جهت دیدن تصاویر بیشتر به ادامه مطلب بروید



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۳٠ | ٧:٠٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

برای دیدن تصاویر بیشتر به ادامه مطلب بروید



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۳٠ | ٧:٠٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()


الگوی معیشت و سکونت

در سال 1385، جمعیت روستای حاجی بکنده 880 نفر گزارش شده است.
درآمد اکثر روستاییان، از فعالیت‏های زراعی، باغداری، دامداری، صیادی و خدماتی تأمین می‏شود. محصول عمده زراعی روستای حاجی بکنده، برنج است ولی باقلا، خیار و کدو نیز در آن به عمل می‏آید.
صیادی از دیگر فعالیت‏های اقتصادی مردم روستاست که زیر نظر سازمان شیلات به صید انواع ماهی‏های سفید، کپور، آزاد، سیاه کولی، کاس کولی، کیلکا و نیز به صید ماهی‏های خاویاری مانند فیل ماهی، چالباش و ازون برون می‏پردازند. دامداری به شیوه سنتی متداول است و پرورش طیور خانگی مانند مرغ، اردک و بوقلمون در روستا رواج دارد.
روستای حاجی بکنده بافت مسکونی پراکنده‏ای دارد و به صورت خطی گسترش یافته است. اکثر خانه‏ها به سبک مدرن و به صورت ویلاها و سوئیت‏های زیبا بازسازی و نوسازی شده‏اند. مصالح به کار رفته در آن‏ها غالباً شامل سیمان، آجر، گچ، ورق گالوانیزه، تیرآهن و امثالهم می‏باشد.
ساخت سوئیت‏های زیبای روستایی در حیاط خانه‏ها به منظور اجاره به گردشگران، نشانه رونق گردشگری روستایی حاجی بکنده است.

جاذبه‏های گردشگری
استقرار روستای حاجی بکنده در کنار دریای خزر، امکان استفاده از طبیعت دریا و ساحل شنی و امکان انجام ورزش‏های ساحلی و شنا، صید ورزشی ماهی، تماشای صید (پره صیادی) گروهی و زمستانی، خرید ماهی تازه از صیادان و ده‏ها جاذبه دیگر، روستای حاجی بکنده را به یک روستای گردشگری بالفعل تبدیل کرده است. حواشی رودخانه‏های حاجی بکنده و امین‏آباد و چشم‏انداز سرسبز مزارع شالی و مسیر دسترسی به روستا با طبیعتی حیرت‏آور بر جذابیت‏های آن می‏افزاید.
مردم روستای حاجی بکنده، در برگزاری مراسم ملی و مذهبی، مانند مراسم پیشواز عید نوروز، سیزده بدر، چهارشنبه سوری، شب یلدا و اعیاد مذهبی فطر، غدیر و قربان مشارکت عمومی دارند و مراسم ایام محرم و وفات ائمه را با سوگواری و عزاداری به جا می‏آورند.
کشتی گیله مردی، ورزش بومی و محلی این روستاست. خواندن آوازها و ترانه‏های محلی، همراه با رقص‏های محلی در جشن‏های عروسی رواج دارد. صدای ساز نی نوازندگان محلی در ایام تعطیلات، برای مسافران روستای حاجی بکنده جذاب و تماشایی است.
پوشاک غالب مردان و زنان روستای حاجی بکنده همانند پوشاک بسیاری از روستاییان گیلان است. زنان روستا، در مراسم عروسی و حنابندان از لباس‏های سنتی و محلی با رنگ‏های شاد استفاده می‏کنند.
باقلی خورشت، میرزاقاسمی، ترش تره، فسنجان، نان‏های برنجی و گندمی از انواع غذاهای محلی روستاست.
پخت انواع کباب گوشتی و انواع کباب ماهی ازون برون و کباب ماهی سفید در روستا رواج دارد.

دسترسی: این روستا از طریق شهر خشکبیجار و شهر رشت با جاده‏ای مناسب قابل دسترسی است.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٩ | ٥:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

مهدی سعادتی" استاندار گیلان، اعضا و مسئولان کمیته های ستاد انتخابات استان در نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی را منصوب کرد.

به گزارش شمال نیوز به نقل از مهر، در این احکام جداگانه غلامعلی رضوانی معاون سیاسی و امنیتی استانداری به عنوان رئیس ستاد انتخابات استان، کبری مهرورز مدیرکل سیاسی و انتخابات استانداری به عنوان جانشین و دبیر ستاد انتخابات منصوب شدند.

سعادتی در این احکام جداگانه خطاب به رئیس ستاد انتخابات و جانشین وی تأکید کرد: با استعانت از خداوند منان و بهره برداری از تمامی امکانات، نیروهای استانداری و همکاری همه مسئولان و مدیران دستگاههای دولتی و وابسته به دولت در اجرای قانون انتخابات و برگزاری این انتخابات مهم و سرنوشت ساز در کمال صحت و سلامت و با رعایت اصل امانتداری در حفظ و صیانت از آرای مردم شریف استان موفق و موید باشید.

همچنین بر اساس احکام جداگانه استاندار گیلان محمد حسین صبوری معاون اداره کل سیاسی و انتخابات استانداری به عنوان عضو و مسئول کمیته آموزش ستاد انتخابات، میثاق بکیان سرپرست اداره کل فن آوری اطلاعات استانداری به عنوان عضو و مسئول کمیته ی فن آوری اطلاعات و IT ، فردین مهرابیان رئیس اداره روابط عمومی و امور بین الملل استانداری به عنوان عضو و مسئول کمیته تبلیغات و اطلاع رسانی ستاد انتخابات منصوب شدند.

ایرج عاشوری سرپرست اداره کل اداری مالی استانداری به عنوان مسئول کمیته تدارکات و پشتیبانی ستاد انتخابات استان، یعقوب جمالی مدیر کل امنیتی و انتظامی استانداری به عنوان عضو و مسئول کمیته امنیت ستاد انتخابات، علی شریفی نیک مشاور استاندار و مدیر حراست استانداری به عنوان عضو و مسئول کمیته حفاظت ستاد انتخابات استان، طهمورث عموپور به عنوان عضو و مسئول کمیته سیاسی ستاد انتخابات استان و احترام پورباقر به عنوان مسئول دبیرخانه ستاد انتخابات استان منصوب شدند.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٩ | ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

لدو به

    لدو به                                        لدو بیا

 

 

لدو به جان لدو به                            لدو جان بیا لدو بیا

امانیم لدو به                                    گرفتارم لدو بیا دخیل تو هستم

اوله یم لدو به                                  دستم به دامانت  ترا بخدا  لدو بیا

لدوبه لدو به                                     لدو بیا

لدوبه جان لدو به                             لدوجان بیا لدو بیا

لدوبه لدو به لدوبه لدو به                 لدو بیا لدو بیا لدو بیا

 

اسبون شون برد کره نه                  اسبها را با کره بردند

گوسند شون برد وره نه                 گوسفند ها را با بره بردند

دشبندی چم مه وینه                      چشم دشمن نبیند

فندی که به  ا مه نه                       بلایی که به سر ما آوردند

لدو به جان لدو به                            لدو جان بیا لدو بیا

امانیم لدو به                                  گرفتارم لدو بیا دخیل تو هستم

اوله یم لدو به                                دستم به دامانت  ترا بخدا  لدو بیا

لدوبه لدو به                                    لدو بیا

لدوبه جان لدو به                           لدوجان بیا لدو بیا

لدوبه لدو به لدوبه لدو به               لدو بیا لدو بیا لدو بیا

 

بزون شون برد بزنه                      بزها را با بزغاله ها بردند

با شلق شون برد نه مه نه            شولا را با نمد بردن

کرمان کشی دره نه                      از راه دره کرمان کش بردن

فندی که به امه نه                       بلایی بر سر ما آوردند

لدو به جان لدو به                         لدو جان بیا لدو بیا

امانیم لدو به                                 گرفتارم لدو بیا دخیل تو هستم

اوله یم لدو به                               دستم به دامانت  ترا بخدا  لدو بیا

لدوبه لدو به                                   لدو بیا

لدوبه جان لدو به                            لدوجان بیا لدو بیا

لدوبه لدو به لدوبه لدو به                لدو بیا لدو بیا لدو بیا

 

منشون پارگا کو دکرد                          مرا انداختند به داخل خانه ییلاقی

برشون پشت دار دکرد                                         در را از پشت کنده کردند

چمن دیل شون خو ناکرد                                 دل مرا خون کردند

محمود جان رمه شه                     محمود جان گله رفت

رمه شه بند پشه                           گله به نوک ییلاق رسید وگذشت

اسبه با زنجیل شه                         سگ ما نیز با زنجیر رفت

لدو به جان لدو به                          لدو جان بیا لدو بیا

امانیم لدو به                                  گرفتارم لدو بیا دخیل تو هستم

اوله یم لدو به                                 دستم به دامانت  ترا بخدا  لدو بیا

لدوبه لدو به                                    لدو بیا

لدوبه جان لدو به                            لدوجان بیا لدو بیا

لدوبه لدو به لدوبه لدو به               لدو بیا لدو بیا لدو بیا



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٩ | ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

پس از به پایان رسیدن مرحله برداشت شالی کاران به وسیله کمباین شلتوک رااز ساقه جدا می کنند و برای سفید کردن به کارخانه برنج کوبی می برند.

جهت دیدن تصاویر بیشتر به ادامه مطلب بروید



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢۸ | ٥:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

رایزنی های انتخاباتی نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی همانند حوزه های دیگر در شهرستان شفت و فومن هم بطور غیر رسمی آغاز گردیده. در این میان افرادی خود را برای حضور در صحنه ی انتخابات آماده میکنند که میتوان به افرادی چون ناصر عاشوری، خلیل بهروزی فر، برادران خاکسار، خانم نظری، رسول جماعتی، میرزایی فشالمی ، رمضانی (از شهرستان فومن) حجت جعفرزاده و حجت الاسلام مهدی موسوی و داود انصاری (از شهرستان شفت) اشاره نمود. البته تا این لحظه خبرها حاکی از عدم حضور علی میرزایی (نماینده فعلی) در انتخابات آتی است و گمان میرود بهروز جلائی از فومن در حال رایزنی با نیروهای انتخاباتی باشد. البته در نوشتارهای بعدی با سابقه و شرح حال این افراد بطور مختصر صحبت خواهیم نمود.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢۸ | ۳:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

روزی که قرار بود آدم آفریده شود ... خاک کمی خودش را جمع و جور کرد ... سنگریزه ها هم همینطور! خدا برای هر آدمی مشتی خاک کنار گذاشت ... اینکه آیا همه آدمها با مقدار مساوی از خاک آفریده شدند را نمی دانم ... اما می دانم که آن مقدار هر چه بود ... اندازه معین و معلومی داشته!

     وقت آفریدن شب و روز هم همینطور ... و وقت آفریدن فصلها ... رودخانه ها و ماهی های پولک درشت طلایی! همه به اندازه ... همه به وقت معین ... همه به مقداری معلوم!

     آدمها که روی زمین آمدند ... اول همه چیز مرتب بود ... همه زمانها و همه اندازه ها!

     آدم لب رودخانه رفت ... روز اول با توری به اندازه ... ماهی هایی به اندازه گرفت! ماهی ها که چشمش را گرفتند ... تور بزرگتر و بزرگتر و ماهی ها کمتر و کمتر شدند ... رودخانه از اندازه افتاد!

     آدم به جنگل رفت ... روز اول با تبری به اندازه ... شاخه هایی به اندازه برید! شاخه ها که چشمش را گرفتند ... تبر بزرگتر و بزرگتر و درختها کمتر و کمتر شدند ... جنگل از اندازه افتاد!

     آدم به آدم رسید ... یک دست مهربانی و یک دست خشم ... لقمه هایی از دوست داشتن به هم تعارف کردند و بشقابهایی از فحش به هم دادند ... آدمها همدیگر را نمی دیدند ... چشمهای هم را نمی دیدند ... قلب همدیگر را نمی دیدند و تنها و تنها به هم لقمه تعارف می کردند ... سر به هوا و بی ملاحظه! دنیا پر از مهربانی های بی وقت و خشمهای بی اندازه شد ... آدم از آدم ترسید ... آدم با آدم نماند و دنیا از اندازه افتاد!

     تو که به سمت من می آیی ... مواظب باش! قدمهایت را بشمار و لقمه های مهربانی ات را با صبر به من بده و اخمهایت را یکهو بر دل من نریز!

     من که به سمت تو می آیم مواظبم که بیشتر از این تعادل دنیا را به هم نریزم ... به اندازه باشم ... همانطور که از ابتدا خدا مرا آفرید!!!



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

کلاغ لکه ننگی بود بر دامن آسمان، وصله‌ای ناجور بر لباس هستی. صدای ناهموار و ناموزونش خراشی بود بر صورت احساس. با صدایش نه گلی می‌شکفت و نه لبخندی بر لبی می‌نشست. صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین می‌پیچید. کلاغ خودش را دوست نداشت و بودنش را. کلاغ از کائنات گله داشت. کلاغ فکر می‌کرد در دایره قسمت، نازیبایی‌ها فقط سهم اوست و نظام احسن، عبارتی است که هرگز او را شامل نمی‌شود. 

 کلاغ غمگینانه گفت: کاش خداوند این لکه سیاه را از هستی می‌زدود و بال‌هایش را می‌بست تا دیگر آواز نخواند.

 خدا گفت: صدایت ترنمی است که هر گوشی آن‌را بلد نیست. فرشته‌ها با صدای تو به وجد می‌آیند. سیاه کوچکم، بخوان. فرشته‌ها منتظرند؛ و کلاغ هیچ نگفت. خدا گفت: بخوان، برای من بخوان. این منم که دوستت دارم، سیاهیت را و خواندنت را. کلاغ خواند، این بار عاشقانه‌ترین آوازش را خدا گوش داد و لذت برد و جهان زیبا شد.

*اگر تو هم فراموشش کنی او تو را فراموش نمی کند پس بیا و تو هم فراموشش نکن.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

میدرخشد دل من،
                        در شب تار و سیاه دنیا،
                                                   و در این ظلمت دشت،

 

تو به من خندیدی،
                        تو به من فهماندی،
                                                 که جهان سر تا پای،

عاری از عشق و محبت،
                                مهر و صفاست!
                                                   همه کین و همه غم!

همه جا مردم این خاک غریب،
                                       خاکِ مال اند،
                                                          پستِ پول اند،

و به احساس قشنگ دل من میخندند،
                                       و نمیگریند، هیچ!
                                                 و جهان غرق سیاهی و دورغ!

تو به من خندیدی،
                         که چرا میگویم:
                                        "بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم!"

و چرا رنگ دلم سبز،
                           کلامم صاف،
                                           و عشقم پاک است!

چون در این شهر،
                        در این خاک،
                                         رنگ دلها به سیاهی دروغ،

حرفها همه هیچ،
                       قلبها همه پوچ،
                                            مردم افگار و کثیف،

فکرها پر ز دروغ،
                      و منِ صاف و سفید،
                                                 نطقم کور،

دیدگانم بستم،
                  و از این مردم بیمار دل و مست و مریض،
                                                                      گشتم دور!



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()


میشیندی پِرمَه یَه بَه باغ و بوستون

هَنـی تالش آبَـه خاسَـه گلستـون

کـوکـو کارَه نالستِـه بَه ویشَـه مون

بَبـی زونوستِـه کـی مَردَه زمستـون

 ترجمه به فارسی

بنفشه در باغ و بستان روییده است.

باز هم تالش گلستانی زیبا شد.

فاخته در جنگل ها در حال نالیدن است. ( آواز سر می دهد)

می شود فهمید که دیگر زمستان مُرد.




تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()


هوشنگ ابتهاج هـ.ا.سایه

حاصلی از هنر عشق ِ تو جز حرمان نیست

آه از این درد که جز مرگ ِ من اش درمان نیست

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال ِ تو کم از هجران نیست

آنچنان سوخته این خاک ِ بلا کش که دگر

انتظار ِ مددی از کرم ِ باران نیست

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست

این چه تیغ است که در هر رگ ِ من زخمی از اوست

گر بگویم که تو در خون ِ منی ، بهتان نیست

رنج ِ دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

صبر بر داغ ِ دل ِ سوخته باید چون شمع

لایق ِ صحبت ِ بزم ِ تو شدن آسان نیست

تب و تاب ِ غم ِ عشق ات ، دل ِ دریا طلبد

هر تــُنـُـک حوصله را طاقت ِ این توفان نیست

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()


می روم از رفتن من شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد  باش

گرچه تو تنها تر از من می شوی

آرزو دارم  یه روز عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد  را

تلخی برخورد های سرد  را

می رسد رزوی که بی من روزها را سر کنی

می رسد روزی که مرگ عشق را  باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من

 شعر های گفته ام را مو به مو از بر کنی




تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()


دوستان حال پریشانی من گوش کنید

 

قصه بی سروسامانی من گوش کنید

سالها منو دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بدویدم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک جمله گرفتار از این جمله که گویند نبود

 باعث گرمی بازارشا من بودم

وحشی بافقی



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه احـــزان شود روزی گلستـــان غـــم مـخـــور

ای دل غـمـدیــده حـــــالـت بـه شود دل بد مـــکـن

 وین سـر شـوریـده بـاز آید به سامان غــم مخـــور

گــر بهــار عمـــر باشــد بـــاز بر تخــت چمــــــن

چتر گل در سرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گـردون گــر دو روزی بـر مــراد مــا نرفـت

دائـمــا یکسان نبــــــاشد حـال دوران غـــم مخــور

هـان مشو نومیـــــد چون واقف نئـی از سـر غیب

بـاشد انــدر پـرده بازیـهــای پنــهان غـــم مخـــور

در بیــابان گــر به شوق کعـــــبه خــواهی زد قدم

سرزنشها گر کنـد خـــار مغــیلان غــــم مـخـــور

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصدبس بعید

هیچ راهی نیست کـان را نیست پـایان غـم مخـور

حـــال مـا در فرقــت جانــــان و ابـــــرام رقـیـب

جمــله میـدانـد خـــدای حــال گـردان غــم مخــور

حـافـظــا در کـنـج فـــقـرو خـلـوت شبــــهای تـــار

تـا بـود وردت دعــــا و درس قـران غـــم مخــور

 



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٧ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

در میان جامعه مردانی با فضیلت و متعهد و گوهرانی گرانقدر یافت می شوند که با کوشش و پیکار خود مرزبان و احیاگر این حماسه پرخروش شده و با ایثار و فداکاری، انسانها را از برهوت سرگردانی و انحراف به مسیر هدایت می کشانند. اینان به مدد دانش وسیعی خود از یک سو و آگاهی بر نقش دشمنان و حیله ها و تزویرهایشان از سوی دیگر مسئولیتی بر دوش خویش احساس می کنند و بر این مبنا همه زندگیشان را و سراسر دقائق عمر گرانبهایش را وقف خدمت به دین و حقیقت می کنند.

