نوشته شده توسط : مهدی پور

  «سنگ آوَز»

                                                

اَلاشـــَه داری ســـا کــو نـشــته بیمَه

هـــزار ناجــَه دیلـی کــو کـشـتَه بیمه

شـَــــوه روزم شـــــَـوی تــاوی نـِـدارم

 بی از چنـتــه غـَـــم و غُـــرصه پـِـدارم

مﬞ  را نی ساره ای مَنگـه شــَــوی کو

دییــه از مـــَـردیـمــه دَرد و تــَـــوی کو

وروشَه چـِمـــی کــــو ســو مَنده نییه

دیلی غــومـچه سـَـری بــو مَنده نییه

نَـــره انجیلی شی من چیــندﬞ شـونه

چــمــن کــاری دورو نــه ویــندﬞ شــونه

مﬞ  را مـَنـــده اییـــا سـَخـت آبـه یه رو

چمن دیل چــرکیــنه رَخــت آبه یه رو

 دﬞ  پــام قـــوّت نـــدارﬞ  اَشـــــتِه نشام

عومری سنگ آوَزی سَر وَشتِه نشام

کــــرا از شـــوم خـــــدا دومـنَـه بیگرم

چــمـــن دردی دوا اَه ی کـــــــو ویگرم

ترجمه ی فارسی:

زیر سایه ی درخت راش نشسته بودم؛

هزار آرزو در دل کاشته بودم.

روزم شب است؛ تاب و تحمل شب را ندارم؛

چگونه باید غم و غصه را برتابم؟!

در شب مهتابی، ستاره ای از آن من نیست؛

نگاه کن که چگونه دارم در درد و تب می میرم.

در چشم به شدّت خسته، نوری و

در غنچه ی دل بویی نمانده است.

همچون درخت انجیری که آسان می توان از آن بررفت، مرا چیدند

و کارم را با دروغ ساختند.

برایم ماندن در این دیار، دشوار شده است، عزیز!

دلم به مثابه ی رختی چرکین شده است، عزیز!

دو پای من نیرو ندارند و نمی توانم برخیزم 

و از روی سنگ هایی که گذر از رود عمر را آسان می سازند، نمی توانم بپرم.

دارم می روم دامن خدا را بگیرم

تا دارو و دوای دردم را از او بستانم.

شاعر :سید مومن منفرد

منبع :وبلاگ شعر تالشی



...




:: برچسب‌ها: شعر تالشی
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/٩/٢٦ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.