نوشته شده توسط : مهدی پور

            

      در یک روز سرد زمستان                          

بالای کوهی در گیلان                   

کومه ای کوچکی است که در آن                

    مادریست و کودکی پشت آن                     

پدر بدنبال هیزمی برای آتشدان                

تا گرم کند دستهای کودکان             

      باد با سوز در حال وزیدن                   

سوت می کشد از درون روزن               

بارش برف چه سنگین                  

کودک بیچاره چسبیده به سینه آن                  

می مکد افسوس شیری ندارد آن                    

گریه سر می دهد طفل و مادر او را می نهد بر زمین                    

می رود در پی گوسفندی روان                       

  تا بدوشد قطره شیری از آن                        

            مادر آمد دوان دوان                                   

           کودک اینک گشت آرام چه سان                                 

 

شعر : از فرح اقبالی                        


....




:: برچسب‌ها: شعر
تاریخ انتشار : ۱۳٩۱/٩/۱٤ | نظرات ()
 
   
خدایا اگر ندانستم از تو چه بخواهم و از درخواست خودم حیران بودم ؛ تو مرا به آن چه صلاحم هست رهنمون باش.و دلم را بدانچه رستگاری من در آن هست؛متوجه فرماکه چنین کاری از توشگفت آور نیست و از کفایت های توناساخته نمی باشد.