حضرت آیه ا... شیخ صادق احسانبخش فرزند حاج غلامرضا در سال 1309 در یکی از روستاهای تولمات بدنیا آمد، مقدمات را نزد شیخ عزت ا... طالقانی آموخت و پس از پایان دوره مقدمات و ابتدایی در سال 1324 به مدرسه مهدویه رفت و از جمله شاگردان مرحوم علم الهدی و بحرالعلوم شد. در سال 1327 به قم رفت و دوره سطح و خارج را در آنجا گذراند و در سال 1332 وارد دانشگاه معقول و منقول شد و موفق به اخذ درجه لیسانس از آن دانشکده شد به قم بازگشت و در حوزه علمیه به ادامه تحصیل پرداخت. از سال 1339 فعالیت فرهنگی خود را در رشت آغاز کرد و در جریان وقایع سالهای 1356-1357 رهبری مبارزات علیه رژیم پهلوی را در گیلان بر عهده داشت و از تهدید و ارعاب مأموران امنیتی نهراسید. جلسات سخنرانی معظم له با استقبال شدید مردم روبرو شد. مبارزان گیلانی علیرغم سختگیری و فشار سازمان امنیت و ماموران پلیس از نقاط مختلف در مجالس سخنرانی وی حضور می یافتند. این فقیه فاضل و دانشمند همزمان با مبارزات سیاسی لحظه ای از ارشاد مردم و تحقیق و مطالعه غافل نبوده و آثار ارزنده ای تألیف کرده اند و سالها مسئولیت نمایندگی مقام معظم رهبری در گیلان و امامت جمعه شهرستان رشت را به عهده داشتند. هماهنگونه که اشاره شد یکی از ابعاد شخصیتی شان مانند دیگر عالمان نام آور بعد ادبی ایشان است که پس از مجاهدات بسیار در راه تحصیل علم و عمل، همه تاب و توان خویش را در راه هدایت اذهان و نابود ساختن قید و بندهای فکری استعمار و جبران زیانهایی که عوامل خائن به فرهنگ انسانی اسلام وارد آورده اند مصرف داشته اند و به عنوان عالمی متعهد می کوشند تا فروغ دامنگستر قرآن را بدرون جانهای مشتاقان بتابانند و چون شمعی می سوزند تا بدیگران نورافشانی کنند. حضرت آیه ا... احسانبخش در مقدمه آثار الصادقین به انگیزه تألیف این آثار ارزشمند می فرمایند: اینجانب شیخ صادق احسانبخش فرزند مرحوم حاج غلامرضا پس از تتبع و تدبر ممتد در متون اخبار و روایات که در صحاح و مآخذ معتبره اسلامی آمده بر آن شدم تا آنجا که بضاعت و سرمایه علمی به تأیید حضرت باری تعالی شانه کمک و مساعدتم کند به منظور تعمیم فایده آن را به زبان فارسی روان و ساده بیرون از ایجاز مخلّ و اطناب مملّ ترجمه و شرح کنم تا از برای استادان تذکری، و مبتدیان را مرشدی باشد. از روزی که افراد منافق در مسجد جامع کاسه فروشان رشت به هنگام اداء فریضه به قصد قتل من هجوم آورده مصدومم ساختند، به بیمارستان طهران و اخیراً به بیمارستان قلب شهید رجائی منتقل و تحت معالجه قرار گرفتم.     اگرچه فیض شهادت نصیبم نشد لیکن در ایام استعلاج کتاب شریفه سفینه البحار که حقیقه زورقی برای پیمودن اقیانوس وسیع اخبار ال عصمت علیهم السلام است. بیشتر مورد مطالعه ام بود سبک تألیف آن کتاب عزیز انگیزه ام شد که مجموعه خود را به همان نحوه ترتیب حروف تعمجی مرتب سازم و سعی کردم که منابع و مأخذ احادیث شریفه منقوله از کتب شیعه و سنی بلاواسطه در صدر هر حدیثی ذکر شود. و در ترجمه نیز رعایت امانت لفظاً و معناً شده و از تصرف و شرح خودداری شد و مطالب مربوط به (اله) و (اسم) تیمناً و احادیث راجعه به حضرت امام اول امیرالمومنین (ع) و حضرت ام الائمه (س) تادباً در ردیف حرف الف (جلد اول) ذکر شده و این مجموعه را (آثار الصادقین) نامیده ام. ایشان در راستای خدمات فرهنگی و همزمان با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به فکر حفظ و حراست از کتابخانه ملی رشت افتادند که با قدمت هفتاد و پنج ساله و با کتابهای ذیقیمت خطی و بعضاً منحصر به فرد در دنیا، یکی از مراکز مهم فرهنگی کشور به حساب می آید. به همین منظور در اسفند ماه 57 بجای هیئت مدیره جمعیت نشر و فرهنگ گیلان که تا زمان انقلاب فعالیت داشتند ده نفر از معاریف و فرهنگ دوستان استان انتخاب و ریاست جمعیت را بعهده دانشمند فاضل حجه الاسلام و المسلمین حاج آقا شرفی واگذار نمودند اعضا هیئت عبارت بود از: حجه الاسلام حاج رضائی راد، آقایان خمامی زاده – عباس شرفی (که در ضمن مدیریت کتابخانه بر عهده ایشان گذاشته شد)- میر ابوالقاسمی – فرض پور- دکتر ایزدی- تراب کمالی – حاج عظیم زاده – حاج شاکری- حاج خوشنویس. این تعداد با نظارت دقیق و دلسوزانه امورات کتابخانه را انجام می دادند و توانستند کلیه کتابها را با توجه اوضاع اوایل انقلاب از غارت و سرقت حفظ نمایند کاری که متأسفانه بدلیل هرج و مرج و نداشتن حساسیت در اصفهان، تهران، شیراز و تبریز اتفاق افتاد در سال 1364 با همکاری استانداری و اداره کل مسکن و شهرسازی فضای مخزن کتابخانه در دو طبقه افزایش یافت. در سال 71 با کمک استانداری در زمان آقای مهندس علیرضا تابش سالن مطالعه آقایان با گنجایش 650 نفر ساخته شد و در سال 74 در زمان استانداری آقای مهندس سید علی اکبر طاهائی که ذکرش به خیر باد مخزن کتابخانه با گنجایش 2000 متر مربع در حال احداث می باشد که تا مرحله اتمام سربندی پیشرفت کاری داشته است. ترمیم و بازسازی کتابهای فرسوده و چاپ بعضی از نسخ خطی کتابخانه از دیگر کارهایی بود که با حمایت و پشتیبانی ایشان انجام گرفته است. حال این کتابخانه با یکصد و دوازده هزار جلد کتاب روزانه بطور متوسط پذیرای 1500 نفر از محققین، دانشجویان، نویسندگان و دانش پژوهان می باشد. از اقدامات بسیار مهم و ارزنده و تاریخی ایشان احداث مصلای بزرگ امام خمینی (ره) می باشد که بیان عظمت آن در این مختصر نمی گنجند. آثار معظم له: آثار الصادقین (31) خوارج 3 جلد نقش دین در خانواده 2 جلد قیامت از دیدگاه قرآن و احادیث تفسیر سوره احزاب (فتنه یهود 1 جلد)سی گفتار 2 جلد مقاله ای درباره شرح حال میرزا کوچک جنگلی مقاله ای درباره شاگردان گیلانی مرتضی انصاری و کتب زیر در آینده چاپ خواهند شد. خاطرات من تفسیر سوره یوسف فرزانگان گیلان (شرح حال علمای گیلان)



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٦ | ۱:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

آیت ا... سید مجتبی رودباری فرزند مرحوم آیت ا... سید حسین رودباری در سال 1312 شمسی در نجف اشرف متولد شد و تا سال 1319 شمسی در جوار مرقد مولی الموحدین اقامت داشتند و در همین سال به همراه والد بزرگوار خویش به ایران عزیمت و وارد رشت شدند.

 آیت ا... رودباری دوره ابتدائی را در دبستان فاریابی رشت به پایان رساند و در خرداد سال 1326 شمسی در امتحانات صحنه، بین تمام دانش آموزان کلاس ششم رشت با معدل 18/17 شاگرد اول شناخته شدند و به دریافت جایزه از مرحوم ادیب السلطنه سمیعی نائل گشتند. در مهرماه 1326 شمسی به امر والد بزرگوار خود توفیق ورود به طلبگی را پیدا نمودند و به همین منظور در نزد آیت ا... ضیابری کتاب جامع المقدمات را فرا گرفتند. آیت ا... سید مجتبی رودباری در حالی که 3 سال در حوزه علمیه رشت به فراگیری علم و دانش اشتغال داشتند در سال 1329 شمسی جهت ادامه تحصیلات به حوزه مبارکه علمیه قم تشرف حاصل نمودند و 14 سال در جوار مرقد مطهر بی بی حضرت معصومه سلام ا.. علیها بفراگیری دروس مشغول شدند. آیت ا.. رودباری در طی این مدت به طور متفرقه در امتحانات کلاس نهم در دبیرستان آیت ا... دکتر بهشتی (شاهپور سابق) رشت و کلاس ده و یازده را در دبیرستان حکیم نظامی واقع در قم و کلاس دوازده را در دبیرستان فیروزکوهی واقع در شیخ هادی تهران شرکت نمودند و به اخذ دیپلم نائل گشتند. ایشان در سال 1343 به همراه پدر گرامیشان حوزه علیمه قم را به قصد عزیمت به حوزه علمیه نجف اشرف ترک نمودند و مدت 15 سال در جوار مرقد مولی الموحدین به فراگیری فقه و اصول پرداختند. از جمله اساتید ایشان در دوران تحصیل مرحوم آیت ا... حاج سید محمود ضیابری، آقای حاج شیخ محمد علی امنیان، آقای آقا میرزا جعفر سبحانی تبریزی، آقای میرزا محمد تقی ستوده اراکی، آقای حاج سید عبدالکریم اردبیلی، شهید مفتح همدانی، علامه طباطبایی، آیات عظام قدس ا... اسرارهم، ایت ا... العظمی بروجردی، آیت ا... العظمی میرزا هاشم آملی، آیت ا... خوئی و آیت ا... العظمی حکیم می باشند. آیت ا... سید مجتبی رودباری در شهریور 1358 شمسی به ایران عزیمت نمودند و وارد رشت شدند و در حال حاضر در این شهر سکونت دارند و هر روزه در ایام تحصیل و حتی غیر تحصیل عده زیادی از طلاب و علاقمندان به علوم دینی در نزد ایشان به فراگیری دروس می پردازند. یکی از اقدامات مفید و موثر ایشان در سالهای اخیر جهت رشد و نمو استعدادهای نوجوانان و جوانان شهر رشت تأسیس کتابخانه ای با عنوان کتابخانه عمومی حضرت امیرالمومنین علیه الاف و التحیه و الثناء می باشد که هر روزه عده ای از نوجوانان و جوانان به ویژه قشر دانش آموز و دانشجو از این مکان فرهنگی بهره فراوان می برند



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٦ | ۱:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

این خاندان از «حاج سمیع» نام گرفته است. « حاج سمیع » فــرزند محمد حسین، بازرگان معتبر مقیم تبریز بود. او در عهد سلطنت نادرشاه افشار از طرف پدر مأمور تمشیت امور بازرگانی در گیلان شد و به شهر رشت که مرکز ایالت بود، عزیمت کرده و مقیم شد و در کار تجارت پایه و مایه عظیم یافت، به گونه ای که محسود کسان شد و زبان سعایت در حق او گشودند تا جایی که عادل شاه برادر نادرشاه او را مغضوباً به خراسان احضار کرد و میل بر چشمش کشید و از دو چشم کورش کرد. پس از گذشت زمانی شاه با وی بر سر مرحمت آمد و او را اکرام و اشفاق به گیلان باز گرداند. حاج سمیع در قزوین دختری از طایفه ی ضرابی ها را به حباله ی نکاح در آورد که از او هشت فرزند ذکور و چهار دختر یافت که عموماً در رشت به دنیا آمدند. نام پسران: 1ـ محمد حسین 2ـ حاج میرزا محمد 3ـ حاجی میرزا مهدی 4ـ حاجی میرزا باقر 5ـ حاجی میرزاحسن 6ـ حاجی میرزامحمدعلی معروف به حاجی میرزاجانی 7ـ حاج میرزا رفیع 8ـ میرزا موسی نایب که کهتر برادران بود. بزرگترین برادر میرزا محمدحسین هم نام جد خویش بود که وی را میرزاآقابابا نیز می خواندند.

 حاج میرزاسمیع برحسب معمول زمان که مقرر بود هر یک از بزرگان گیلان فرزندی از فرزندان خود را به خدمت امیرهدایت خان فـومنی بگمـارند، میرزا محمدحسین را نامزد خدمتگزاری کرد که وی را علی الرسم با اسلحه به حضور برده و معرفی کردند. آقامیرزابابا عریضه ای به حضور امیر عرضه داشت که وی را به خدمت دیگری بگمارد، زیرا که به فن جنگ آشنا نیست. به شرح نامه ی «حسین سمیعی» (ادیب السلطنه) که به خط وی باقی مانده و پس از گراور چاپ شده است، آقـامیرزابابا ابیاتی از سیدجـلال عضـد وزیرزاده امیر مبارزالدین محمد مظفر درعریضه خود گنجانده، بدین مضمون:

 چار چیز  است که گر جمع شود  در  دل سنگ

 لعـل و یـاقـوت شـود سـنگ بـدان خـارایی

 پاکــی   طـینت   و  اصـل  گـهــر   و  اسـتعــداد

 تربیــت  کــردن  مهــر،  از  فلــک مینـایـی

 در من این هر سه صفت هست ولی می باید

 تـربیـت از تـو ، کـه خـورشـید جهان آرایی

 امیرهدایت خان که مردی ادب دوست بود، او را از جرگه ی تفنگچیان خارج کرد و در سلک خدام مخصوص خلوت خویش درآورد که تا پایان دوره ی امارت در خدمت آن امیر به سر برد و پس از قتل وی دستگـیر شد که به حضـور آغامحمدخان پادشاه قاجار بردند. بدواً مورد عتاب قرار گرفت و بعداً عنایت شد که به فرمان پادشاه به خدمت سلیمان خان اعتضادالدوله که مأمور گیلان شده بود، مشغول شد. 

 از او و سایر فرزندان حاج سمیع، فرزندان زیادی به جای ماندند که بعضاً در دستگاههای دولتی به مقامات عالیه نایل شدند و برخی نیز در زمره ی مالکان بزرگ درآمدند و عموماً نام خانوادگی سمیعی را انتخاب کردند و بعضی از شاخه های آن خانواده نام یا شهرت پدر را نیز بر کلمه ی سمیعی افزوده اند، مانند: نبیل سمیعی، رییس سمیعی، مستوفی سمیعی، رحمت سمیعی، نجد سمیعی، ساعد سمیعی، اسدی سمیع، حمید سمیعی، ادیب سمیعی، میراب سمیعی، ابتهاج سمیعی، نصیر سمیعی و غیره. از متمکنین این خانواده مسجد و مدرسه و موقوفاتی به جا ماند با نام حاج سمیع یا حاج میرزابابا که عواید آن به مصرف تعزیه داری و کمک به طلاب یا اموری که از نظر واقفانش خیر بوده، می رسیده است. از این خاندان افراد زیادی مدارج عالی علمی را پیموده اند؛ دکتر حسـن سمیعی (1331 ـ 1281 شـمسـی)، حسن خان سمیعی متخلص به سام (وفات 1338 شمسی)، حسین سمیعی (ادیب السلطنه) متخلص به عطا (1332ـ1254 شمسی)، عنایت الله سمیعی (1316ـ1270شمسی)، پروفسور مجید سمیعی که معروفترین آنها در زمان حاضر است، از این خاندان سرشناس هستند.

 آثار

  مقالات: بیش از 200 مقاله ی علمی در خصوص دستگاه عصبی مرکزی و محیطی. کتابها: برش نگاری پنوموآنسفال ـ جنبه های نوین اعصاب محیطی ـ اعصاب جمجمه ای ـ ضربه های وارد بر قاعده ی جمجمه ـ جراحی در ساقه ی مغز و بطن سوم و اطراف آن دو ـ جراحی قاعده ی مغز ـ ضایعات اعصاب محیطی ـ جراحی منطقه ی زین ترکی و سینوسهای پیرامون بینی جراحی مننژیم قاعده ی مغز ـ جراحی کلیوس ـ روشهای نوین بازسازی استخوان ـ دوخت عروق و اعصاب و نیز پیوند در جراحی پلاستیک و جراحی ترمیمی ـ جراحی قاعده ی مغز ـ اطلس جراحی قاعده ی جمجمه.

 کتب تالیف شده :
Pneumoenzephalo-Tomographie
Aspects Modicales de la Chirurgie des Nerfs Periphriques
The Cranial Nerves
Traumatology of the Skuall Base
Surgery in around the Brain Str
M and the Third Ventricle
Scull Base Surgery
Nerve Lesions Modeme Verfahren der Rekonstruktion von
knochenstrukturen Gefab-und Nervennaht sowie Peripheral
Proceeding of the 1 international Skull Base Congress
Surgery of the Sellar Region and Paranasal Sinuses
Surgry of Skull Base Meningiomas
Surgery of the Clivus

 



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٦ | ۱:٥۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
خلاصه : غلامرضا رحمدل در سال 1330 در لاهیجان بدنیا آمد. وی دارای دکتری رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تربیت مدرس در سال 1371 و عضو هیئت علمی و استاد پایه 28 دانشگاه گیلان است.

گروه : علوم انسانی
رشته : زبان و ادبیات فارسى
گرایش :
زبان و ادبیات فارسی

والدین و انساب : نام پدر غلامرضا رحمدل مرتضی رحمدل و نام مادرشان خانم بزرگ موسی پور است که هردو به دار فانی را وداع گفتند.

خاطرات کودکى : غلامرضا رحمدل قبل از دوره دبستان بمدت 2 سال به یادگیری قران در مکتب خانه پرداخته است.دوره دبستان را در روستا گذراند.مدرسه ایشان توسط یک معلم در شش پایه اداره می شد که این معلم از سواد بیشتری برخوردار نبود.

اوضاع اجتماعى و شرایط زندگى : غلامرضا رحمدل در خانواده ای از نظر اقتصادی ضعیف بدنیا آمد.پدرو مادر وی سواد خواندن و نوشتن نداشتند.وی قبل از دوران سربازی کار می کرد و بعد از سربازی در سال 1353 یکسال به آموزگار پرداخت و شبانه به تحصیل خود در دانشگاه تربیت معلم ادامه دادند.

تحصیلات رسمى و حرفه اى : غلامرضا رحمدل تحصیلات ابتدایی را در روستای محل زادگاهش گذراند .مقطع متوسطه را در دبیرستان مهدویه لنگرود ،کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاه تربیت معلم (بسال 1357) ،کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران (در سال 1364) و دکتری رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تربیت مدرس در سال 1371 گذراند.

خاطرات و وقایع تحصیل : غلامرضا رحمدل از این دورا چنین می گوید: دبستان روستای ما با بخاری هیزومی گرم می شد و دانش آموزان موظف بودند در اولین روز هر هفته یک پشته هیزم و یک بطری نفت با خود به مدرسه بیاورند.

فعالیتهاى ضمن تحصیل : غلامرضا رحمدل در حین تحصیل به شغلی معلمی در روستای چوشل لاهیجان و دبیرستان های منطقه 13 تهران می پرداخت

استادان و مربیان : معلمان و استادان غلامرضا رحمدل در مقاطع مختلف تحصیل به شرح زیر است: مکتب خانه : طالقانی دبستان : دکتر شفیعى کد کنى ،کیانی ، انصاری دبیرستان : حاج محمدی ،حاج تقوای دانشگاه : دکتر زرین کوب ، دکتر شعار ، دکتر ضیا الدین سجادی ، دکتر آموزگار ،دکتر حاکمی ،دکتر رنجبر ،دکتر احمدی بهنام ،دکتر احمدی ، دکتر حریرچی ،دکتر تجلیل ،دکتر سادات ناصری و دکتر بحرالعلومی

هم دوره اى ها و همکاران : از همدوره ایهای غلامرضا رحمدل در دوره کارشناسی ،خانم اعظم طالقانی (دختر مرحئم آیه الله طالقانی) و در مقطع دکتری ،دکتر منوچهر اکبری و دکتر کی منش بوده است.

همسر و فرزندان : غلامرضا رحمدل متاهل و دارای همسر بنام دکتر آذرکوشا (پزشک)و 4 فرزند بنامهای سمانه ،دانشجوی معماری -ساره دانشجوی شیمی - صادق محصل مقطع پیش دانشگاهی و علی محصل کلاس سوم ابتدایی است.

وقایع میانسالى : از وقایع بوقوع پیوسته در این دوران از زندگی غلامرضا رحمدل فوت پدر ، مادر و خواهرش و همچنین به شهادت رسیدن چند نفر از دوستانش می باشد.

مشاغل و سمتهاى مورد تصدى : فعالیتهاى اجرائى: رییس آموزش و پرورش لنگرود 1360-1363 معاون اداری و مالی دانشگاه آزاد واحد رشت 1364-1366 رییس آموزش وپرورش بندر انزلى 1363-1365 معاون جنگ دانشگاه گیلان 1365-1366 رییس دانشکده ادبیات وعلوم انسانى 1370-1376 معاون دانشجوئى و فرهنگى دانشگاه گیلان 1374-1375 مسئول بسیج اساتید استان گیلان از 1380 تا کنون عضو شورای فرهنگی عمومی استان گیلان عضو شورای فرماندهی سپاه لنگرود در سال 1359 عضو مسئول حزب جمهوری اسلامی لنگرود 1361-1363 مربی دانشگاه گیلان 1365-1371 استادیار دانشگاه گیلان 1371-1380 دانشیار دانشگاه گیلان 1380 استاد دانشگاه گیلان از سال 1385 تا کنون
مراکزى که فرد از بانیان آن به شمار مى آید : غلامرضا رحمدل مرکز پژوهشی گیلان شناسی دانشگاه گیلان را راه اندازی کرده است.

سایر فعالیتها و برنامه هاى روزمره : غلامرضا رحمدل در کنار تدریس به سرودن شعر و تحقیق می پردازد.ایشان رسیدگی به امورات زندگی و خانواده را در اولویت کاری خود قرار می دهد.

شاگردان : اساتید فعلی گروه ادبیات دانشگاه های گیلان و آزاد رشت از شاگردان غلامرضا رحمدل هستند.

آرا و گرایشهاى خاص : زمینه هاى مورد علاقه: نقد ادبى - ادبیات معاصر - تاریخ اسلام
جوائز و نشانها : کسب مقامهاى علمى
1- برنده مسابقه شعر جنگ و دریافت نامه افتخار از وزیر وقت فرهنگ وارشاد اسلامى مهر ماه 1360
۲ - دریافت دیپلم افتخار 8 سال دفاع مقدس از معاونت فرهنگى ستاد فرماندهى کل قوا 1368
3 - احراز مقام نخست در دومین جشنواره سراسرى دانشگاهیان ایران ویژه عزت وافتخار حسینى بهمن ماه 1381
4 - احراز مقام سوم در مسابقه سراسرى عباس(ع) باب الحوائج در بخش مقاله خرداد ماه1383 بر گزار کنندگان: صدا وسیما - نهاد نمایندگى ولى فقیه در دانشکاهها
 5- برگزیده کتاب سال دفاع مقدس در سال 1386 کتاب گذاره هاى چاه و آه
 6- برگزیده مسابقه نقد کتاب سال در 1386 با نام نگاهى به نقد ادبى - از سوى سراى اهل قلم

چگونگى عرضه آثار : غلامرضا رحمدل دارای 5 کتاب در زمینه تاریخ اسلام و 5 کتاب در زمینه ادبیات فارسی است.وی دارای 28 مقاله چاپ شده دارد.ایشان داراى سه طرح پژوهشى مى باشند.

تحصیلات
کارشناسى دانشگاه تربیت معلم تهران

کارشناسى ارشد دانشگاه تهران

دکترا دانشگاه تربیت مدرس




تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٦ | ۱:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
محمد فارسی شاعر و ترانه سرای گیلانی در سال 1318 در روستای شیجان از توابع خمام به دنیا آمد
وی از نوگرایان شعر گیلکی و از پیشروان  "هسا شعر" می باشد
کتابی از وی با عنوان نسیم نرم آواز در سال 75 به چاپ رسید


هشا شعر
باد     ساز نقاره     دس شوب       دس کلا صدا      بَرَم.      ناجه بوردان دَرَمی

-------------------------------------------------------------

بال به بال بَزِه خوروس    دال به دال بخانده.     شب،    خو روسیائیا، بنا، پراگیته، بوشُو

-----------------------------------------------------------

پائیز، پوراکوده    توفنگ خالی ابرانا    بترکانِه خو گورخانا     بپاشانِه دوروشت سچمه   وارانا

--------------------------------------------------

کو، خو تیج نیزه سر    زرد آفتابا، فوزه.    شب، پرا گیفتان دوبو،    تام توم بزِه.   ما، واگیراسته،  
 ستاره، ول بِزه.

