نوشته شده توسط : مهدی پور

حکام قدیم گیلان به شکار علاقه فراوان داشتند. در عملیات شکار یا 'چاه نخجیر' ابتدا بخشى از جنگل به‌عنوان شکارگاه انتخاب مى‌شد و سپس با در هم پیچیدن شاخه‌هاى درختان دو رشته پرچین محکم به مساحت یک یا دو فرسخ درست مى‌کردند، به‌گونه‌اى که در آخرین مرحله به زحمت گذرگاهى براى عمور یک شکار باقى مى‌ماند. این دالان در انتها به محوطه‌اى در عرض ده متر با پرچین‌هاى محکم و لانه‌هائى موسوم به چاه محصور مى‌شد. در روز شکار مردان گیل و دیلم پشت پرچین‌ها جمع مى‌شدند و با صداى فریا و ساز و نقاره هیاهوى وحشت‌انگیزى ایجاد مى‌کردند. سپس بین دو پرچین پیش آمده و شکار را به محوطه موردنظر مى‌راندند. صفحه کوچکى اطراف محوطه و کمى بالاتر ایجاد مى‌شد که در آنجا مردان جاى مى‌گرفتند و حیوان به دام مى‌افتاد و درهاى لانه‌ها را مى‌بستند.شاه عباس صفوى پس از تسخیر گیلان چندبار شکارهائى این چنین ترتیب داده بود.

در این روش شکار که از دوران شاه عباس در این استان به کار گرفته می شد ، چاه نخجیر ، قسمتی از شکارگاه جنگلی بود که شکارچیان در آن  با در هم پیچیدن شاخه های درختان دو رشته پرچین می بافتند تا شکار به سوی آن رانده شود  . این دالان باریک در آخر به محوطه ای به عرض ده متر با پرچین های محکم و لانه هایی موسوم به چاه ، منتهی می شد و در روز شکار مردان گیل و دیلم پشت پرچین ها جمع می شدند و با فریاد و هیاهوی زیاد شکار را به آرامی به سمت محوطه چاه نخجیر می راندند و به محض افتادن شکار در دام درهای لانه یا چاه را می بندند.


منبع :http://www.ghatreh.com




:: برچسب‌ها: آیین و رسوم گیلانی
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/٩/۱٩ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.