نوشته شده توسط : مهدی پور

بی گیفته «اشپتکا» انگاری اَمی جانه

بوخورده سفره ی خالی اَمی شِلختانه

هَنی چَوَر شه زیمین و کوروج خالی به

نِشا نوکود اَمی بشکفته دس،  بجارانه

تی باغ خنده فوبوس و می باغ خنده بومورد

بکفته داره غمان خم کونه درختانه

د ِخستگیه نیشه در کودن، چایی اَم ره

می چایی باغ بوسوخته، می خانه ویرانه

تلس بوکود دیل و دستی کی کهنه داسَ  نره

کی درد، ترکانه پوست و تی دیلَ سوزانه

می سبزه رویه نَوَ دِن، سیفید مویم من

ایا بهار نایه، تا ابد زمستانه

کی پور دِ باقی نی یه، دِ فارِس مَرَ «میرزا»

می جانه جان، اَ کی موردن داره تی گیلانه



ترجمه:

انگار اشپتکا( نوعی گربه ی وحشی) جان ما را گرفته است

سفره های خالی مان، غازهایی که پرورش می دادیم را خورده اند

هنوز شالیزار کشت نمی شود و انبار برنج خالی است

دست های شکسته ی ما برنج را در مزرعه نشاء نکرد

خنده ی باغ تو ریخته، خنده ی باغ من مرده

غم درختِ افتاده درختان دیگر را خم می کند

دیگر نمی شود خستگی را با نوشیدن چای در کرد

که باغ چایی مان سوخته و خانه یمان ویران شده

دل و دستی که دیگر داس کهنه اش را ندارد تاول زده

که درد پوست را می ترکاند و دل را می سوزاند

صورت سبزه (سبز) من را نبین، موهایم سپید است

اینجا بهار نمی آید و تا ابد زمستان است

که وقت کمی مانده، به کمکم بیا «میرزا»

جان جانانم، این کسی که دارد می میرد همان گیلان توست.





:: برچسب‌ها: شعر گیلکی, اشعار گیلکی شیون فومنی
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/۱٠/۳٠ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.