---------------------------------------------

گولدان جی خوشکی    آب خابا دئن دوبو   کی گورخانه   جی دور شر  بترکسه

-------------------------------------------

توفنگ گورّه گورّه جا   گیلان جنگل کیتاب    می دودمان شانه سر   ورق ورق خوره.

-------------------------------------------------

صوبه   سیفید چادر شوروم لا به لا مییان    نسیم نم بیگیفته جارو     گرده بی صدا   خورا بوشوسته آفتاب ره هوا

---------------------------------------------------

غروب خو زردی جا   بوشوسته اورزاموُ بجاران بجا    جوکول خو بُو    نسیما پیش کشی بدا   
---------------------------------------------

به سر بزِه مرا خیال   سیفیدی اَمره دم به دم    نسیم امره بال به بال   پراگیرم بشم

---------------------------------------------

ایتا دهن،   -بخانده دار قورباغا:   نسیم، به دمسته   هوا، به وارسته   روخانا، آب دوبُو!  برنجان تی تی فووُ

زواله، بشکسه

------------------------------------------------

بهار نم نم اَیاز  زواله شور شور عرق   پائیز زرد روزان، شوروم   می جان شورا رِه هندِنم کمه

زمستانه،  می دست و پا بازم،   گیلِکه بُو دیهه.

--------------------------------------------------

پرنده یا، جی خاطرا نیشه   او موقه کی، پرا گیتان دره، دانِه،    پاییز دوش سر، توفنگ  
 بهار ململ خیال بال سر   قفس نهه


تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٦ | ۱:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

مرحوم آیت الله میرزامحمدعلی بن محمد نصیرالدین بن حاج شیخ زین العابدین چهاردهی گیلانی مشهوربه مدرس درشب جمعه بیست وششم ماه ربیع الاول سال 1352 هجری قمری دربلده چهارده درخانواده تفوی وفضیلت وعلم، دیده به جهان گشود.

 

این وجودشریف درقریه چهارده نشوو نماء نمود.بعدازسن دوازده سالگی برای تحصیل علم به حوزه علمیه شهررشت بعد به حوزه علمیه صالحیه  شهرقزوین واردشد. وبعدبه زیارت عتبات مقدسه عراق مشرف شد.ودرعراق بخش عمده ای ازمراحل رادرجواربارگاه حضرت  اباعبدالله الحسین علیه الاسلام درحوزه علمیه هندیه گذراند وسپس خودرا به حوزه علمیه نجف اشرف رساندوازدریای مواج علوم دینی دراین حوزه کهن بهره برد.جایی که درجوارحرم امیرالمومنین علیه الاسلام  بزرگترین مرکزعلمی شیعه امامیه محسوب می شده وازقدیم الایام علماوفضلا بزرگ شیعه برای تتمیم وتکمیل مدارج علمی خودورسیدن به مقام شامخ اجتهادازبلادمختلف بدانجا سفرمی کرده ومقیم می شدند.ودرنجف اشرف مقیم شد.وتاپایان عمردرهمانجامی زیست .ایشان فقیدزاهد،اصولی ماهر،متکلم متبحر،ادیب اریب، محدث متهجد،رجالی ماهر،ریاضیدان ،منجم ،مرجع تقلیدویکی ازمفاخرتشیع بود.

آثاروتالیفات

آثاروتالیفات ایشان دررشته ها وزمینه های مختلف علمی است که آثارفارسی شامل فضیلت زیارت امیرلمومنین وسیدالشهدا،کتاب الاسبوع ،زیده العبادات،کتاب النکاح،دماءثلاثه،حاشیه خلاصه الحساب،تبیان اللغه،التحفه الحسینه و...که جمع کتوب عربی وفارسی به شصت ودوجلد می رسد

فرزندان مرحوم مدرس چهاردهی

1-مرحوم حاج شیخ محمدمدرسی

معرفی به آیت الله زاده چهاردهی.درسال هزاروسیصدهجری قمری درنجف متولدشدودرسال هزاروسیصدوچهل وپنج دررشت وفات یافت .اوازمعاریف علمای روحانی گیلان بود.

پس ازوفاتش فرزندارشدش مرتضی مدرسی چهاردهی جنازه پدررابه نجف بردوکنارآرامگاه میرزای چهاردهی به خاک سپرده .غیرازجناب آقامرتضی مدرس ازمرحوم حاج شیخ محمدفرزندانی به نامهای نورالدین زین العابدین جوادصدرالدین وسه دختربه یادگارمانده است.

2-مرحوم شیخ حسین چهاردهی

ازفضلای عراق بودوپس ازآمدن به ایران وگیلان در مدرسه متوسطه رشت تدریس داشت ودردوم محرم 1339 ه.ق وفات یافت وبه نجف منتقل شد ودرجوارپدرمدفون شد.

3-میرزاهادی مدرس چهاردهی معروف به شیوا

ازوکلای پایه یک دادگستری رشت بودوموردتوجه عموم طبقات بود اودرسلیمان داراب رشت مدفون است.

دامادمرحوم مدرس چهاردهی

یکی ازدختران مرحوم میرزای چهاردهی به همسری حاج شیخ زاهدگیلانی درآمد.مرحوم زاهدازفضلا وعلمای طراز اول گیلان بود.علم وحکمت وزهدوعبادتش زبانزدبوده وهست.فقاهت اودرگیلان معروف بوده وازمال دنیا هم چیزی جمع ننموده.

کتابخانه بزرگ مسجدبخارائی

ازجمله اماکن مهم که یادگارآیت الله چهاردهی است.که ایشان علاوه برانجام خدمات فرهنگی لازم.کتابهای زیادی رادرآنجاوقف نمودند وگاهی مقلدین ایشان به دستورایشان به این کتابخانه کتاب می فرستادند.واکثرکتابهای این کتابخانه به مهروامضای شخصی ایشان منقش می باشد.

وفات آیت الله مدرس چهاردهی ومحل دفن

مرحوم آیت الله مدرس چهاردهی پس ازمدت هشتادویک سال وده ماه و چهارروزقمری ازعمرش درروزچهارشنبه سلخ محرم سنه 1334کالبدتن راشکست وبه سوی فضای بیکران رضوان الهی پرکشیدوندای ارجهی رالبیک گفت وشیعیان رادرغم واندوه وفراق خودماتم زده ساخت.

واورابعدارتغسیل وتکفیل درمحلی که مخصوص خوداوبوددرحجره اخیرزاویه جنوب صحن ازطرف قبله به صحن مقدس علوی حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام درنجف اشرف دفن نمودند

حکایت نبش قبر

جناب حجه الاسلام زاهد، نوه دختری میرزای چهاردهی نقل کردند زمانی که درنجف اشرف بودم شبی بعد ازنمازمغرب وعشاء واستماع درس خارج، ازآیت الله خویی، بین بعضی ازعلماء درباره علماء باتقواوپرهیزگارسخن به میان آمد.دراین بین مرحوم آیت الله شیخ محمد لاهیجی که ازعالمان بزرگ لاهیجان بودنقل کرد:بعدازبیست سال ازدرگذشت آیت الله مدرس چهاردهی یکی ازعلمای رشت ازدنیارفت وقرارشداورادرمقبره مرحوم چهاردهی دفن کنند.من حضورداشتم که قبرراشکافتندبدنی نمایان شد.من تاآن جسدرادیدم شناختم وگفتم این جسدآیت الله چهاردهی است.من اورابارهادیدم ومی شناختم.

جالب اینکه بدن تروتازه وصورت شاداب ومحاسن خضاب شده بود.

روحش شادویادش گرامی باد

ازکتاب خاطرات معطر تالیف مرتضی رئوفی



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٦ | ۱:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
معرفی شهرستان لوشان
لوشان از جمله شهرهای بخش مرکزی شهرستان رودبار در استان گیلان ایران است. جمعیت لوشان در سال ۱۳۸۳خ برابر با ۱۳٫۸۱۶ نفر برآورد شده‌است. طبق آخرین آمار اعلامی جمعیت فعلی شهر لوشان بیش از ۲۲٫۰۰۰ نفر می‌باشد.
لوشان در ۱۰۰ کیلومتری رشت و ۷۰ کیلومتری قزوین قرار دارد. و آب و هوای آن گرم و خشک است.

لوشان شهر آفتاب
لوشان از جمله شهرهای بخش مرکزی شهرستان رودبار در استان گیلان ایران است. جمعیت لوشان در سال ۱۳۸۳ برابر با ۱۳۸۱۶ نفر برآورد شده‌ بود. طبق آخرین آمار اعلامی جمعیت فعلی شهر لوشان بیش از ۲۲۰۰۰ نفر می‌باشد.لوشان در ۱۰۰ کیلومتری رشت و ۷۰ کیلومتری قزوین قرار دارد و آب و هوای آن گرم و خشک است.ارتفاع آن از سطح دریا برابر 491 متر می باشد.
لوشان شهر آفتاب
اقتصاد گروه‌هایی از مردم از طریق کشاورزی و باغداری (زیتون) میگذرد. دراین شهر دو کارخانه سیمان فعالیت دارد .لوشان واقع در بین دو بخش عمارلو گیلان و مرکز بخش طارم سفلی، دارای شهرک صنعتی بزرگ و نیز تعدادی کارخانجات فعال از جمله دو واحد کارخانه سیمان و نیروگاه برق و شهرک‌های کوچک و بزرگ است که از سال ۱۳۶۰ به عنوان شهر اعلام شده‌است.
جغرافیای مردمی
در دورهٔ معاصر بیشتر جمعیت این شهر از اقوام لر لک و ترکهای مهاجر بوده‌اند. پس از وقوع زمین‌لرزهٔ سال ۶۹ به دلیل مهاجرت گسترده روستائیان از روستاهای کوهستانی اطراف ترکیب جمعیتی آن دوباره دچار تغییر شد بطوریکه امروزه احتمالاً جمعیت دیلمی‌تبارها بر جمعیت دیگر اقوام چیره شده است.
اقتصاد
اقتصاد گروه‌هایی از مردم از طریق کشاورزی (پیاز و سیب زمینی و گندم) و باغداری (زیتون) میگذرد. دراین شهر دو کارخانه سیمان فعالیت دارد و معدن زغال‌سنگ سنگرود نیز در حوالی شهر لوشان واقع شده‌است.
لوشان واقع در بین دو بخش عمارلو گیلان و مرکز بخش طارم سفلی، دارای شهرک صنعتی بزرگ و نیز تعدادی کارخانجات فعال از جمله دو واحد کارخانه سیمان و نیروگاه برق و شهرک‌های کوچک و بزرگ است که از سال ۱۳۶۰ به عنوان شهر اعلام شده‌است.
جاذبه های گردشگری لوشان
لوشان از نظر پوشش گیاهی در منطقه ی کوهستانی می باشد ، دارای پوششی نسبتا سبز بوده و در ارتفاعات خود ییلاقهای بسیار زیبا و دیدنی دارد . وجود مکانهای تاریخی و باستانی و نقاط مذهبی از دیگر جازبه های ایرانگردی و جهانگردی این شهر می باشد .


تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٦ | ۱:٤۱ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٤ | ۱:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
جیرنده  ( گیلان )
جمعیت : 2792
کد تلفن : 132
درجه شهرداری : 4
تلفن شهرداری : ۶٩٢٣٣٠٠
جغرافیای سیاسی
جیرنده مرکز بخش عمارلو، شهرستان رودبار، استان گیلان شناخته می‌شود. روستای کوچک آینه‌ده (در لهجه محلی: آیینَه دیه) نیز زیرمجموعه شهر جیرنده است. همچنین یکی از دو دهستان بخش عمارلو نیز جیرنده نامیده می‌شود.

جغرافیای طبیعی
شهری کوهستانی با آب و هوای معتدل کوهستانی است. در ارتفاع بیش از 1,800 متری از سطح آب های آزاد واقع است. همواره باد ملایمی در این شهر وَزان است. از شمال به جنگل های راش و از غرب به جنگل های کاج و از جنوب به باغستان های زیبا مشرف می‌شود.

جغرافیای کشاورزی
امروزه در تولید فراورده‌های باغی سردسیری حرف اول را می‌زند.
گردو – آغوز: در گویش محلی
فندق
انگور
زردآلو
آلو
آلبالو
گیلاس
سیب

جغرافیای انسانی
جیرنده را دارای قدمتی طولانی دانسته اند. مردم آن از تبار آریایی هستند. با ترکیبی از اقوام زیر:
تات شامل: جلالی ها و مقدادی ها
کرد کورمانجی عمارلو شامل: ولی خانی ها، خیاطی ها ، احمدپورها،محمد خانی ها
ولی خانی ها شامل خانواده‌های زیر می‌شود:
زند
زندی
مهرابی
امیر مهرابی
مهرابیان
نوروز خانی
آدینه خانی
انجمن

جغرافیای شهری
محلات شهر جیرنده عبارت‌اند از:
خیاطیه محله
نوروزخانیه محله
محمدخانیه محله
آیینه دیه
میانه کوشک
تَکیَّه

اماکن زیارتی شهر جیرنده عبارت اند از:
شاهزاده عسگر
بیب زَنِ خاتون
امامزاده محمد

رود جیرنده:
رودخان

جغرافیای مذهبی
تا مدت ها پس از ورود اسلام به ایران به دلیل کو هستانی بودن همچونان کیش باستانی خود، مهرپرستی را پاس می‌داشتند.آتش نزد ایشان از احترام ویژه‌ای برخوردار بوده است و برای پاسداری از آتش جایگاه‌های آتشی با نام کوله سر در چند نقطه شهر برپا بوده است که امروزه آثاری از آن برپاست. کوله سر ها تا پیش از برپایی سلسله پهلوی کاربری پخش آتش برای منطقه عمارلو بر عهده داشته است.


نام جیرنده
جیرنده یا با تلفظ اصیل محلی جیریندیه واژه‌ای است مرکب از:

جیر(به معنی زیر در برابر جوئَر به معنی بالا) + این (پسوند نسبت همانند زیرین و پایین و ...) + دیه (به معنی دِه که تلفظ پارسی باستان این واژه است) = یعنی دهِ پایین و یا کوه پایه ای.
منبع : مرجع شهرهای ایران


تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢۱ | ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

شهر چابکسر  در منتهی  الیه  استان گیلان و در حد فاصل  استان  گیلان  و مازندران  در کوتا ترین  فاصله  بین کوه  و دریا  حداکثر  1300  متر  در شمال  کشور قرار دارد  . به دلیل  فاصله  کم با کوه  و دریا  و برخورداری از اقلیم  معتدل  خزری  بر خوردار  می باشد . در گستره  و جغرافیایی چابکسر  4 محصول  عمده ی کشاورزی  یعنی  برنج ،  چای ،  مرکبات،  و کیوی  در کنار  همدیگر  رشد می کنند . همچنین پرورش  گل و گیاه  به صورت  چشمگی  و گسترده  اقلیم  مناسب  منحصر به  فرد چابکسر  را نه در گیلان  و مازندران  بلکه  در خاور میانه  در ذهن  تداعی  می کند .

 

با توجه  به خصوصیات  جغرافیایی حاکم  بر منطقه  یعنی  رشته کوه البرز  و دریای  خزر  ،  چابکسر  از نظر  جاذبه های گردشگری  از تنوع  ویژه ای  بر خوردار  می باشد . مسافران و گردشگران  با حضور  خود  در چابکسر  در کوتا هترین  فاصله  زمانی  می توانند  از مواهب  دریا  و همچنین  زیبا ییهای عرصه های  جلگه ای  کوهپایه ای  کشتزار  ها چشمه سارها ، رودها و سکونت گاههای انسانی بهره مند شوند .

اندیشیدن  به محیط  زیست  به اندازه ی عمر اجداد  ماقدیمی  است . بقای  آن ها  بستگی  به آگاهی  آن  داشته است . امروز  نیز  محیط  زیست   در شکل  گیری  هر یک  از ما نقش  تامین  کننده  ای دارد  زیرا  رشد  و نمو  انسان  به صورت   طبیعی  و در شرایط  نبود  محرک  های زیست ‌محیطی صورت  نمی گیرد  . محیط  زیست  در مورد  بیشتر  ما و در  جامعه ی   تکنولوژیک  جدید  عبارتست  از آن چیزهایی که در زندگی  روزمره  با آن  سر و کار  داریم .

تاریخچه  چابکسر :

چابکسر در قدیم  قسمتی  از سرزمین رانکوه   بوده است  . رانکو  آخرین  بخش  شرقی  گیلان بود ه است  از  شمال  به  دریای  خزر  ، از شرق  به تنکابن  ، از جنوب  به رود بار الموت  و رودبار  حسینقلی خانی  و از  غرب   به دیلمان  و لاهیجان  محدود می شد . چابکسر  سابقا  میانده نام داشت  که هم اکنون  نام یکی  از محله های چابکسر  است .

وجه تسمیه چابکسر :

کلمه ی  چابکسر  از دو کلمه ی چاب و و کنار  گرفته  شده که به همین  جهت  آنرا چاب کنار  ویا  کنار دریا  می گفتند  که به تدریج  به چاب سر و سپس  به چابکسر  تبدیل   شده است .  و روایت  دیگری  هم رواج  دارد که در گذشته  در هنگام  عروسی ما بین  خانه عروس و داماد  سوارانی  مسابقه  می دادند  و  برنده  مسابقه از عروسی  خلعت  می گرفت  است . گویا  در آن زمان  سوارانی  چابکی  در این  منطقه  وجود  داشته اند  که کلمه ی چابکسر از آن  مشتق شده است .

لطفا به ادامه مطلب بروید



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢۱ | ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

چوبر شهری است در استان گیلان ایران. این شهر از توابع شهرستان تالش این استان است. جمعیت چوبر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱٫۴۸۱ نفر بوده‌است

این شهر در سال ۱۳۸۴ خورشیدی از ادغام پنج روستا تشکیل شد. آبشارهای کوهستانی از جاذبه‌های گردشگری چوبر هستند. طرح هادی شهر چوبر به تصویب رسیده و سه خیابان اصلی شهر در دست بهسازی است.[

درصد بالایی از مردم تالش‌تبار این شهر و چند روستای ساحلی اطراف به تدریج زبان تالشی را کنار گذاشته و به زبان ترکی آذربایجانی گویشور شده‌اند. این امر در بخش‌هایی از منطقه تالش‌نشین ایران شامل برخی مناطق در ناحیه‌ای که از شهر هشتپر آغاز می‌شود و تا آستارا ادامه می‌یابد مشهود است. در مناطق تالش‌نشین (تالش گشتاسبی) جمهوری آذربایجان نیز همین روند در جریان است. زبان تالشی هنوز در روستاهای کوه‌پایه‌ای و کوهستانی پیرامون چوبر برتری دارد.

در سال ۱۳۸۷ پدیدهٔ رانش زمین که پیش از این در منطقه چوبر بی‌سابقه بود رخ داد.

مکان‌های دیدنی

تاوا گولی واقع در بالامحله چوبر. اماکن متبرکه امامزاده نرگس خاتون٫ نه ساله، سیدآباد محله٫ دروار محله٫ للکه محله٫ رود سرا٫ بازار چوبر٫ حاج یدالله محله1و2 ٫هنری محله٫ کچیم٫ خودکار محله٫ مسجد قباقی٫ دهقان محله و الکوفی و ییلاقات

 

 در قدیم

فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲ در مورد چوبر می‌نویسد: دهی است از دهستان کرگان‌رود شمالی بخش مرکزی شهرستان طوالش. در ۳۷ هزارگزی شمال هشتپر و ۳ هزار گزی شمال حویق سر راه شوسه آستارا واقع شده‌است. جلگه و مرطوب است. ۱۷۲۵ تن سکنه دارد. از چشمه و رودخانه آبیاری می‌شود. از محصولاتش غلات، لبنیات، عسل، چای، گیلاس، سیب و پرتقال است. مردمش به کشاورزی اشتغال دارند. سر راه شوسه ۵ قهوه‌خانه و چند دکان دارد.

 



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢۱ | ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

لَوَندِویل یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است.این شهر با جمعیت ۸۵۱۷ نفر (نتایج سرشماری ۱۳۸۵)در بخش لوندویل شهرستان آستارا قرار دارد.

