ساخته می شود و به آن فِتِرَ لِس (fetera les) گفته می شود.این نوع عصا که عموما چوپان ها از آن استفاده می کنند دارای قدرت بسیار زیاد و همچنین استحکام بسیار زیادی است شکستن این چوب بسیار دشوارتر از شکستن سنگ است.

پاتون(paton)

پاتون به نوعی جوراب گفته می شود که با نخ های کلاف بافته می شود. این جوراب که بسیار پا را گرم می کند مورد استفاده تمامی پیر مرد ها و پیر زن های روستا است. پاتون را زنان روستا می بافند و منبع درامدی برای خانواده است.یکی از صحنه های جالبی که می توان در خانه های این روستا دید جمع شدن زنان در کنار هم و بافتن این جوراب است.پوشیدن این جوراب ها به تازگی در بین مردم شهری نیز رواج پیدا کرده و در فصل زمستان افراد زیادی از این نوع جوراب استفاده می کنند. این جوراب به دو حالت جوراب کوتاه و جوراب ساقدار است.

 


منبع : وبلاگ سیاهمزگی




:: برچسب‌ها: سوغات گیلان
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/۱۱/۱٤ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.