 

موقیعت

شهر لوندویل مرکز بخش لوندویل در شهرستان آستارا , گیلان قرار دارد. این شهر در طول جغرافیایی۴۸ درجه و ۵۲ دقیقه شرقی و عرض جغرافیایی ۳۸ درجه و ۱۸ دقیقه شمالی واقع است. و ارتفاع متوسط آن از سطح دریاهای آزاد ۱۰- متر است. بخش لوندویل دارای ۱۴۸ کیلومترمربع وسعت دارد که از همین مقدار ۵/۵ کیلومتر مربع در محدوده شهری لوندویل قرار دارد. بخش لوندویل مشتمل بر یک نقطه شهری شهر لوندویل) و دو دهستان(دهستان‌های چلوندو و حومه لوندویل(کانرود) ۲۳ روستای دارای سکنه و ۱۰ روستای با جمعیت فصلی است.[

محیط طبیعی

بخش لوندویل شامل سه قسمت جلگه‌ای، کوهپایه‌ای و کوهستانی است و هوای جلگهٔ آن در تابستان گرم و مرطوب و در زمستان ملایم و هوای کوهستان در تابستان معتدل و در زمستان سرد است. متوسط بارندگی آن ۱۴۰۰ میلی متر است و تعداد روزهای یخبندان به طور متوسط در طول سال ۲۱ روز است. کوه خانبلاغی با ارتفاع ۲۱۶۷ متر بلندترین نقطه کوهستانی این منطقه‌است و سواحل دریای خزر با ارتفاع ۲۷- پایین تر سطح آب‌های آزاد است. در محدود شهرستان آستارا رودهای پرآبی چون چلوند، لوندویل و کانرود جریان دارند

محیط انسانی

طبق نتایج رسمی سرشماری عمومی نفس و مسکن سال ۱۳۸۵ شهر لوندویل دارای۸۵۱۷ نفر جمعیت است و رشد جمعیت آن در طی دوره ۱۰ ساله ۸۵-۷۵ معادل۴/۳درصد بوده‌است. شهر لوندویل مرکزیت بخش لوندویل دارا است بخش لوندویل دارای ۲۳۰۷۸نفر جمعیت دارد. که ۱۴۵۶۱ نفر در مناطق روستایی این بخش ساکن هستند.زبان رایج در کوچه وبازار شهر ترکی آذری است و اکثریت مردم به این زبان تکلم می‌کنند ولی عدهای از مردم این شهر در قسمت‌های غربی شهر زبان اصلی شان تالشی است.از نظر مذهبی اکثریت مردم این شهر شعیه مذهب هستند ولی اقلیتی از مدم این شهر مذهب سنی شافعی دارند. در محدودهٔ شهری لوندویل ۸ مسجد وجود دارد که ۶ مسجد مربوط به اهل تشیع و ۲ مسجد مربوط به اهل سنت است. به لحاظ محصولات کشاورزی در محدوده بخش لوندویل کشت برنج، گندم، ذرت، توتون، صیفی جات و حبوبات رواج دارد در سالهای اخیر کشت کیوی نیز رواج یافت است.

جاذبه‌های گردشگری

بخش لوندویل دارای جاذبه‌های فرهنگی و طبیعی فراوانی برای گردشگری است که به موارد زیر می‌توان اشاره کرد. ۱)امامزاده ابراهیم و قاسم ۲)آرامگاه بابا حسن از عرفای منطقه ۳)آرامگاه محمد دوست در قره سو ۴)آرامگاه بابا علی در روستای باباعلی ۵)مجتمع ساحلی صدف و طرح سالم سازی آن ۶)آبشاری زیبابا نام آبشارلاتون در میان جنگل‌های لاتون با ارتفاع در حدود ۱۰۳ متر ۷)آبشار میه کومی ۸)آب گرم روستای کوته کومه ۹)مناطقی سرسبز و ییلاقی لاتون، باباعلی، اسبینه و... ۱۰)سواحل ۱۰ کیلومتری کناره‌ای دریای خزر 11)طرح سالم سازی شهر لوندویل

شاعران

  • صمد جامی
  • شهرام پوررستم
  • رویا زاهد نیا
  • یاسر فرازی مقدم

پناهگاه حیات وحش لوندویل

پناهگاه حیات وحش لوندویل بین 19/38 تا 28/38عرض شمالی و 52/48 تا 54/48طول شرقی و در استان گیلان ودر ما بین بخش لوندویل و بخش مرکزی شهرستان آستارا واقع شده است. مساحت آن در حدود ۱۰۲۶ هکتار می باشد.

پستانداران : سمورآبی , گورکن , فوک دریای خزر و شغال .

پرندگان: قوی گنگ ,‌قوی فریادکش,‌فیلوش,‌اردک سیاه کاکل,‌اردک چشم طلایی , باکلان کوچک و بزرگ,

عقابها , کاکائیها, پرستوهای دریایی, آبچلیکها , حواصیلها , سهره‌ها , چرخ ریسکها ,گیلانشاه خالدار ,‌پری شاهرخ, درنا و قرقاول. پناهگاه حیات وحش امیر لوندویل با مساحتی بالغ بر 1074 هکتار که ازجنوب به شهر لوندویل و از شمال به شهر آستارا واز شرق به دریای خزر و ازغرب به جاده آستارا به لوندویل قرار دارد این منطقه در سال 1352حفاظت شده اعلام طی مصوبه ش ارتفاع متوسط منطقه 20 متر پایین تر از سطح دریاهای آزاد است .پناهگاه حیات وحش لوندویل دارای اقلیم خیلی مرطوب معتدل با متوسط بارندگی و دمای سالانه یکهزار و 100 میلی متر و15 درجه سانتی گراد است ماره 63 مورخ 21/5/1354 شورایعالی محیط زیست به مجموعه مناطق تحت مدیریت سازمان پیوست.

ویژگیهای منطقه پناهگاه حیات وحش

این منطقه نمونه منحصر به فرد از باقیمانده جنگلهای جلگه‌ای هیرکانی است. حدود 3/1 منطقه از برکه، آببندان و تالابهای مشجر تشکیل شده است از گونه‌های مهم گیاهی میتوان از نی؛ لویی؛ انار وحشی؛ توسکای قشلاقی ازگیل لرگ؛ لیلکی وتمشک و ... این پناهگاه شامل زیستگاه‌های متنوع آبی و خشکی برای جانوران است .125 گونه جانوری در منطقه شناسایی شده است که مهمترین آنها عبارتند از روباه معمولی ،گراز،سمورآبی ،سیاه کاکل،پری شاه رخ و درن فک؛ قوی فریاد کش؛ انواع اردک؛ حواصیل؛ گیلانشاه خالدار و درنا نام برد.عوامل تهدید کننده پناه گاه حیات وحش

از مهمترین عوامل تهدید میتوان وجود مستثنیات و تغییر کاربری اراضی تعارضات به اراضی حاشیه تالاب ؛ چرای دام ؛ شکارو صید غیر مجاز؛ تاسیسات جهانگردی و برداشت صدف نام برد



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢۱ | ۱٢:٢٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

۸۹ سال پیش "رضا اسکستانی" سر از جنازه یخ زده ی "میرزا کوچک خان جنگلی" جدا کرد. رضا اسکستانی شاخ نداشت. رضا اسکستانی شبیه همه ما بود. رضا اسکستانی این آقا بود:

رضا اسکستانی سر میرزا را برد و تحویل داد به قزاق های سردار سپه در رشت. قزاق ها هم سر را گذاشتند روی میز. موهای میرزا را از پشت گرفتند و با سر بریده ی میرزا کوچک عکس یادگاری گرفتند:
نمی دانم قضیه آن صندلی روی میز چیست. . شاید می خواسته اند ابعاد و اجزای عکس واضح تر بشود. یا اینکه قرار بوده یکی از قزاق ها برود روی میز بنشیند و پایش را بگذارد روی سر میرزا کوچک خان. بعد از عکس یادگاری هم سر میرزا را مدت ها در سربازخانه ی رشت گذاشتند برای نمایش. تا مردم بیایند و ببینند و عبرت بگیرند. بعد هم سر را بردند تهران و تحویل دادند به رضاخان:

این اتفاق ۸۹ سال پیش افتاد. یعنی فقط سه نسل قبل تر از ما. رضا اسکستانی پدرِ پدربزرگ های یکی از ما بوده. نمی دانم نوه نتیجه های آقا رضای اسکستانی الان چکاره اند و چه می کنند، اما می دانم که اگر میرزا کوچک خان در زمان ما زندگی میکرد،  قطعا یک رضا اسکستانی ای پیدا میشد که برود و سر میرزا را ببرد.فقط فرقش این بود که رضای زمان ما سبیل به این کت و کلفتی نداشت!

قطعا قزاق هایی پیدا می شدند که با سر میرزا عکس یادگاری بگیرند. فقط فرقش این بود که دوربینشان دیجیتال بود!

قطعا مردمی پیدا می شدند که بروند تماشای سر بریده میرزا. فقط فرقش این بود که موبایل هایشان را در می آوردند و از این صحنه ناب عکس و فیلم می گرفتند. تا شب بگذارند روی فیس بوک تا رفقا لایکش کنند! باور کنید! شک نکنید!م

منبع: سایت تبیان


تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٠ | ۸:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

زندگینامه محمد میرزا کاشف السلطنه متولد تربت حیدریه

آقا محمدخان قاجار قوانلو ملقب به کاشف السلطنه و مشهور به چایکار، دولت مرد دوره قاجار و پهلوی بود. او نخستین کسی است که کشت چای را در ایران رواج داد و به همین دلیل "پدر چای ایران" خوانده می شود.

کودکی


او فرزند ارشد اسدالله میرزا نایب الایاله بود و در اول فروردین ۱۲۴۴ش، مطابق با ۲۱ شوال ۱۲۸۲ ق در تربت حیدریه به دنیا آمد. مادرش جهان آرا خانم ملقب به عزیزالسلطنه، نخستین فرزند قهرمان میرزا، پسر عباس میرزا نایب السلطنه بود. اسدالله میرزا بعد از ۱۶ سال به خاطر قیام پدرش، سیف الملوک، و دستگیری و زندانی شدن او، مظنون واقع گردید و پس از انتقال به تهران در خانه ای در ارک، که در جوار گلخانه کاخ گلستان بود زندگی می*کرد تا آن که درگذشت. از همین زمان محمد میرزا را به معلم سرخانه سپردند تا ادبیات فارسی و عربی را بیاموزد. پس از اتمام دروس سرخانه، آقا محمدخان وارد دارالفنون شد و به فراگرفتن زبان فرانسه و علوم متعارف آن زمان پرداخت.

وزارت خارجه

در شانزده سالگی، وی به استخدام وزارت امور خارجه درآمد و دو سال به منشیگری میرزا نصرالله خان مشیرالدوله، وزیر خارجه وقت، مشغول بود. بعد از دو سال منشیگری محمد میرزا با سمت دبیر دومی در سال ۱۲۹۸ق /۱۱۶۰ش/۱۸۸۱م عازم پاریس شد. او فرصت را مغتنم شمرد و در دانشگاه سوربن فرانسه در رشته حقوق به تحصیل پرداخت. پس از اخذ پایان نامه لیسانس، یک سال نیز در رشته حقوق اداری درس خواند و در سال پنجم اقامت خود در پاریس، به رتبه نایب اولی سفارت ارتقا یافت. در سفر سوم ناصرالدین شاه به سال ۱۳۰۶ ق، وی به عنوان مترجم دکتر فوریه که تازه استخدام شده بود، برگزیده شد و پس از هشت سال اقامت و تحصیل و مأموریت، به ایران بازگشت.

آزادی خواهی

پس از مراجعت، به دستور ناصرالدین شاه و به همراه ناصرالملک، شش ماه مشغول ترجمه و وضع قوانین اساسی و تکالیف دولتی شد. در سال ۱۳۱۱ق، محمدمیرزا از سوی مؤیدالدوله، پسر حسام السلطنه حاکم خراسان، در تربت حیدریه نایب الایاله شد. در همین دوران، وی با مخالفان ناصرالدین شاه که خواهان حکومت پارلمانی بودند، هم صدا می شود و به نشر افکار آزادیخواهی و شبنامه نویسی می پردازد که سبب برافروخته شدن خشم ناصرالدین شاه می شود و حکم دستگیریش را صادر می*کند، اما مؤیدالدوله پیش از هر اقدامی محمد میرزا را وادار به فرار می کند. ابتدا، وی از تربت حیدریه به ملک خود در نیشابور می رود و در آنجا پنهان می*شود، اما قوای نظامی دولتی نیشابور را محاصره می کنند و طی زد و خوردی، چند نفر از اهالی آنجا کشته می شوند. از این رو، محمد میرزا با شتاب بار سفر می بندد و به روسیه فرار می کند و از آنجا به دیار عثمانی می رود. وی در اسلامبول تجارتخانه فرش و عتیقه دایر می*کند و با ایرانیان مقیم عثمانی و مخالفان حکومت استبدادی آشنا می*شود. شاه در دیار عثمانی نیز تعقیب محمد میرزا را ادامه داد واز دولت عثمانی استرداد او را تقاضا کرد. به همین جهت کاشف*السلطنه دوباره راهی پاریس شد و تا قتل ناصرالدین شاه در آنجا ماند.

سفر به هند

در سال ۱۳۱۳ق /۱۲۷۴ش/۱۸۹۵م، حاج محمد میرزا در حالی که سی سال داشت با خانم گوهر گرانمایه ازدواج کرد و به دستور میرزا محسن خان مشیرالدوله، به سمت ژنرال کنسولی ایران در هند مامور شد. چون در آن سال مرض طاعون در هندوستان شیوع یافته بود، مدتی در کربلا توقف کرد و با معلم به آموختن زبان انگلیسی پرداخت. پس از مدتی اقامت در بمبئی، به محل تابستانی هیأت*های نمایندگی سیاسی واقع در منطقه سیملا در دامنه هیمالیا رفت و همانجا درباره زراعت چای به مطالعه پرداخت. سپس به نواحی چای خیز هند سفر کرد و ضمن مشاهده کشت و صنعت چای، دوره تحصیلی آن را نیز به پایان برد و به اخذ گواهینامه نائل آمد. در حالی او به این توفیقات دست می*یافت که صنعت چای انحصاری بود و آموختن آن به مردم دیگر کشورهای شرقی مجاز نبود. از این رو، وی ناگزیر هویت خویش را پنهان می*ساخت و به عنوان تاجر فرانسوی در موسسه انگلیسی*ها به تحصیل می*پرداخت. وی در مزرعه*ای کشت چای را نیز تجربه کرد.

چای

حاج محمدمیرزا قبل از مراجعت به ایران، مقداری تخم چای را به همراه چهار هزار گلدان چای، قهوه، تخم کنف، دارچین، فلفل، میخک، هل، انبه، گنه گنه، کافور، ریشه زردچوبه، زنجبیل و غیره تهیه کرد و در سال ۱۳۸۵ق با مشکلات بسیار آنها را به ایران آورد.
مخالفت و عدم همکاری مردم گیلان او را از این کار بازنداشت و موفقیت های نخستین، او را به کوشش بیشتری واداشت و کشت، چیدن و خشک کردن چای را به مردم آن سامان آموزش داد.
در سال ۱۳۲۰ق /۱۲۸۱ش/۱۹۰۲م، کاشف السلطنه به روسیه رفت و دو متخصص روس را استخدام کرد و به ایران آورد، ولی کارشکنی ماموران دولتی که دست آموز انگلیسیان بودند، مانع از پیشرفت مطلوب وی می*شد.

شهرداری

وی طبق فرمانی از طرف وزارت خارجه در تاریخ ۱۴شوال ۱۳۲۲ق/دی ماه ۱۲۸۳ش/ دسامبر۱۹۰۴م، به عنوان شارژه دافر دولت ایران به سفارت ایران در پاریس رفت تا به امور آنجا رسیدگی کند. کاشف سه سال و اندی در آنجا ماند و در سال ۱۳۲۶ق/۱۲۸۵ ش به ایران بازگشت. پس از مراجعت به وطن در سال ۱۳۲۶ق/۱۲۸۵ ش با فرمانی از جانب مجلس شورای ملی، مأمور تأسیس شهرداری به سبک جدید شد. در آغاز، وی جزوه*ای به نام «کتابچه قانون بلدیه» تنظیم می نماید و در آن وظایف شهرداری و مأموران آن را به تفصیل بیان می*کند.
از دیگر خدمات او در شهرداری، نامگذاری خیابان*ها و کوچه*های تهران، شماره*گذاری منازل، روشنایی خیابان*ها با چراغ برق، ترتیب رسانیدن آب آشامیدنی به خانه ها با گاری بشکه*دار، اداره پلیس، سرویس درشکه اسبی کرایه برای استفاده عموم، برنامه رفتگری و نظافت معابر، آب*پاشی خیابان*ها و برخی کارهای دیگر است. او پس از یک سال و اندی به دلیل مشکلات و کارشکنی*های بسیار، از این شغل استعفا داد و در پی آن، عهده*دار امور محاکمات وزارت خارجه شد.

پس از مشروطه

وی در سمت کنسول ژنرال برای بار دوم عازم هند شد، ولی پس از بازگشت مجدد تصدی امور محاکمات وزارت خارجه را برعهده گرفت. در این دوره، کاشف به مخالفت علنی با رژیم استبدادی محمدعلی شاه پرداخت، ولی پیش از به توپ بسته شدن مجلس، از طریق رشت عازم سفر مکه و ادای مناسک حج شد. پس از مراجعت به ایران، به همراه خانواده خود به آلمان سفر می*کند و در اوایل پاییز ۱۹۱۲م به برلن می*رسد. اقامت او در آن دیار چندان طولانی نبود و خیلی زود به وطن برگشت. با روی کار آمدن احمد شاه، کاشف در کنار محمدولی خان سپهسالار تنکابنی به فعالیت سیاسی پرداخت. در کابینه دوم سپهسالار که پس از جریان مهاجرت شکل گرفت، به عنوان معاون نخست وزیر که تا آن زمان در ایران شغلی بی*سابقه بود به مجلس معرفی و به کار مشغول شد. این کابینه مقارن با جنگ جهانی اول در ۱۳۳۵ق /۱۲۹۵ ش تشکیل شد، ولی کاری از پیش نبرد و احمدشاه ایران را ترک کرد و رضاخان زمام امور را به دست گرفت. کاشف*السطنه که از زمان مظفرالدین شاه امتیاز چای به او واگذار شده بود، از طرف وزارت عامه به ریاست سازمان چای تعیین شد و با آنکه با کارشکنی*های بسیاری روبرو بود، کشت و تولید چای را در شهرهای گیلان و به ویژه لاهیجان توسعه داد. وی صنعت چای را علاوه بر هند، در چین و ژاپن مورد بررسی قرار داد و با استخدام متخصصان چینی و آوردن بذر جدید و ماشین آلات کشاورزی از آن کشور رشد و تحول دیگری را در این صنعت به وجود آورد. علاوه بر چای، وی نوعی تخم ابریشم و بذر برنج را نیز وارد کرد که با آب و هوای ایران سازگارتر و محصول بیشتری می داد.

پایان زندگی و شایعات



مقبره کاشف السلنه و گنجینهٔ تاریخ چای ایران، لاهیجان


کاشف السطنه با وسایل و ماشین آلات چای و همراهان از بمبئی با کشتی به مقصد بوشهر حرکت کرد و در آخرین روزهای اسفند ۱۳۰۷ش به ایران رسید. گقته شد خودروی حامل او به دره سقوط کرد و کشته شد.

درمورد مرگ او گفته می*شود او اتومبیلی از کمپانی زیگلر با راننده عرب و اتومبیل دیگری برای همراهان اجاره کرد و ساعت ۱۱ صبح از بوشهر به سمت شیراز به راه افتادند. در اتومبیل اول کاشف*السلطنه در صندلی جلو، و پرتیوا - مأمور انگلیسی – و یک ژاندارم پشت سر راننده نشستند، در اتومبیل دوم چهار نفر متخصص چینی سوار شدند، هشت صندوق لوازم شخصی کاشف*السلطنه نیز در آن بود. در گردنه ملو که بین دالکی و کنارتخته بود، اتومبیل به دره پرت شد. کاشف و ژاندارم در همان لحظه کشته شدند اما راننده و پرتیوا با زخم مختصر در شیراز معالجه سرپایی شدند و به اتفاق رئیسی کمپانی زیگلر از آنجا رفتند. بعد از آن اثری از این راننده که شاهد معتبری در این حادثه بود، یافت نشد.

ابهامات در مورد کشته شدن کاشف*السلطنه و شایعات اینکه نفر عقب او، پرتیوا، با گلوله او را کشته*است و بعد اتومبیل را پرت کرده*اند، به قوت خود باقی است. از قول برخی شاهدان عینی گقته شده به هنگام دفن جنازه وی، اثر یک گلوله را در شقیقه او دیده*اند.
بنا بر وصیتش او را بر تپه*های چای در لاهیجان به خاک سپردند که در همان مکان آرامگاهی به پا شد که اکنون موزه چای است.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٠ | ۸:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

 

باشگاه فرهنگی ورزشی ملوان نیروی دریایی بندر انزلی در سال ۱۳۴۸ و فقط در رشته فوتبال ، با حمایت ناوبان کریم رستگاری راد ( رییس وقت تربیت بدنی نیروی دریایی انزلی ) و با مربیگری آقای بهمن صالح نیا ( پدر ملوان ) که بازیکن تیم ملوان نیز بود ، تاسیس گردید.
صالح نیا که معلم ورزش مدارس انزلی بود تیم را با جمعی از شاگردان خود تشکیل داد. ملوان که کار خود را از مسابقات دانش آموزی کشور و مسابقات استانی شروع کرده بود طی مدت کوتاهی پا به عرصه لیگ دسته اول کشور گذاشت و از همان ابتدا با ارائه بازیهای زیبا و کسب نتایج شایسته ، توجه همگان را به خود جلب نمود. ملوان از سال ۵۲ به بعد در تمام ادوار لیگ ایران حاضر بود و تنها در سال ۷۵ بود که برای اولین بار در مسابقات لیگ فوتبال سقوط را تجربه کرد. ملوان در سال ۷۸ برای دومین بار سقوط کرد



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٠ | ۸:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

قبل از مهاجرت اقوام آریایی به ایران، صفحات شمالی ایران یعنی نواحی جنوب دریای مازندران، مسکن اقوامی مانند کادوسیان، آماردها، کاسپیان و تپوری ها و ... بود. قدیمی ترین سندی که از قوم کاسی ها یاد می کند مربوط به سده 24 قبل از میلاد و متعلق به "پوزوراین شوشیناک" است. هرودوت مورخ یونانی این قسمت را حاکم نشین پانزدهم بر شمرده که "ساس ها" و "کاسپی ها"ی ساکن آن دویست تالان خراج به داریوش می پرداختند.
استرابن که در40ق. م تا40 میلادی می زیست اقوام گلامی، کادوس، ماردی و بعضی قبایل گرگانی را ساکنان نواحی شمال کوه پراخواتراس (البرز) دانسته است
در گذر زمان اعراب کادوسیان را طیلسان خواندند. بعدها این نام نیز تغییر یافت و امروزه آنها را تالش یا تالشان می نامند. "پلوتارک" مورخ یونانی درباره جنگ کادوسیان با اردشیر ساسانی در 384 میلادی سخن گفته است.
"پیرنیا" با توجه به نوشته های "کتزیاس" درباره کادوس ها می گوید مادها ابتدا گیلان و حوالی آن را در اختیار داشتند ولی در اواخر دوره مادها، به سبب پاره ای اختلافات آن را از دست داده اند، چنانکه در اواخر عصر هخامنشی نیز کادوسی ها به صورت نیمه مستقل می زیستند. نزاع میان مادها و کادوسیان از وقایع مهم اواخر حکومت مادها است.
در زمان حکومت آرته میس، یکی از درباریان پارسی به نام "پارسداس" با چند هزار سوار و پیاده به کادوسیان پناه برد و با آنان پیمان خویشاوندی بست. در جنگی میان کادوسی ها و مادها، او رهبری کادوس ها را به عهده داشت.
الکساندر خودزوکوگل ها، کادوسی ها، در بیک ها، اوتی ها، اناری ها، دوکوزینی ها، آماردها و کاسپین ها را از اقوام ساکن دریای مازندران دانسته است.
در اوستا بارها از ناحیه گیلان به عنوان "ورن" یا ورن چهارگوش" نام برده شده است. در فرگرد اول، وندیداد گیلان را محل تولد فریدون دانسته و آمده است: "چهار دهمین کشوری که من (اهورا) بیافریدم ورن چهارم گوشه باشد در آنجایی که فریدون کشنده اژی دهاک تولد یافت

و یا "فریدون پسر آبتین از خاندانی توانا در [سرزمین] چهار گوشه ورن صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند پیشکش [آناهیتا] کرد".
آریاییان ساکنان این ناحیه را پیرو اهریمن و دیو می نامیدند. این مسئله شاید به دلیل مقاومت جانانه آنها در مقابل عناصر مهاجم و مهاجران این نژاد جدید باشد.
امروزه در گیلان واژه "تور" به دیوانه اطلاق می شود که احتمالاً ریشه در باورهای کهن آریایی دارد. جالب توجه آن که همین مردمانی که چنین حقیرانه از آنها یاد شده قبل از حمله آریایی ها، از تمدن و حکومت های پیشرفته و قدرتمندی برخوردار بودند.
یکی از اقوامی که در گیلان می زیستند "کاسی ها" هستند که نژاد آنها کاملاً ناشناخته مانده است. اینان در نقاط کوهستانی سکونت داشتند و بعدها همراه سیل مهاجرت اقوام جدید، به عرصه های جنوبی البرز کوچ کردند. عصر برنز و تمدن شکوفای آن را می توان متعلق به کاسی ها دانست. "کایوس پلینوس" تمام مناطق جنوب دریای مازندران را جایگاه کاسپی ها ذکر کرده و آن ها را از جانب شرق همسایه پارت ها و تایپرها (طبری ها) می داند. استرابن محل زندگی آنها را ناحیه شرقی تر بندر خزر و آنها را مهاجرینی می خواند که از جانب دریای مازندران آمده اند. دلاپرت، کاسی ها را از "اقارب میتانی" نامیده و معتقد است طوایف مختلف کاس در حوالی "پاراخواتر بود." (Parakhoatr) که با کوهستان تالش مطابقت می نماید سکنی داشتند.
کاسی ها از 1746 تا 1171ق. م و تحت نام سلسله سوم بابل بر آنجا حکومت کردند. موسس این سلسله "گانداش" رب النوع بزرگ آنها سوریاش (رب النوع آفتاب) آریانی بود. با توجه به این نظرات به خوبی می توان خط سیر و امتداد فرهنگ و تمدن کاسی ها را از نواحی جنوب دریای مازندران تا مناطق زاگرس و در نهایت بین النهرین پی گرفت، جایی که تمدن و حکومت این اقوام به مدت شش قرن در آنجا سیطره داشت

امروز هنوز آثاری از نام کاسی ها در شمال ایران و در اسامی محل ها و نام افراد به چشم می خورد. نام دریای خزر و شهر قزوین ماخوذ از نام این اقوام است. شواهد فرضی قوی بر این فرضیه وجود دارد که کاسپیان ها اوایل هزاره چهارم و حتی پنجم قبل از میلاد کشاورز بودند و دانش کشاورزی از فلات کاسپیان به سرزمین های کنار دریا و اطراف رودهای جیحون، سیحون و دجله و فرات سرایت کرده و انتشار یافت.
از دیگر اقوام ساکن گیلان در عصر قبل از آریایی، آماردها هستند. نام رودخانه سفیدرود "آماردوس" از این نژاد گرفته شده است. "کتزیاس" کوروش را پسر جوانی از ایل مردها نامیده است

آماردها و کادوسیان در زمان تسخیر شهر سارد و بابل خدمات شایانی به "کوروش" نمودند. تمدن مارلیک در کناره سفید رود را به این قوم نسبت می دهند. "اشک" پنجم پادشاه پارتی بر این قوم حمله برد و عده زیادی از آنان را به خراسان و برخی دیگر را به ایوان کیف یا شاراکس کوچاند. ماردها زمانی از رود قزل اوزن تا گرگان را در اختیار داشتند 



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٠ | ۸:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

تیم فوتبال پگاه گیلان در ابتدای فصل ۸۷ -۸۸ منحل و امتیاز تیم فوتبال پگاه گیلان توسط استانداری گیلان به داماش گیلان انتقال یافت، داماش تیمی به همین نام در تهران و دورود داشت اکنون تیم داماش در رشت مرکز فعالیت تیم‌های داماش است.
داماش گیلان یکی از باشگاه‌های فوتبال ایران در رشت می‌باشد. این باشگاه قبلا تحت نام استقلال شهرداری رشت زیر نظر شهرداری رشت اداره می‌شد که پس از امتیاز تیم فوتبال توسط صنایع شیر ایران خریداری شد و در سال ۱۳۸۰ به پگاه گیلان تغییر نام داد.

تیم فوتبال پگاه گیلان در ابتدای فصل ۸۷ -۸۸ منحل و امتیاز تیم فوتبال پگاه گیلان توسط استانداری گیلان به داماش گیلان انتقال یافت، داماش تیمی به همین نام در تهران و دورود داشت اکنون تیم داماش در رشت مرکز فعالیت تیم‌های داماش است.

پس از نادر دست نشان مربی موفق پگاه گیلان بیژن ذوالفقارنسب جایگزین شد و این تیم نتایج دور از انتظاری با نایب قهرمان جام حذفی یعنی پگاه سابق کسب کرد پس از برکناری در دی ماه ۸۷ حسین عبدی که تنها سابقه مربی‌گری یک تیم دانشجویی به نام ویند در کشور امارات را داشت به عنوان مربی جدید این تیم لیگ برتری از سوی امیر عابدینی معرفی شد و سپس استانکو پابلوکوویچ جایگزین عبدی شد اما این دو نتوانستند مانع از سقوط پرطرفدارترین تیم شمال ایران شوند و داماش رشت در لیگ برتر هشتم به دسته اول سقوط کرد.

فیروز کریمی از سوی امیر عابدینی به عنوان سرمربی جدید داماش در لیگ دسته اول ۸۸-۸۹ با هدف بازگشت چند باره به لیگ برتر انتخاب شد.

داماش در رشت به طور ساماندهی شده دارای تیم‌های والیبال در سوپر لیگ و بستکتبال در لیگ دسته اول است. و در برخی رشته‌ها به طور فرعی دارای تیم هایی ورزشی است.

امیر عابدینی و هیئت مدیره داماش وعده احداث ورزشگاه اختصاصی و ایجاد دانشگاه تخصصی ورزش را در رشت و قرار گرفتن تیم فوتبال بین تیم‌های بالای جدول طی یک برنامه‌های سه و پنج ساله و حتی قهرمانی در لیگ برتر را داده اند.

داماش گیلان یک شرکت تولید آب معدنی در استان گیلان - رشت است.

این تیم در مرداد ماه سال هشتاد و نه خورشیدی در از شرکت داماش گیلان جدا شد به گروه گردشگری درفک رشت واگذار شد در پی این فروپاشی نام این برای چندمین بار دچار تغییر و باشگاه جدید با تشکیلات و کادر مدیریتی فعلی به درفکِ گیلان تغییر نام داد. این تغییرات با واکنش و اعتراض هواداران این تیم و فوتبال دوستان رشت به مدیریت باشگاه همراه شد. و هیات مدیره باشگاه از این انتقال درون سازمانی عقب نشینی کرد. و اعلام شد این این تیم داماش گیلان باقی خواهد ماند
عکس تیم داماش گیلان


تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٠ | ۸:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

آریایی ها

آریایی ها اقوامی چادرنشین و کوچ نشین بودند که دام داری می کردند و همراه با دام هایشان در کنار رودخانه ها و چراگاه ها زندگی می کردند . البته سرزمینی که اقوام اصلی آریایی ها در آن می زیستند به درستی معلوم نیست ولی برخی آن را شمال کوه های هندوکش و یا اندکی فراتر از آن در روسیه ،حوالی دریاچه آرال و در اطراف رودخانه های جیحون و سیحون تا امتداد شمال خاور افغانستان امروزی و شمال فلات ایران می دانند .

مهاجرت :

آریایی ها در حدود چهار هزار سال پیش از سرزمین اولیه ی خود به دلایل : 1- افزایش جمعیت -2- کمبود چراگاه -3- هجوم اقوام همسایه (( حملات و تجاوزات اقوام ساکن ( ایلیری ) و شبه جزیره بالکان )) -4- سردشدن ناگهانی هوا ( شرایط بد آب و هوایی و افزایش روز افزون برودت هوا و یخ بندان ) که باعث از بین رفتن چراگاه ها ، انسان ها و دام ها شد مهاجرت کردند و در هزاره ی دوم پیش از میلاد شاخه ای از آریایی ها وارد سرزمینی شدند که امروزه هندوستان نامیده می شود و شاخه ای دیگر از طرف مغرب وارد فلات مرتفعی به نام ایران شدند . البته بعد از این مهاجرت سرزمینهای دیگر نیز از ورود آریایی ها استقبال کردند که از جمله ی این سرزمینها می توان به سرزمینهای زیر اشاره کرد :

سه شبه جزیره بزرگ واقع  در دریای مدیترانه فرانسه  و جزایر بریتانیا ، سرزمینهای شمالی اسکاندیناوی و نیمه شمالی روسیه ، بخشهایی از آسیای صغیر و آسیای مرکزی . البته تحقیقات نشان می دهد که بعد ها جنوب روسیه نیز شامل این مهاجرت شد .

ولی بطور کلی آریایی ها در هزاره ی سوم پیش از میلاد که اوج زمان مهاجرت آنها به گوشه و کنار جهان است به دو شاخه تقسیم می شوند . دسته ی اول که به اروپا مهاجرت کردند به چهار گروه تقسیم شده که عبارتند از :

گروه اول عبارتند از ( سلت ها ) ، ( ایرلندی ها ) ، ( گل ها ) و دومین گروه : ( گلواها ) ، ( اسکاتلندی ها ) ، ( برتن ها ) که به سمت غرب و شمال و جنوب اروپا رفتند . و دیگری اسلاوها که شامل ( روس ها ) ، ( بلغاری ها ) ، ( لهستانی ها ) هستند که راه شمال اروپا را در پیش گرفتند . و سومین گروه : ( لاتینی ها ) که در کرانه ی دریای مدیترانه در کشور یونان و سرزمین روم باستان ساکن شدند . و چهارمین گروه : ( ژرمن ها ) که مسیری در سمت راست رودخانه راین تا شبه جزیره ی ( اسکاندیناوی ) را طی کردند . که البته دانمارکی ها ، نروژی ها آلمان ، گونیک از این دسته و جزو شاخه ی غربی ژرمن ها به حساب آمده که در کنار آنها باید ( لیتوانی ) ها و ( استونی ) ها را به شاخه ی شرقی ژرمن ها دانست . و دسته ی دوم که به آسیا مهاجرت کرده که البته مهاجرین آسیایی نیز به چند دسته تقسیم شده که عبارتند از : ( هندی ها ) ، ( سکاها ) ، ( هیتی ها ) ، ( میتانی ها ) از آن جمله هستند و البته شاخه ی آسیایی هند و اروپاﺌیان شامل : کیمریان ، اشکانیان ، موسیان ، لوکیان ، فلسطینیان ، مینانیان ، اورارتوﺌیان ، سکوتیان ( سکاها ) و فریژی ها ( فریگیان ، فروگیان ) هستند که میتانی ها از کهن ترین قوم هند و اروپاﺌیان هستند .

شاخه ی هندی از ناحیه ی شمال غربی و از طریق راه ها و گذرگاه ها ی رشته کوه هندوکش به  سوی رودخانه ی هندوکش پیشروی کرده و از آن رودخانه گذشته و در حوالی پنجاب ( پنجاب عبارت است از سواحل رود سند و انشعاب رودخانه هایی از رودخانه ی سند ) سکونت کردند . البته این استقرار آغازین هندیان باستان و باعث پیشروی هندیان و گسترده شدن آنها در این منطقه و سپس حرکت به سوی رودخانه گنگ شد .

اما شاخه ای از آریایی ها که وارد فلات ایران شدند در حدود سال 1650 پیش از میلاد  وارد بخش شمال خاور فلات ایران شدند و نشانه های حضور آنان  پس از سال 1600 پیش از میلاد در جنوب آسیایی صغیر وجود دارد . بطور مسلم پیش از این حرکت ابتدا گروهی از جنگاوران با اسبها و احیاناً ارابه های جنگی بسیار ساده و ابتدایی از شمال دریای خزر و قفقاز گذشته و در کوه های زاگرس ساکن شدند و گروهی  دیگراز آنان از جیحون گذشته و به فلات ایران روی آوردند  . که این شاخه از آریایی ها به شاخه اصلی یا ( هند و ژرمنی ) معروف اند . البته پیش از ورود آریایی ها به داخل فلات ایران حوریان و کاسیان در داخل فلات ایران می زیستند که با ورود آریایی ها ناچار به ترک فلات ایران شده و جای خود را به آریایی ها دادند . لازم به ذکر است که ورود آریایی ها به ایران در یک نوبت نبود و همه ی آریایی ها همزمان بر این ناحیه وارد نشدند . آریایی ها از دو ناحیه ی مشرق و مغرب ایران وارد این سرزمین شدند که ابتدا گروهی از جنگجویان و بعدها مردمان و اقوام کوچ نشین آریایی وارد این سرزمین شدند .

آریایی ها با پرورش و اهلی کردن چهارپایان درشت اندام مانند اسب و ... که توسط آریایی های هند و اروپایی احتمالاً در حدود 1800 سال پیش از میلاد صورت گرفت ارابه ها و آذوقه های خود را به فلات ایران آوردند .

 

اقوام ساکن در ایران قبل از ورود آریایی ها :

 

بطور کلی اقوام زیر در سکنه ی بومی فلات ایران پیش از ورود آریایی ها به شمار می آمدند :

گروه نخست مردمانی که از نواحی اطراف دریاچه رومیه تا منطقه ی علیای رود دیاله شناسایی شدند و عبارتند از : ( گوتیان ) که به نواحی شرقی بیشتر گرایش داشته و دیگر ( لولوبیان ) که قلمرو آنها بیشتر به اطراف باختر گسترانیده شده بود و نیز ( کاسیان ) که در ناحیه ی جنوب غربی یعنی در منطقه علیای رود دیاله و کرخه ساکن بودند . و گروه دوم ساکنان کرانه ی دریای مازندران که به ( کاسپیان ) معروفند . و از دیگر ساکنین در حاشیه ی بحر خزر می توان به ( کادوسیان ) ، ( گیل ها ) ، ( تپوریان ) یا ( طبرستانیان ) و ( ماردها ) یا ( آماردها ) که در منطقه ای بین سرزمینهای تحت اشغال و سکونت تپوریان و کادوسیان مسکن داشته اند . و سومین گروه مردمانی هستند که در سواحل آبی جنوب فلات ایران یعنی در کرانه های خلیج فارس سکونت داشتند که اینها احتمالاً مردمانی تیره پوست بودند و علاوه بر این در دره های غربی کوه زاگرس ( حوریان ) زندگی می کردند که در میان این اقوام ( کاسیان ) از نظر پیشرفت و فرهنگ معیشتی دارای ویژگی های برجسته ای نسبت به اقوام دیگر بودند .

کاسیان اندکی پیش از سال 1600 قبل از میلاد بصورت قومی از ارتفاعات ایران وارد بین النهرین شده و حوریان نیز در حدود سال 2200 پیش از میلاد  در نیپور ( حومه بابل ) می زیستند و بعدها بصورت دسته های انبوهی به نواحی شرق دجله مهاجرت کردند . حوریان و کاسیان تمدن ارزشمند و چشمگیری نداشتند که مورد توجه و تقلید مردمان آن زمان قرار گیرد .

 

فلات ایران در زمان ورود آریایی ها :

 

با ورود آریایی ها به داخل فلات ایران و بیرون راندن مردمان بومی ( حوریان و کاسیان ) ، آریایی بودن بصورت یکی از شرایط حاکمیت و حتی صلاحیت زیستن در این ناحیه در آمد . ایرانیان آریایی تبار خود را ( اصیل ) و ( آزاده ) قلمداد می کردند و این عنوان آنان شامل امتیازات ویژه ای بود که قومها و قبایل دیگر از آن بی بهره بودند .

فلات ایران از هر جهت برای زندگی و سکونت مساعد بود . و سرزمینی که آریایی ها وارد آن شدند ایران یا سرزمین آریایی ها نامیده شد . آریایی ها شامل سه گروه ماد ، پارس و پارت بودند . مادها در غرب ،  پارس ها در جنوب و پارت ها در شمال شرقی فلات ایران ساکن شدند . این سه گروه از آن پس ایرانیان نامیده شدند و تا مدت ها به زندگی کوچ نشینی و دام داری ادامه دادند . گروهی درنواحی کوهستانی ، گروهی در نواحی مرتفع کوه ها و در زمستان به دامنه ی کوه ها رفتند و گروهی دیگر به دشت ها روی آوردند .

البته کمی آب و خشکی هوا در اکثر مناطق ایران به ویژه همزمان با ورود آریایی ها مشکلات فراوانی را در امر کشاورزی و اقتصاد برای جامعه آریایی به وجود آورد . آریایی های مهاجر به فلات ایران با تحمل سختی ها و مشقات فراوان ، ابزار و امکانات آبیاری مصنوعی زمینهای خشک را فراهم کردند تا بتوانند زمینهای مورد نظر خود را آباد و قابل کشت سازند این تلاشها از خصوصیات آریایی های ایرانی در تامین زندگی آنان می باشد . تلاش در مسیر زراعت در زمینهای خشک آن چنان اهمیت یافت که در تفکرات مذهبی آریایی ها در شمار کارهای خوب قلمداد شد و پیوسته ستوده می شد .

 

حکومت ها :

 

مورخین تاریخ اسطوره ای ایران باستان معتقدند که آریایی ها چهار دولت تشکیل داده که اولین آن به دولت داستانی جمشید که دوره های آن را باید به زمان زندگی آریایی های ایرانی و هندی با هم دانست ، دومین دولت نیز به دولت داستانی فریدون معروف است که زمان تشکیل آن را باید در همین زمان ( کمی بعد از جمشید ) دانست . و دو دولت دیگر را به منوچهر و زاب نسبت داده اند که دوره های آن متعاق است به آریایی های ایرانی در شمال خاور فلات ایران اسکان و استقرار یافته و در عین حال زیر فشار مردمانی بودند که از طرف شمال به طور پی در پی به آنان حمله می کردند .

ولی سه قوم از نژاد آریایی در گوشه و کنار فلات ایران مناطقی را فتح کرده و در آنجا ساکن شدند و تاریخ این مناطق را به نام خود ثبت کردند . که تشکیل نهادهای حکومتی توسط این اقوام آریایی نژاد بسیار با اهمّیت است .

نهادهای حکومتی این سه قوم عبارتند از :

در شرق و شمال خاور ایران باکتری ها ( باختری ها ، بلخی ها ) که در آغاز هزاره ی یکم یا در طول سده ی دهم پیش از میلاد برای خود حکومتی به وجود آوردند . باختری ها را می توان در بخش اسطوره ای تاریخ ایران و با سلسله ی کیانی که تا اواخر ششم پیش از میلاد به گونه ای رسمی از آن نام برده شده و ( ویشتاسب ) به عنوان والی باکتر معرفی شده که فرمانبردار شاهان متقدم هخامنشی یعنی کوروش دوّم ( 559 – 529 ق.م ) و کمبوجیه دوّم پسر و جانشین کوروش ( 529 – 522 ق.م ) بوده و پس از داریوش یکم (522 – 486 ق.م ) است و در کتیبه های خود او نشانه های کافی و کاملی از این واقعیت وجود دارد .

قوم دیگر مادها هستند که در غرب ایران و در اواخر سده هشتم پیش از میلاد تشکیل دولت مادها را به آنان نسبت می دهند . آنها بیشتر بصورت قبیله ای زندگی می کردند و نظام اداره حکومتی متداول در میان قبایل در بین آنها معمول بوده است .

قوم سوم در جنوب و به خطّه پارس آمدند و آنچه آشوریان به عنوان منطقه پارسوماش یا پارسواش به عنوان باج گذاران خود نام می برند ابتدا باید آن را در جنوب دریاچه ارومیه یافت . پارس ها در اواسط سده ی هشتم پیش از میلاد دولت هخامنشی را بنیان نهادند و پیش از تشکیل حکومت خود توسط کوروش دوّم فرمانبردار مادها بودند که با از پای در آوردن دولت ماد و گرفتن قدرت از دست آستیاگ آخرین شاه ماد ، امپراطوری نیرومندی را به وجود آوردند که به گونه ای مستمر به قلمرو آنان افزوده می گشت و این قلمرو زمانی از سواحل رود دانوب در اروپا تا حبشه در افریقا را در بر می گرفت .

 

مذهب و مظاهر مورد احترام :

 

آریایی ها از دیر باز مظاهر طبیعت را ستایش می کردند و پرستش و احترام به آب ، آتش ، باد و خاک در میان آریایی ها متداول بوده و به نور و تاریکی و تاثیرات آن در حیات اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی انسان پی برده و نیکی و بدی را در ارتباط با دو نیروی بالا می دانستند . البته در آغاز برای دفع نیروهای آسیب رسان و بیماری زا و بی اثر کردن آنها دانه های فروزه و مهره های گوناگون از شاخ جانوران و گوش ماهی به گردن خود می آویختند و یا بصورت دستبند مورد استفاده قرار می دادند . آنان اعتقاد داشتند این مهرها بصورت طلسم از توانایی ارواح و نیروهای آسیب رسان در زندگی انسان و جانوران و کشتزارها و مراتع می کاهند که نمونه ای از این اشیاﺀ در ناحیه ی فارس یافت شده است . علاوه بر این در قبرهای انسانها زینت آلات و حتی اشیاﺀ و ابزارهای زندگی و جنگی و شکار بدست آمده است که بیانگر اعتقاد آریایی ها به زندگی بعد از مرگ است .

آریایی های باستان خورشید و ماه را به عنوان معبود خود ستایش نمی کردند ولی تاثیرات آنها را در زندگی خود به ویژه در امر کشاورزی و دامپروری حیات خود موثر می دانستند . آریایی ها برای بدست آوردن محصول خوب کشاورزی و افزودن دام های خود به توانایی عناصر فوق معتقد بودند و بر این باور بودند که تابش خورشید و بارش باران آفات و بیماری های دامها و انسانها را دور می کند .

آریایی ها نیز مانند بسیاری از ملل کهن به ارواح و نیروهای زیان آور و سودمند باور داشتند و معتقد بودند که گنج ها و ذخایر طبیعت ، نعمتها ، محصولات خوب و تندرستی و شادی و مانند آن را نیروهای خیر و خوب به آدمی ارزانی می دارند . که از جمله این نعمتها می توان به باران و روشنایی اشاره کرد . آنان همچنین به پیکار میان نیروهای خوب و بد اعتقاد داشتند که به عنوان مثال می توان به تیرگی شب ( تاریکی ، ظلمت ) ، زمستان ، خشک سالی ، قحطی ، بیماری ها و سایر آفات را از جانب نیروهای بد و زیانکار و پیروزی نیروهای زیانکار بر نیروهای خوب و خیر می دانستند . آنان نیروهای سودمند را دوست داشته و آنان را مورد پرستش و احترم قرار می دادند و نیروهای زیانکار را دشمن خود می دانستند و برای در امان ماندن از آنان به ورد و افسانه ها متوّسل می شدند . که بعد ها با تکامل آنان بصورت جادوگری در آمد . پرستش میترا خدای آفتاب عهد باستان بی تردید متعلق به این مقطح زمانی توسط آریایی ها است .

آریایی ها اماکن مقدس خود را برای عبادت و بزرگداشت خدایان در بلندی ها و یا کوه ها و کشتزارها و حتی مناطق مسطح انتخاب می کردند .

انجام مراسم قربانی و عبادت به سرپرستی و راهنمایی روحانیون انجام می گرفت . آراﺀ الهی و اداره ی جامعه بر اساس عقل و عدل و توجه به وظایف دینی تنها از سوی این روحانیون امکان پذیر بود . آنان طبقه آگاه و مسلط و پرنفوذ در جامعه بودند .

دین اقوام هند و ژرمن دین ساده و ابتدایی نبوده و دارای ضوابط و قوانین دقیق و حساس بوده و می توانسته به جزیی ترین مساﺌل خانوادگی ف اجتماعی و فرهنگی جامعه بپردازد .

مذهب آریایی های ایرانی و هندی مدت ها یکی بود زیرا آنان مدّت به یک زبان واحد سخن گفته و با هم زندگی می کردند . پس از جدایی آریایی ها از جمله شاخه ایرانی و هندی که این جدایی سده ها پس از زندگی مشترک آنان به طول انجامید و جدایی مذهب نیز در بین آنان به وقوع پیوست .

 میترا از خدایان آریایی پیش از آغاز جنبش آنها یعنی پیش از آمدن به هند و ایران است . البته میترا از دیر باز دارای پیروان زیادی در طول تاریخ بوده و با مسیحیت هم رقابت می کرد و نفوذ میترا در تعالیم ادیان دیگر ایرانی و غیر ایرانی ، اصلی اجتناب ناپذیر بوده است .

یکی دیگر از الهه ها ( آناهیتا ) الهه باروری و نعمت و باران است که از دیر باز در ایران  پرستش شده  و منشاﺀ در فرهنگ آریایی ها ی هندی دارد و از آنجا به ایران آمده ولی هندیان خود او را به فراموشی سپرده اند که ستاره ناهید از نشانه های آن است .

البته زمان کاسته شدن از شمار ارباب انواع مورد پرستش آریایی های ایرانی ، زودتر از آریایی های هندی باید دانست .، آریایی های که تازه به فلات ایران وارد شدند از نظر تمدن در درجه ی پایین تری از بابلیان ، آشوریان و سومریان که فرهنگ و تمدن پیشرفته تری داشتند برخوردار بودند . البته مدت ها بعد آریایی های ایرانی بسیاری از تمدن این اقوام را در قیاس با خودشان به شکل پیشرفته تری تقلید کرده و به تمدن پیشرفته تری نسبت به این اقوام دست یافتند .

 

خانواده :

 

ایرانیان از بستن پیوندهای زناشویی با غیر آریاییها جدا خوداری می کردند . و تنها رفت و آمد گاه و بیگاه آنها به سرزمینهای دیگر باعث لغو این عادت می شد و با مردمان غیر آریایی ازدواج می کردند .

خانواده به عنوان بزرگترین رکن جامعه آریایی بصورت پدرسالاری بود و زن نیز به عنوان عنصری بسیار ارزشمند و مٶثر پس از شوهر خود ستوده می شد . در فرهنگ اخلاق آریایی ها به پدر یا بزرگ خانه ( کتک خودتای ) یا ( کد خدا ) یعنی رﺌیس خانه و به همسر او ( کتک بانوگ ) یا ( کد بانو ) یعنی بانوی خانه گفته می شد . و اختیارات کدبانو نه تنها محدود نبوده بلکه اگر شوهری بنا به دلایلی همسری دیگر اختیار می کرد نه تنها از اختیارات او کاسته نمی شد بلکه به عنوان ( پتخشازن ) یا پادشاه زن و به مفهوم زن اصلی  و صاحب اختیار می یافت و به همسر جدید شوهرش ( چکر زن ) یا ( چاکر زن ) که تحت فرمان ( کد بانو ) یا زن اصلی انجام وظیفه می کرد گفته می شد . ولی در مجموع با مقایسه فرهنگ و نظام جامعه آریایی نسبت به خانواده در مقایسه با اقوام و ملل دیگر به این نتیجه دست پیدا می کنیم که مقام زن در نزد آریایی های ایرانی بیشتر ارج می نهاده اند تا در میان مردمان ملل دیگر . در جامعه آریایی فرزندان فرمانبردار به قید و شرط پدران خود بودند و البته پدر به عنوان رﺌیس خانواده مقام قاضی یا داور را در خانه داشت و اجرا کننده آداب و رسوم و آیین های دینی در خانه بود و آنرا به فرزندان خود نیز با دقت می آموخت و از وظایف پدر خانواده می توان به تامین امنّیت و معاش افراد خانواده و حفظ آتش که از عناصر سودمند و لازم در خانه بود را بر عهده داشت .

آریایی های باستان به آتش اعتقاد داشتند . و پدر خانواده مسٮٶلیت اجاق و طبعاً روشن نگه داشتن آتش را بر عهده داشت . البته اجاق در خانه جایگاه مشخصی داشت .

اصولاً سرپرستان خانواده مراسم قربانی را نیز در راه انواع ارباب بر عهده داشت .

خاموش شدن آتش در خانه به معنای ( کور شدن اجاق ) بود و فراتر از آن به خانواده هایی گفته می شد که از نعمت فرزند محروم بودند و بقای نسل و ادامه وجود خاندان در آنها وجود نداشت .

 

زبان :

 

در مقطع زمانی زبان آریایی ها متفاوت بوده و شاخه ایرانی و هندی آریایی به زبانهای گوناگون سخن می گفتند ولی حدود 2400 سال پیش از میلاد زبان اقوام آریایی زبان واحدی بوده است .

گیرشمن باستان شناس بر این باور است که توجه به زبانشناسی و پیوندهای زبانشناسی میان زبان و گویش های ایتالیایی ، سلتی ، هند و ایرانی وجود دارد که حکایت از مشترکات نژادی و خویشاوندی قومی این مردمان دارد و اروپاﺌیان هم مانند ایرانیان ( آریایی های قدیم ) به شبانی و دامپروری مشغول بودند و در فنون رزمی و شیوه های جنگی نیز مشترکات زیادی داشتند که در میان آنها مانند سکاها و اشکانیان ( پارتیان ) رسته سواره نظام وجود داشته و نهایتاً مقابر کشف شده در اروپا همانند مقابر ایرانیان باستان شناسایی شده اند .

آریایی ها ( ایرانی و هندی ) دارای ساختار یکسان نبوده و شیوه ی معیشت آنها با یکدیگر متفاوت بوده است ولی ساختار زبان در ادبیات ایران و هند بطور روشن در آثار دینی آنان قابل شناسایی است . البته ایرانیان با فرهنگ و اقوام و ساکنان تمدنهای بین النهرین و یونانیان در ارتباط بودند که در مورد هندیان این چنین نیست .

البته گویش های ایرانی هر کدام به تنهایی و به تدریج صورتهای دگرگون شده ای پیدا کردند .

قوم شناسان و زبانشناسان ، ساکنان شمال اروپا و اسکاندیناوی ، آلمانی ها و در بخش دیگر اروپا روسی ها و یونانیان را ملل برادر با آریایی ها می دانند .

می توانیم  نتیجه بگیریم که آریایی ها هم از نظر زبان ( زبانشناسی ) و سیستم خدایان و دیانت به هم نزدیک و خویشاوند و از یک تبار هستند .


تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٢٠ | ۸:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
 
تاریخ بنای اولیه این مسجد به تحقیق روشن نیست. بر اساس روایتی شیخ صفی الدین اردبیلی به دلیل دوستی با شیخ زاهد گیلانی در سفری به گیلان در محله فعلی چاهی حفر می کند و عبادتگاهی می سازد که بعدها به مسجد تبدیل شده است



مسجد صفی تاریخی ترین مسجد رشت، در محله ای به همین نام واقع شده و به نام های مسجد سفید و شهیدیه معروف است.

تاریخ بنای اولیه این مسجد به تحقیق روشن نیست. بر اساس روایتی شیخ صفی الدین اردبیلی به دلیل دوستی با شیخ زاهد گیلانی در سفری به گیلان در محله فعلی چاهی حفر می کند و عبادتگاهی می سازد که بعدها به مسجد تبدیل شده است.

برخی از مورخان این مسجد را قبر محمدباقر میرزا ملقب به صفی میرزا پسر بزرگ شاه عباس اول می دانند که با بدخواهی اطرافیان پدر به دستور وی کشته شد و در این محل دفن شده است.برخی معتقدند علت نامگذاری این مسجد به شهیدیه قتل ناحق صفی الدین میرزا است.

آذرپور مسئول روابط عمومی سازمان گردشگری و میراث فرهنگی گیلان درباره وضعیت فعلی مسجد گفت: مسجد صفی طبق عبارتی که روی یک کاشی در داخل محراب دیده می شود در سال 1334 هجری قمری (1295 ه.ش) به دست حاجی یوسف کاشی ساز تجدید بنا شد.


تصویری قدیمی از مسجد صفی رشت


وی ادامه داد : در ضلع شمالی مسجد صفی رشت دو درب ورودی متوالی قرار دارد که اولین ورودی به صورت هلالی و از پروفیل و چوب در چند سال اخیر ساخته شده است.

سر در ورودی دوم و اصلی مسجد از دو قوس تشکیل شده که به قوس اول آیه اول سوره اسری و در قوس دوم حدیث " و لایه علی بن ابی طالب حصنی ...." کاشی کاری شده است.

وی با اشاره به فضای داخلی مسجد صفی اظهار داشت: در قسمت جنوبی مسجد محراب و سه فلیپا به ارتفاع تقریبی 4 متر و به قطر یک متر وجود دارد.

 
سر در ورودی مسجد صفی-عکس:آفتاب


دو فلیپا از کف به ارتفاع یک متر با کاشی های لاجوردی کاشی کاری شده و فلیپا سوم به شکل زیبایی با سرستونی از گل و بوته گچ بری شده است. فاصله فلیپاها از همدیگر 3 متر است.

این کارشناس مسائل تاریخی اضافه کرد: در محراب مسجد گچ بری های زیبایی به صورت آیات قرآن همراه با گل و بوته کار شده و در کاشی کاری های محراب تاریخ تجدید بنای مسجد به تاریخ1344 هجری قمری (1305 ه.ش) دیده می شود و گچ بری های مسجد و فلیپاها نیز به همین تاریخ است.

آذرپور با اشاره به نمای بیرونی مسجد صفی گفت: گلدسته مدور و آجری مسجد که در ضلع جنوبی آن قرار دارد مشخص ترین جلوه بیرونی مسجد صفی است. قطر گلدسته 2 متر و سقف گلدسته چوبی با پوشش سفالین است. گلدسته یک راه پله برای بالارفتن و چند روزنه برای ورود نور دارد.

 
مسجد صفی در حال حاضر


وی به ملحقات مسجد صفی اشاره و خاطرنشان کرد: از دیگر بخش های دیدنی مسجد صفی چاه صاحب الزمان (عج) به فاصله 3 متری از جنوب غربی گلدسته است که از قدیم مورد احترام مردم منطقه و محل عرضه نذورات بوده است.

مسئول روابط عمومی سازمان میراث فرهنگی گیلان در پایان گفت: چاه صاحب الزمان (عج) احتمالاً همان چاهی است که به دست شیخ صفی الدین اردبیلی حفر شده است.

گفتنی است: مسجد صفی رشت به شماره 197 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است

منبع : گیلان نیوز



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٩ | ۱:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

گیلانیان همچون مردم سایر مناطق ایران، آداب و رسوم ویژه ای برای سوگواری حسین بن علی (ع) دارند. مردم سعی می کنند تا در روزهای نهم و دهم محرم، به زادگاه خود بروند و در جمع بستگان و آشنایان خود در مراسم عزاداری شرکت کنند. امامزاده ها، بقعه ها و مکان های مقدس، نقطه تمرکز دسته های عزادار است. روضه خوانها اغلب مداحان محلی هستند که گاه علاوه بر فارسی به زبان های مختلف گیلکی، تالشی و یا آذری نیز مرثیه می خوانند.
آنچه در ذیل آورده می شود برخی مراسم ویژه محرم در مناطق استان گیلان می باشد:

علم واچینی
 

در سده های گذشته مراسم علم واچینی، مراسم جشن خرمن محسوب می شد. در این روز شرکت کنندگان بهترین لباس خود را می پوشیدند و از محل های مختلف به جایگاه مراسم که وادی بقعه محل بود و اغلب درخت هایی سایه گستر داشت، می رفتند. زمان این جشن در نقاط کوهستانی گیلان پس از درو گندم و جو با به دست آوردن اولین محصول سال و در قسمت جلگه پس از برداشت محصول برنج انجام می گرفت تا دست کشاورزان برای خرج کشی باز باشد. روز برگزاری معمولا جمعه و گاهی دوشنبه بود که متولی(شیخ) بقعه محل با مشورت ریش سفیدان معین می کرد و به مردم محل اطلاع می داد؛ هر بقعه برای خودش ابواب جمعی داشت که کسانی را در برمی گرفت که مرده هایشان را در قبرستان بقعه دفن می کردند و اصطلاحا این افراد را تکیه شریک می گفتند؛ تکیه شریکان به اندازه توانایی مالی خود برای خرج کشی علم واچینی تدارک می دیدند.
صبح روز علم واچینی دسته های گوناگون از محل های مختلف به جایگاه بقعه محل می رفتند. قبل و بعد از ناهار بسیاری به زیارت بقعه می رفتند و نذورات خود را در بقعه قرار می دادند. علم عبارت بود از چوبی که اندازه دور آن تقریبا 30 سانتی متر و به ارتفاع دو متر که در نقاط کوهستانی معمولا از چوب درخت نوج در جلگه از چوب شمشاد تهیه می شد. گاه چند خانواده علم مشترکی داشتند.
خانواده های عزادار، تازه ترین لباس جوان ناکام خود را دور علم می پیچیدند و به آن علم رخت می گفتند. چند جای دور کمر علم را با نوارهای پارچه ای می بستند. این علم ها یادآور عزای خانوادگی بود و گشودن علم رخت در روز علم واچینی نوعی مراسم سالگرد برای جوانمرده ها محسوب می شد. متولی، علم را از درون بقعه به صحن می آورد. خانواد ها و بیشتر تازه داغدیده ها با شیون و فغان دور علم جمعی می شدند، نوحه خوان که اغلب خود متولی بود نوحه خوانی می کرد و مردم،علم در دست، بقعه را طواف می کردند. نوجوانان و کودکان دامداران دست های شاخه نورس و گاهی علف را برای یمن و تبرک به علم می مالیدند. اعتقاد بر این بود که نباید علف متبرک را به زمین بگذارند تا به خانه برند و به دام های خود دهند که از بیماری ها محفوظ باشند.
با توجه به قدمت علم واچینی به پیش از اسلام، نوحه سرایی و ذکر مصیبت این مراسم نیز سابقه ای کهن دارد و از افسانه های سوگ سیاوش نشات گرفته است. با گسترش و نفوذ آیین تشیع به وسیله علویان که خود شرح و بیان ایثار و شهادت مظلومیت امامان شیعه را به همراه داشت و خصوصا حماسه آفرینی شهیدان کربلا که مضمون گفتار شاعران و مناقبان و قوالان قرار گرفت، به تدریج در طی سال های و قرون متوالی مراسم علم واچینی از جشن خرمن به مراسمی مذهبی بدل گردید.
مراسم علم بندی که مقدمه علم واچینی محسوب می شود (یعنی بستن و پیچیدن پارچه ها به دور علم) در هفته اول محرم و در بقاع متبرکه انجام می شود. علم بندی با روشن کردن شمع، نذر و نیاز و حاجت خواهی همراه است. شخصی که نذر و نیتی دارد پارچه سبز رنگی را بر علم می بندد.
علم واچینی در روزی دیگر، معمولا عاشورا و یا سومین روز درگذشت امام حسین(ع)- که البته زمان آن برای بقاع مختلف فرق می کند- با مشارکت مستقیم کسانی که علم را بسته اند و دیگران انجام می گیرد. در این روز کسانی که در فاصله علم بستن و علم واچیدن نذر و نیازشان برآورده شده با قربانی کردن گوسفند و طعام دادن به زایران حضور فعال تری دارند.
پس از باز کردن پارچه های دور علم، چوب علم را در مسجد گذاشته می شود. و علم رخت (پارچه های علم) را در بقچه ای می پیچیدند و درون خمره ای که داخل بقعه و یا مسجد بود جا می دهند و روی آن را می پوشاندند و گاه برای آنکه دستبرد نخورد به خانه متولی برده می شود تا ماه محرم سال آینده، دوباره آن را دور علم ببندند یا به اصطلاح علم بندی کنند.

علم بندی در ماسوله
 

«علم بندی» یکی از آئین های ماه محرم در ماسوله هست که در آئینه ی زمان شکل گرفته است. اهالی ماسوله به این رسم «طوق بندی» می گویند. برخی مورخان معتقدند که این مراسم در دوره صفویه به شکلی مدون و نظام مند درآمد.
در ماسوله پنج امامزاده وجود دارد: عون ابن علی(ع) (در مرکز ماسوله)، عین علی زین علی (در یک کیلومتری ماسوله)، امامزاده هاشم (در فاصله 3 کیلومتر دامنه کوه)، امامزاده ابراهیم (در بالای ماسوله).
ماسوله 6 محله دارد که عبارتند از: مسجد بر، ریحانه بر، خانه بر، کشه سرعلیی، کشه سر سفلی و اسد محله. ناحیه ریحانه بر و مسجد بر را که مجاور همدیگرند به نام مسجد بر و کشه سر علیی و سفلی را نیز به نام کشه سر می شناسند.
محلات اصلی چهارگانه ی ماسوله هر کدام یک علم دارند که شکلی عمودی دارد تا متناسب با ساختار معماری خاصی که ماسوله دارد، بتوان آن را به راحتی در کوچه های باریک و تو در توی ماسوله حرکت دارد. در بالای برخی علمها پنجه ای فلزی که نماد دست بریده ی ابوالفضل است قرار دارد. علم ها در سراسر سال تا روز هفتم محرم، در مساجد محله ها نگهداری می شوند.
محرم در ماسوله از غروب 29 ذی الحجه با مراسم سنج زنی آغاز می گردد. اولین صدای سنج حوالی ساخت 5 عصر از کوچه های مسجد بر شروع می شود و پس از آن صدای سنجهای محلات خانه بر، کشته سر و اسد محله نیز آغاز می گردد و طنینشان در هم می آمیزد و بدین ترتیب آغاز ماه محرم رسما اعلام می شود.
مراسم علم بندی در روستاهای دیگر فومن نیز انجام می شود اما در ماسوله نظم و جلوه ی بیشتری دارد و استقبال بیشتری از آن می شود، به طوری که در شهرک 1000 نفری ماسوله، 6000 نفر برای این مراسم گرد هم می آیند.
در روز پنجم محرم اعضای هیات عزاداری کشه سر تشتی را که درون آن مقدری آب ریخته شده و روی آن را با پارچه سیاهی پوشانده اند دور مسجد می گردانند و مردم بر حسب وسع خود نذورتی را داخل آن می ریزند که خرج مراسم عزداری و تهیه لباس برای علم می شود.
در روز هفتم ماه محرم، ریش سفیدان هیات های چهار محله ماسوله علم های هیات های عزداری را به بقعه عون ابن علی (ع) می برند. علم ها به وسیله ریش سفیدان محله ها همراه با مشایعت مردم به دست ها اعطا می شوند. علم های محلات، توسط هیأت امنای هر محله با پارچه های سبز رنگ و نمادهایی عاشورایی ملبس می شوند. دست ها به نوبت و اولویت مسجدها (که دسته «مسجد بر» به احترام وجود بقعه، اولین علم را دریافت می کند) جمع می شوند تا علم را دریافت کنند. برای نظم دادن به جمعیت سوگواران و رعایت اولویت در اعطای علم، هیاتی به نام «هیات محرم» وجود دارد که نزدیک مکان اعطای علم مستقر می شود.
بر طبق سنت های گذشته، هر محله چند علمدار از خانواده های قدیمی دارد که وظیفه علمداری، نسل به نسل به آنان رسیده است. آنان نیز بر اساس یک نظام گردشی سالانه در محله خود نوبت خانواده علمدار را مشخص می کنند تا این مشارکت جلوه ی عامتر و مردمی تری به مراسم محرم ببخشد. دسته های عزاداری ماسوله را دور می زنند و با رسیدن به مسجد هر محل،علم درون مسجد گذاشته می شود.
مراسم پایان عاشورا نیز در شب عاشورا با نظمی خاص از ساعت 2 شب از مسجد بر با حرکت دسته ی عزداری آغاز می گردد. دسته ی خانه بر وقتی حرکت خود را شروع می کند که دسته ی مسجد بر از بام محله خانه بر گذشته باشند و همینطور محله های کشه سر و اسد محله در انتظار دسته ی عزاداری خانه بر و کشه سر می مانند که در پی آنان ماسوله را دور بزنند و شب عاشورا را صبح کنند.
مراسم علم بندی به دلیل اعتقاد مردم ماسوله به متبرک بودن بقعه عون بن محمد همه ساله در کنار این بقعه برگزار می شود. عون بن محمد از یاران سید جمال الدین اشرف از سادات علوی گیلان بود که در قرن سوم هجری در ماسوله درگذشت. او به چوپانی وصیت کرد که پیکرش را در همان جایی که درگذشته بود به خاک بسپارد. چوپانان کهن بر گرد مزار او خانه ساختند و هسته ماسوله را بنا نهادند. پیشترها مراسم تغزیه در ایام محرم در ماسوله برگزار می شد اما با مرگ رضا نعمت زاده آخرین تعزیه گردان ماسوله به فراموشی سپرده شده است.

مراسم محرم در انزلی
 

در دوازدهمین روز ماه محرم یعنی سومین روز از شهادت امام حسین، در برخی نقاط گیلان از جمله انزلی دسته ای به نام دسته قوم بنی اسد به راره می افتد. بنا به روایات تاریخی، قوم بنی اسد که از اعراب ساکن سواحل فرات بودند، روز سوم عاشورا به محل قتلگاه رفتند و اجساد شهیدان را دفن کردند.
دسته قوم بنی اسد لباسهای بلند سفید می پوشند و برخی بیل و کلنگ بر دوش می گیرند و چنین می نمایند که برای دفن شهیدان کربلا می روند و نوحه هایشان نیز حکایت از همین امر دارد.

مراسم محرم در لاهیجان
 

1- کرپ زنی
 

در این عزاداری که در ایران کم نظیر است، افراد دو قطعه چوب (کرپ) در دست دارند، با وزن مرثیه ی خاصی که مرثیه خوان آن را می خواند آنها را به هم می کوبند و قسمتی از مرثیه را به عنوان جواب خواننده ی مرثیه، تکرار می کنند. کرپ، تکه چوبی استوانه ای است به سنگینی 400 تا 600 گرم که از میان به دو برابر تقسیم شده و هر پاره تسمه ای چرمی پیکر خود دارد و دست کرپ زن در میان آن قرار می گیرد و کرپ زن می تواند به آسانی آن را بر هم بکوبد.
محمد ابراهیم غبرائی (متخلص به فانی) در سفری که در اواخر قرن 12 شمسی به کربلا داشت، این نوع ویژه ی عزاداری را دریافت و پس از جست و جو درباره ی تاریخچه و فلسفه ی وجودی آن، در بازگشت به شهر خود (لاهیجان)، با توجه به طبع شعری که داشت ریتم های جدیدی برای آن ابداع کرد و مرثیه هایی به زبان فارسی برای آن سرود و آن را در شب دسته ی محله ی شعربافان به اجرا درآورد. در یک نوع آن، عزاداران خم و راست می شوند و کرپ ها را به هم می کوبند و در نوع دیگر هم ایستاده این کار را انجام می دهند.
گفته می شود آن روز که پیکر خونین سیاوش را از توران به ایران می آورند سوگوارانی که در پی او روان بودند سنگ بر هم کوفته و مویه می کردند.
باید توجه شود که در سده های گذشته، عراق از سرزمین های ایران قدیم بود.

2- چهل منبر
 

در شب عاشورا پیش از به راه افتادن سوگواران، مراسم چهل منبر در تمامی محله های قدیمی لاهیجان برپاست. در این مراسم، خانه هایی که در طول سال مجالس روضه خوانی داشته اند. منبری را که بر آن روضه خوانده شده است از خانه بیرون آورده و در کنار خانه قرار می دهند و تشتی که تا نیمه از گل انباشته شده بر روی منبر می گذارند و مقداری برنج در کنار تشت در ظرفی دیگر قرار می دهند. با غروب آفتاب، سوگوارانی که نیازی در دل دارند در حالی که 72 شمع و 72 دانه خرما به یاد 72 شهید دشت کربلا در دست دارند از چهل منبر می گذرند. سوگواران در کنار هر منبری که می گذرند شمعی را بر می افروزند و بر گل درون تشت فرو می کنند. سپس دانه ای خرما در کنار تشت می گذارند و چند دانه برنج از کنار تشت برمی دارند و پس از خواندن دعا و بیان خواسته اش به سوی منبر دیگر می روند و از 40 منبر می گذرند. این مراسم در سکوت انجام می شود. عزاداران وقتی به خانه می رسند برنجی را که در چهل منبر گردآورده با برنجی که در خانه دارند آمیخته و فردای آن روز آن را پخته و می خورند با این امید که به خواسته شان دست یابند و به سفره شان برکت داده شود.

3-لال پله
 

در شبی ک شمع به دستان از کوچه های تاریک لاهیجان می گذرند زن هایی پیچیده در چادر که تلاش می نمایند کسی آن ها را نشناسد، از کوچه ها می گذرند و خانه های ویژه ای را می جویند که از آشپزخانه هایشان بویی برخاسته از شیرین پلو آمیخته به زعفران می آید. این زنان که بیماری در خانه داشته و یا خواسته ای در دل و یا شکمی گرسنه؛ کفیگیری بر در می کوبند و چون در باز می شود بدون هیچ کلامی دیگ و کفیگیر را به صاحبخانه داده و او مقداری از شیرین پلو ریخته شده را که نثار نام دارد با همان کفگیر در دیگ ریخته و به وی باز می گرداند. زن دارای خواسته این کار را در چهل یا هفتاد و دو خانه انجام می دهد و آنچه را که گرد آورده به خانه برده و با دیگر افراد خانه خورد به این امید که حاجت و خواسته اش برآورده شود. این مراسم لال پله نام دارد زیرا دارنده خواسته و گردآورنده خوراکی در همه زمان هایی که در کوچه ها می گردد تا خوراک گردآورد سخنی نمی گوید. پله هم در زبان گیلکی به معنی برنج پخته است.

4- برات
 

با آغاز روز عاشورا، آنگاه که سوگواران آماده می شوند تا سوگ امام حسین(ع) و یارانش را برگزار کنند، بعضی از مردم که خواسته ای در دل دارند در هر نان تیمیجیان که نانی بومی و ساخته شده از برنج است چند دانه خرما قرار داده و دور نان را کلش (ساقه برنج) پیچیده و در میان نزدیکان و همسایگان پخش می کنند تا شاید خواسته شان برآورده شود. مردم لاهیجان این مراسم را برات می نامند.

نیتجه
 

در این مقاله نقش خاندان آل بویه در مراسم عزاداری ماه محرم بررسی شد. اسطوره شناسی و بررسی سمبول های به کار رفته در مراسم عزاداری ماه محرم نشان می دهد شیعیان ایرانی چگونه با دادن رنگ و بوی مذهبی به رسوم پیشینیان خود به گسترش و زنده نگاه داشتن عقاید و باورهای دینی خود پرداخته اند



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٩ | ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

مردم گیلان نیز همچون مردم سایر مناطق ایران، آداب و رسوم ویژه ای برای سوگواری حسین بن علی (ع) دارند. مردم سعی می کنند تا در روزهای نهم و دهم محرم، به زادگاه خود بروند و در جمع بستگان و آشنایان خود در مراسم عزاداری شرکت کنند. روضه خوانی، سینه زنی، زنجیر زنی، چهل منبر، شام غریبان، تعزیه خوانی و ... از جمله مراسم عزاداری در ماه محرم مردم گیلان است. به عنوان نمونه، مراسم عزاداری در ماسوله در اینجا آورده می شود:

مردم ماسوله مثل شیعیان گیلان و تالش مراسم مذهبی را به جای می آورند و این مراسم قدمتی دیرینه دارد.

برای اولین بار از سال 1261هـ. ق برنامه منظمی برای برگزاری دهه اول محرم، در هر روز و هر شب تدوین شد.

این برنامه بسیار حساب شده است و با طوق بندی از شب هفتم آغاز می شود. در روزهای بعد تا روزدهم برنامه ها و عزاداری ادامه می یابد و در شب یازدهم مراسم شام غریبان انجام می شود.

در شب دوازدهم محرم پس از انجام مراسم مربوط به خاکسپاری شهیدان کربلا (توسط طایفه بنی اسد) و تعزیه داری در جوار "امامزاده عون بن علی" برنامه عزاداری ماه محرم پایان می یابد. به گفته "رابینو" تمام ساکنان ماسوله روز دهم محرم به مسکن و کار خود باز می گردند.

پیروی از مذهب شیعه در استان گیلان از زمان ال بویه سبب شده است که از دیرباز در سرتاسر استان مراسم عزاداری امام حسین (ع) برگزار شود.

منطقه خزر در خصوص آیین های عزاداری مردم گیلان در ماه محرم با حضور آل بویه در گیلان و توجه به این امر که گیلانیان از نخستین ایرانیانی هستند که پیرو مذهب تشیع بودند، برگزاری مراسم عزاداری سید و سالار شهیدان امام حسین (ع) در قالب آیین های متنوعی از دیرباز در سرتاسر استان گیلان برپا بوده است.

یکی از این آیین ها برگزاری مجالس تعزیه خوانی است که همچنان در اقصی نقاط گیلان برگزار می شود که هدف از آن علاوه بر عزاداری، زنده نگاه داشتن نهضت عاشوراست.

در گیلان بیش از 75 مجلس تعزیه وجود دارد که تعزیه خوانان هر روز از ماه محرم را به یکی از این مجالس اختصاص می دهند.

یکی دیگر از آیین های ماه محرم در استان گیلان دسته گردانی است که اهالی آبادی و یا روستا به بقاع متبرکه و مساجد می روند و سینه زنی میکنند و همچنین با تشکیل دو ردیف صف کشیده در مقابل هم با پوشش لباسهای سیاهرنگی که تا زانو می رسد به دنبال نوحه خوانی که در راس جمعیت می ایستد زنجیر زنی میکنند و زنان و کودکان بیشتر در حاشیه و یا به دنبال آنان در خیابان ها به عزاداری می پردازند.

یکی دیگر از مراسم های عزاداری در ماه محرم در گیلان کرنا(کرنی) زنی است. کرنی یک آلت موسیقی به طول1.5متر است که توسط 5 تا 7 نفر کرنازن در مساجد و در راهها در گیلان انجام می شود این مراسم در لاهیجان، لشت نشاء و آستانه نیز همچنان برپاست.

یکی دیگر از این آیین ها، پخت غذا در ایام ماه محرم در خانه های روستایی است که روستاییان به وسع خود در هر خانواده طبق( مجما) از غذا را تهیه کرده و در مساجد برای نیازمندان می آورند و پس از صرف غذا، شرکت کنندگان به عزاداری می پردازند



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٩ | ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

                                   دوران کودکی و جوانی

دکتر محمود بهزاد سال ۱۲۹۲ در رشت دیده به جهان گشود و در عصر روز پنجشنبه هشتم شهریور 1386 در سن 94 سالگی درگذشت. پدرش جواهرساز بود. چون جواهرات را به سبک فرنگی می ساخت، او را مشدی علی فرنگی ساز خطاب می کردند. تحصیلات دوره ابتدایی و متوسطه را در رشت گذراند و جزء اولین دیپلمه های گیلان بود. سپس به دانشسرای عالی راه یافت و در سال ۱۳۱۴ در رشته علوم طبیعی و تربیتی فارغ التحصیل شد. پس از اتمام خدمت نظام وظیفه رهسپار کرمانشاه شد و به مدت ۵ سال در آن استان ماند و سپس به رشت مراجعت کرد. به دلیل آشنایی کامل با زبان فرانسوی و مطالعات مداوم، کتاب «داروین چه می گوید؟» را به سال ۱۳۲۲ تالیف و کتاب «راز وراثت» اثر ژان روستان را در سال ۱۳۲۳ ترجمه کرد.

                              تحصیلات و فعالیت های علمی


در سال ۱۳۲۴ با توجه به علاقه زیادی که به زیست شیمی داشت، به موازات تدریس در دبیرستان البرز تهران در دانشکده داروسازی ثبت نام کرد و در سال ۱۳۲۸ با اخذ مدرک دکترای داروسازی، فعالیت خود را در تهیه کتاب های درسی و کمی درسی متمرکز ساخت. استاد به سه زبان فرانسه، انگلیسی و آلمانی آشنایی دارد. در سال ۱۳۳۹ با ترجمه کتاب «سرگذشت زمین» تالیف جورج گاموف وی برنده جایزه سلطنتی شد. ترجمه کتاب «روانشناسی فیزیولوژیک» که در سال ۱۳۴۸ انتشار یافت، موجب شد برای تدریس روانشناسی فیزیولوژیک به دانشگاه تهران دعوت شود. از آن پس در دانشگاه تهران، دانشسرای عالی و مدرسه عالی دختران به تدریس زیست شناسی و روانشناسی فیزیولوژیک پرداخت. وی از سال ۱۳۳۹ به مدت ۱۵ سال در دبیرستان رازی علوم طبیعی را به زبان فرانسوی تدریس کرد.

در سال ۱۳۴۱ مامور تاسیس سازمان کتاب های درسی شد و مدت دو سال ریاست این سازمان را به عهده داشت. خدمات درخشان او در سازمان کتاب های درسی فراموش نشدنی است؛ با تلاش او همه کتاب های درسی ایران (از دوره ابتدایی تا پایان دورهٔ متوسطه) تدوین و تالیف شد و با رسم الخط واحدی به چاپ رسید. در سال ۱۳۶۰ به زادگاه خود بازگشت و همکاری خود را با انجمن داروسازان گیلان آغاز کرد و با بیش از ۶۰ سال تدریس در زمینه های مختلف زیست شناسی، فیزیولوژی و ژنتیک به عنوان «پدر زیست شناسی نوین ایران» معروف شد. استاد دکتر بهزاد پرکارترین نویسنده و مترجم کتاب های علمی در ایران است. تعداد تالیف ها و ترجمه های او به ۹۸ جلد کتاب می رسد که ۶۳ کتاب را به تنهایی و ۳۵ کتاب دیگر را به یاری همکاران دانشمند خود تالیف و ترجمه کرده است. آثار او عموما مورد استقبال و توجه دانش پژوهان، دانشجویان و دانش آموزان قرار گرفته و برخی از تالیف ها و ترجمه های وی همانند «داروینیسم و تکامل» اکنون به چاپ دهم رسیده است. اغلب آثار استاد بهزاد توسط ناشران معتبر همانند بنگاه ترجمه و نشر کتاب، شرکت سهامی کتاب های جیبی، امیرکبیر، خوارزمی، نیل، کتاب فروشی مرکزی و نیز انتشارات دانشگاه ها چاپ و منتشر شده است. علاوه بر آثاری که نام برده شد و نیز کتاب هایی که با همکاری دیگر استادان منتشر ساخته، صدها مقاله در زمینه های مختلف از وی به چاپ رسیده است. تا روزهای پایانی عمر نیز با همکاری انجمن داروسازان، مجله «حکمت» حاوی آخرین اطلاعات پزشکی و داروسازی را در رشت منتشر می کرد. دکتر بهزاد هشتم شهریور 1386 در رشت درگذشت.

از جمله آثار وی می توان به بیولوژی برای همه، آیا به راستی انسان زاده میمون است؟ (چاپ ۴)، بدن من (چاپ ۲)، علوم سال سوم دبستان های کشور، علوم سال چهارم دبستان های کشور، نکاتی چند درباره ژنتیک (چاپ ۲)، نکاتی چند درباره فیزیولوژی عمومی، نکاتی چند درباره فیزیولوژی اعصاب و غدد داخلی (چاپ ۲)، نکاتی چند درباره زیست شناسی (چاپ ۲)، نکاتی چند درباره روانشناسی فیزیولوژیک، داروینیسم و تکامل (چاپ ۹) و ترجمه و تالیف آثار بی شمار دیگری اشاره کرد.

پروفسور محمود بهزاد پدر زیست شناسی ایران در جوار سردار جنگل به خاک سپرده شد.
در مراسم خاکسپاری وی مهندس عبدالهی استاندار گیلان نیز حضور داشت. بعد از خاکسپاری دکتر خیری از طرف جامعه داروسازان گیلان طی سخنانی خصوصیات انسان دوستانه دکتر محمود بهزاد را برشمرد.

بهزاد تا آخرین لحظات، به زندگی فکر می کرد، به انسان فکر می کرد و هرگز به مسائل منفی و پیش دارنده تمرکز نمی کرد و افکار و زندگی اش برنامه ریزی برای فردا بود. مرحوم پروفسور محمود بهزاد در سال 1292 در شهر رشت به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در زادگاهش به اتمام رساند.
مرحوم بهزاد با مراجعه به زادگاهش به تدریس مشغول شد و سپس از سال 1324 به تهران منتقل و یک سال بعد به عنوان معاون دبیرستان البرز تهران مشغول به خدمت شد.
وی در سال 71 مصادف با زادروز تولد حکیم زکریای رازی و روز داروساز از سوی انجمن داروسازان به عنوان استاد نمونه کشور معرفی شد.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ٩:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

کارکیائیان

سلسله سادات حاکم بر گیلان، بخصوص سرزمینهای شرق سپید رود (گیلان بیه پیش )،را که بیش از ۳۰۰ سال بر این ناحیه فرمان راندند، به کارکیائیان نامبردارند. بنیاد گذار این دولت سید امیر کیا نام دارد که یکی از اجدادش،عیسی الکوفی،از بیم عباسیان از کوفه به ابهر آمد و همانجا مقام گرفت. نواده او ابو محمد حسن(حسین) ملقب به عقیقی کوکبی، مدتی از سوی حسن زید حاکم زنجان و ابهر و قزوین بود[۱]. یکی از نوادگان عقیقی به نام محمد بن ابوزید از ابهر به گیلان رفت و در فشتام، روستایی در کوهدُم، مقام گرفت. نیای نزدیک سید امیر کیا آنگاه از فشتام به ملاط رفت و خاندانش همانجا مقام گرفتند و سرانجام سید امیر کیا از همانجا آغاز به کارکرد. نسب این امیر کیا به این ترتیب به حسین الاصغر پسر امام زین العابدین(ع) می رسد: سید امیر کیا بن حسین بن حسن بن علی بن احمد بن علی(الغزنوی) بن محمد بن ابوزید بن ابی محمد حسین بن احمد الاکبر بن عیسی الکوفی بن علی بن حسین الاصغر بن علی بن زین العابدین(ع)[۲]. بنابراین نسب کارکیائیان و مرعشیان مازندران در حسین الاصغر به هم می پیوندد.

در باره آغاز کار این سادات از ۷۶۳ تا اواخر سده ۸ق یگانه منبع ما اطلاعاتی است که سید ظهیرالدین مرعشی گرد آورده که خود و پدرش روزگاری ملازم آنان بودند. به نظر می رسد که گیلان در این سالها دور از کشمکشها و نزاعهای خرد و کلان اواخر عصر ایلخانان، به دست خاندانهای متعدد محلی اداره می شد. در حقیقت موقعیت جغرافیایی و هم خصلت جنگجویی و دلیری ساکنان کوه و دشت این سرزمین که همواره موجب هراس مهاجمان بود، آنرا تا حدی مصون از تعرض نگاه داشته بود و همین قدر که حکام محلی اطاعت ظاهری نشان می دادند و گاه خراج می فرستادند، رضایت فرمانروایان وحکام سرزمینهای شمالی و مرکزی ایران فراهم می شد. ازینرو مورخان و نویسندگان و وقایع نگاران بیرون از گیلانات،تا پیش از یورشهای تیمور به ایران، به حوادث این سرزمین نپرداخته اند؛ و پس از آن هم تا آغاز صفویان، هرگاه که احوال و کردار حاکمان گیلان با دولت های مرکزی ربطی می یافت، به اجمال و اشاره بسنده می کردند. اما در عصر صفویان چون گیلان مدتی پناهگاه فرزندان سلطان حیدر بود و بعداً نیز میان کارکیائیان و صفویان رابطه خویشاوندی برقرار شد، و بخصوص به سبب کوششهای شاه عباس برای برانداختن حکام محلی و ایجاد وحدت ملی، مورخان این ادوار بیشتر به گیلان توجه نشان داده اند. با این همه در باره تعدادی از آخرین حاکمان کارکیائیان و سنوات حیات و حکومت و وقایع مربوط به آنها ابهامات بسیار وجود دارد و در آن مقدار اطلاعات هم که از گزارش مورخان در دست است، تناقض آلود و مبهم است.



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ٩:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

مفاخر گیلان

گیلان، با جلگه های سرسبز و کوه های سر به فلک کشیده اش، فرزندانی را در دل خود بارو نمود که آوازه شهرت شان گاهی از مرزهای کشور نیز فراتر رفته است. در این مجموعه با برخی از این بزرگان آشنا می شویم.

حسن دیلمی فقیه و مجتهد و شاعر سده هشتم. ابوالفتح گیلانی حکیم و ادیب دربار جلال الدین اکبرشاه تیموری، عبدالقادر گیلانی عارف، حکیم و فیلسوف قرن ششم، بابا نصیبی گیلانی شاعر، محمد حسن گیلانی فیلسوف و عارف، محمد قاسم لاهیجی حایری از خوشنویسان سده دهم.

در قرن دوازده محمود پاینده حزین لاهیجی شاعر بزرگ و میرزا ابوالقاسم رشتی مجتهد و ادیب و شاعر. در سده 11 حکیم حاذق از پزشکان به نام در هندوستان و نورالدین محمد لاهیجی متخلص به "قراری" از کاتبان و خوشنویسان. در قرن سیزده؛ حسن حسام الاسلام دانش واعظ و شاعر بزرگ. سید محمد باقر شفتی از نام آوران جهانی شیعه، حاج ملا محمد رفیع مجتهد و صاصب فضل، بهایی لاهیجانی از فضلا و علمای طراز اول و دارای کتابخانه ای بزرگ، شیون فومنی صبوری رشتی دایر کننده اولین داروخانه مجهز در رشت. همچنین سعیدالاهیجی نقاش و طراح بی نظیر زرینه ها و سیمینه ها که تخت طاووس را به دستور جهانگیرخان بابری ساخت. شرفشاه دولایی شاعر و عارف بزرگ. محمد بن علی شریف لاهیجی مجتهد و محقق و معاصر میرداماد. شمس الدین محمد لاهیجی از اعاظم و بزرگان دارالعلم لاهیجان در دوران حکومت کیاییان. ضیاء لاهیجی، شاعر و کنده کار چیره دست. طالب گیلانی پزشک دستگاه کیاییان ملاطی. عبدالفتاح فومنی هم عصر شاه عباس صاحب کتاب تاریخ گیلان. قطب الدین لاهیجی از علمای شیعه و شاگردان میرداماد. کیکاووس زیاری از پادشاهان دانشمند آل زیار و صاحب کتاب قابوس نامه، گوشیار گیلانی، ریاضیدان و اخترشناس برجسته، مالک دیلمی از معروف ترین خوشنویسان ایران. مهیار دیلمی کاتب و شاعر آل بویه.

و از معاصران شعرایی چون هوشنگ ابتهاج (هـ ا. سایه)، حسین سمیعی ادیب السلطنه، اسماعیل دهقان، محمد باقر طاهری، گلچین گیلانی، نصرت رحمانی، مهکامه محصص، سید حسن معصومی اشکوری. پروفسورها و پزشکان متخصصی چون فرحناک اسدی، ابوالحسن اعتمادی، حسن اکبرزاده، آذر اندامی، فضل الله رضا، علی زرگری، ابراهیم سمیعی، فریدون سمیعی، مجید سمیعی، علی نوبخت حقیقی. علمایی چون بهاء الدین املشی، محمد تقی بهجت فومنی، سید محمد تائب، شیخ محمد زاهد رشتی، محمد تقی فخردایی، صادق احسان بخش، محمد محمدی گیلانی. محققان و دانشمندان، نویسندگان و مترجمینی چون محمود بهزاد، ابراهیم پور داوود، مهدی تجلی پور، حسن تقی زاده میلانی، محمد جعفر جعفری گیلانی، علی حاکمی، جعفر خمامی زاده، عنایت الله رضا، فضل الله رضا، شاپور رواسانی، محمد روشن، جلال ستاری، سیروس سهامی، احمد سمیعی، عبدالعلی طاعتی، ابراهیم فخرایی، کریم کشاورز، باقر قدیری اصلی، عبدالکریم گلشنی، محمد علی مجتهدی، رضا مدنی، محمد معین، احمد مهراد، احمد مرعشی و هنرمندانی چون اسحق شهنازی، جلیل ضیاپور، اکبر رادی و ...

منبع :سازمان میراث فرهنگی استان گیلان



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ٩:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

قاسم آباد

قاسم آباد یکی از روستاهای واقع در شرقی ترین قسمت گیلان و از توابع شهرستان رودسرمی باشد که با اوشیان و سیاهکلرود به ترتیب از سمت شرق و غرب همجوار بوده و از سمت شمال و جنوب بین دریای مازندران و کوههای البرز محصور هست. قاسم آباد از دهات معمولی بزرگتر بوده و در واقع منطقه ای است با مجموعه ای از دهات یا محلات. بخش غربی قاسم آباد موسوم به قاسم آباد علیا شامل محلاتی چون جیر محله، جورمحله ، کُرد محله ، آغوزکله ، روکو ، ملک میان ، خانسر ، بندبن و بیجارپس. بخش شرقی موسوم به قاسم آباد سفلا شامل محلات چایخانسر ، گالش محله ، کلافه محله می باشد. قاسم آباد چون دیگر شهرها و روستاهای منطقه بین چالوس تا رودسر به سبب نزدیکی دریا و کوه از زیبایی خاص طبیعی برخوردار هست . تقریبا تمام زمینهای ساحلی بین جاده و دریا که عرض آن حدود چهارصد متر و پر از ویلا هست. قبل از انقلاب در تصاحب سرمایه داران بزرگ و مقامات بلندپایه دولتی چون شریف امامی نخست وزیر چند دوره ، جهانشاه صالح پزشک فرح پهلوی ، ارتشبد آریانا ، شاهپور غلامرضا برادر شاه ، مصباح زاده بنیانگذار و صاحب روزنامه کیهان ، اصفیا رئیس سازمان برنامه و بودجه ، القانیان سرمایه دار بزرگ ،احمد نامدار سفیر ایران در ایتالیا بوده و بعداز انقلاب به تملک انواع نهادها و ارگانهای دولتی و نیمه دولتی در آمدند
کشت برنج ، چای ، مرکبات ، کیوی ، دامداری و پرورش کرم ابریشم ، نمدبافی و تولید چادرشب پایه های اصلی اقتصاد قاسم آباد می باشند. به دلیل عدم حمایت از تولیدات داخلی و واردات بی رویه که سودهای کلان نصیب سرمایه داری (غیر تولیدی) می کند چون دیگر مناطق شمالی در قاسم آباد هم کشت برنج ، چای و مرکبات دچار بحران بوده و مردم مجبور شدند زمینهایی را که شالیزار و باغات چای و پرتقال بودند به باغات کیوی تبدیل کنند. بازار کیوی هم به استثنای سالهای اولیه که محصول تقریبا ناشناخته ای بود و رونقی داشت اُفت کرده و بعید نیست به سرنوشت برنج و مرکبات و چای مبتلا شود. وضعیت پرورش کرم ابریشم نیز وخیم تراز دیگر عرصه ها ی تولیدی منطقه بوده و تقریبا رو به اضمحلال می باشد. اما مردم تلاشگر ,خونگرم و مهمان نواز قاسم آباد علیرغم تمام مشکلات سعی می کنند هر لحظه از زندگی ی شان را با عشق ، نشاط و سرزنده گی بگذرانند. هنوز هم مراسم کشتی گیری در تابستانها پابرجاست و هنوز دختران با لباس زیبای قاسم آبادی در عروسیها قاسم آبادی می رقصند. اشاره کنم که روستای سیاهکلرود واقع در غرب قاسم آباد از نظر فرهنگ و آداب و رسوم و لهجه ی خاص زبان گیلکی فرقی با قاسم آباد نداشته و ییلاق جوردشت یا جواهر دشت  نیز صده ها اقامتگاه تابستانی مشترک دامداران این دو روستا که بسیاری از اهالی آنها خویشاوند هستند می باشد
درباره ی تاریخ گذشته ی دور قاسم آباد چون اغلب نقاط ایران اطلاعات دقیقی در دست نیست. اما در منطقه جواهردشت دفینه هایی که از حفاری های غیر تخصصی که اغلب جهت دستیابی به ,گنج, و اشیای قیمتی صورت می گیرد بدست آمده نشان می دهد که منطقه قبل از اسلام مسکونی بوده و به همین جهت هم اهالی از جاهایی که دفینه ای قدیمی درآوردند را ,گبر گور, که نام قبرها یا اماکن بازمانده از دوران پیش از اسلام هست می نامند. متاسفانه به علت سادگی و بی غشی مردم راهزنان حرفه ای توانستند به راحتی آنها را فریب داده و به قیمت ناچیزی اشیای بدست آمده را که می توانستند بازگوی گوشه هایی از تاریخ منطقه و ایران باشند را از آنها خریده و به کلکسیونرهای در خارج از کشور بفروشند . پیر مردی حدود 75 ساله تعریف میکردکه 50 سال پیش اشیای زیادی را از درون خاک درآورده بود. چند روز بعد سر و کله ی چند نفر که با اسب آمده بودند پیدا شد و تمام دفینه ها را از وی خریدند به استثنای یک پارچ مسی نیم لیتری که رویش نقش ها و طرح های زیبایی کشیده شده بود.

روایت است که منطقه قاسم آباد به علت شجاعت و رزمندگی مردمانش همیشه مشکلی برای زورگویی های حکومت مرکزی و محلی در گیلان و مازندران بود. از آنجایی که فاصله بین کوه و دریا بسیار کم هست قاسم آبادی ها به راحتی می توانستند عبور و مرور نیروهای غیر خودی و متجاوز را از بالای کوه تحت نظر داشته و به موقع آنها را مورد یورش قرار دهند. قاسم آباد ازمحدود مناطقی بود که حتا تا زمان قاجار از دادن سرباز به نیروهای دولتی خودداری می کرد. شاه عباس که تصمیم داشت به این خودسری پایان دهد چندین بار قشون فرستاد اما قشونش در چند تلاش با شکست مواجه شد. به همین منظور عده ای از مردم گرجستان و کردستان را به منطقه ی اطراف قاسم آباد کوچ دادند تا ترکیب جمعیت را عوض کرده و از دشمنی شان با حکومت مرکزی بکاهند. یکی از محلات قاسم آباد کُرد محله نامیده می شود که البته کُردی در آنجا نیست ، زیرا کردها و گرجی هایی که به منطقه کوچ داده شده بودند بتدریج در جمعیت محلی مضمحل شده و گیلک شدند. اما این تلاش های شاه عباس به نتیجه نرسید و کماکان مردم از فرستادن سرباز به دولت مرکزی و پرداخت مالیات خودداری می کردند. در اوایل دوره ی قاجار نیز وضع به همین منوال بود. مهدى بامداد در کتاب 6 جلدى خود با عنوان تاریخ رجال ایران قرون 12 و 13 و 14 چنین نوشته است : "که در سال 1196 که هدایت الله خان شفتى یا فومنى معروف به اتل خان رشتى حاکم گیلان بود و آغا محمد خان پادشاه قاجار به قصد دست یافتن به او مرتضى قلى خان برادر خود را به تسخیر گیلان و دستگیرى او مامور نمود. هدایت الله خان میرزا صادق منجم باشى را با پیشکشى قابل ملاحظه اى براى مذاکره و مصالحه به نزد آغا محمد خان روانه ساخت و اتفاقاً وساطت او موثر افتاد و حکومت هدایت الله خان تایید و تنفیذ گردید و میرزا صادق از این پس با آغا محمد خان کاملاً مربوط شده و بعد ها خدماتى نسبت به وى انجام داد. و آغا محمد خان در ازاى خدماتش آبادى قاسم آباد رودسر را به وى بخشید آغامحمدخان در واقع دردسر و مشکلی را که خود از حل آن نا توان بود به دیگری منتقل کرد وگرنه میرزا صادق منجم باشى هم هیچوقت نتوانست کنترلی بر قاسم داشته باشد و این هدیه ی آغا محمدخان سودی عایدش نکرد. در زمان شاه عباس مردم قاسم آباد در محله ی بندن قلعه ای به ارتفاع هشت متر بالای کوه بنا کردند که از آنجا می توانستند براحتی جلگه ی بین کوه و دریا که باریکه ای بیش نیست را تحت نظارت داشته باشند. این بنا که به قلعه ی بند بن معروف است امروزه یکی از جاذبه های گردشگری استان گیلان می باشد.
رزمندگی و شجاعت قاسم آبادی ها زبان زد همه در منطقه بود و امروزه هم اصطلاح "شاه نظری" در موردشان استفاده می شود که منظور این است که حتی پادشاهان ایران هم از آنان حساب می بردند . امروزه اگر کسی بخواهد به قاسم آبادی ها زور بگوید به وی در مورد تحریک کردن "شانظری رگ" مردم که معرف سرسختی و عدم تمکین به ظلم و ستم می باشد هشدار می دهند. روایت است که وقتی در گذشته مردان به جنگ می رفتند نگهبانی از گذرگاههای حیاتی و حتی دریافت مالیات از کسانی که می خواستند از منطقه عبور کنند به عهده زنان قاسم آبادی گذاشته می شد.

اما آشنایی بسیاری از ایرانیان با قاسم آباد مدیون شهرت لباس و رقص زیبای قاسم آبادی می باشد. لباس قاسم آبادی که ویژه زنان می باشد و تا حدود سی سال پیش تقریبا تمام زنان آنرا می پوشیدند امروزه به استثنای بخشی از زنان بالای چهل سال توسط جوان ترها فقط در عروسیها و دیگر جشنها و در موقع رقص قاسم آبادی پوشیده می شود. در المپیک آسیایی که در تهران قبل از انقلاب برگزار شد در مراسم افتتاحیه پیشاپیش ورزشکاران ایرانی عده ای دختر که گویا تعدادی هم از قاسم آباد بودند با لباس قاسم آبادی رژه میروند. سه بخش اصلی لباس عبارتند از پیراهن ، تور دستمال(توری سفید که روی سر می گذارند) ، دامن بلند یا دراز تنبان که دارای چین های فراوان و حدود ده نوار افقی موازی هم با رنگهای متنوع. رقص قاسم آبادی و کشتی(تا ده سال پیش) از مراسم ثابت و همیشگی در جشن های عروسی هستند. کشتی گیری نیز از رسوم قدیمی و جا افتاده در منطقه می باشد. هرسال تابستان در جواهر دشت مسابقات کشتی گیله مردی با حضور صدها کشتی گیر از گیلان و مازندران برگزار می شود.  
نمدمالی یا بافتن نمد از سنتهای دیرین در قاسم آباد می باشد که بیشتر در جورمحله و بندبن صورت می گیرد. نمد که از پشم گوسفند بافته می شود معمولن بعنوان زیر انداز استفاده می گردد. نمدهای کوچک و گرد با طرح های زیبا بعنوان دکور و یا پاچراغی استفاده می شوند
چادر شب بافی نیز از صنایع دستی ویژه منطقه قاسم آباد و سیاهکلرود می باشد. دختران و زنانی که لباس قاسم آبادی می پوشند چادر شب را دور کمر می بندند (به استثنای موقع رقصیدن). در گذشته چادرشب را فقط از ابریشم می بافتند ، اما امروزه از نخ و کاموا هم بافته می شود. از چادرشب به عنوان روتختى ، رختخواب پیچ ، بقچه ، زیرانداز ، پرده ، رومیزی ، جلیقه و لباس هم استفاده می شود. زمینه ی چادرشب ها معمولا سرخ یا سبز بوده و از رنگ های دیگر برای نقش و نگارهای روی آن استفاده می شود . طرح های روی چادرشب علاوه بر خطوط زیگزاگ سیاه و سفید شامل طرح هایی از اسب سوار ، درخت ، گوزن با شاخ‌هاى بلند ، انسان و زن تاج دار نیز می باشند



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ٩:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

بندر کیاشهر شهری است در فاصله ۱۷ کیلومتری آستانه اشرفیه و تقریباً ۵۰ کیلومتری رشت.

جمعیت
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت کیاشهر (۴,۰۶۹خانوار) برابر با ۱۳,۷۶۲نفر بوده است.

از مهم‌ترین بخش‌های این شهر می‌توان به کوی امام، دستک، زیباکنار، سالکده و لسکوکلایه بزرگ اشاره کرد. منبع درآمد مردم این شهر، کشاورزی و ماهیگیری است. مرغوب‌ترین برنج کشور در این منطقه وجود دارد ولی متاسفانه برنج این شهر با نام آستانه اشرفیه که شهرستان این بخش است به فروش می‌رسد و همچنین خاویار کیاشهر از معروفیت جهانی برخوردار است وبادام زمینی ایران (پسته شامی) در این شهر کشت می‌شود. بندر کیاشهر رودخانه‌ای زیبا به نام سفیدرود دارد که در کنار بوجاق حسن کیاده قرار گرفته است. این بخش دارای یک مرداب بسیار زیبا می‌باشد که با گذر یک پل چوبی از وسط آن این منطقه را بسیار زیبا نموده است در ابتدای مسیر منتهی به پل که از وسط شهر عبور می‌کند هتل بزرگ دریا قرار دارد که بام آن چشم انداز زیبایی از دریا و مرداب و جنگلهای اطراف را به بیننده هدیه می‌کند.

مسیر های ورودی به داخل شهر کیاشهر: معمولاً بیشتر مسافران از مسیر شهرستان آستانه اشرفیه وارد این شهر می‌شوند ولی: از سمت غرب می‌توان از بندرانزلی- زیبا کنار یا لشت نشاءو از سمت شرق میتوان لاهیجان- دهشال – لسکوکلایه یالاهیجان-رودبنه-دهکاء ویا لنگرود-چمخاله وارد این بخش زیبای کشور شد.

مکان زیارتی نام این مکان زیارتی بقعه آقا سید ابو جعفر می‌باشد این مکان در کیاشهر خیابان شهدا واقع شده است این سید بزرگوار جدشان به امام رضا (ع) می‌رسد مکان تفریحی در این منطقه یک بندر تفریحی و یک پارک جنگلی زیبا وجود دارد.

مشاهیر
مهدی محمددوست
دکتر میرعباس جلیلی

منبع : مرجع شهرهای ایران



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ۸:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

زَنجـِره Cicada یا مو یا جیرجیرک دشتی ( گویش گیلکی شرق گیلان: زلزله ی ) گونه‌ای حشره است از راسته نیم‌بالان (Hemiptera)، رده زنجره‌ریختان (Cicadomorpha) یا Auchenorrhyncha که دارای چشمانی ریز و با فاصله از هم بر روی سر و بال‌های شفاف ترانما با رگ‌بندی زیاد است.

زنجره‌ها با ملخ‌ها خویشاوندی ندارد بلکه خویشاوند زنجرک‌ها (leafhoppers) و حشره بزاقدار (spittle-bugs) است.

حدود ۱۵۰۰ گونه زنجره در جهان وجود دارد که غالبا در مناطق معتدل گرم تا گرمسیر سکونت دارند.

آواز خوانی زنجره ها

 

غالبا جیرجیرک‌های نر آواز می‌خوانند. در اغلب موارد با توجه به بررسی‌های انجام گرفته آهنگ‌ها به اندازهٔ کافی متمایز هستند که بتوان آنها را با توجه به هدف شان طبقه بندی نمود. جیرجیرک‌ها تقریباً همیشه در محل استراحت و عموماً بر روی گیاهان آواز خوانی می‌کنند ولی در مواردی هم در سوراخی داخل زمین انجام می‌گیرد. جیرجیرک‌ها به ندرت در هنگام پرواز آواز خوانی می‌کنند، با این حال در نمونه‌های اندکی ضبط شده‌است. جیرجیرک‌ها معمولاً در محلی رو به آفتاب آواز می‌خوانند و اغلب در روزهای آفتابی.

جیرجیرک‌ها به وسیلهٔ ماهیچهٔ خاص و تسمه مانند دهل و نقاره (پوسته سخت دنده دار مخصوص) که بر بالای نخستین مقطع شکمی قرار دارد، موزیک می‌سازند. این ماهیچه پوست سخت شکم را می‌لرزاند و صدا تولید می‌شود. بر خلاف آنچه به نظر می‌رسد جیرجیرک‌ها بیش از یک نوع صدا می‌سازند، مثلاً نمونهٔ fidicina mannifera از پرو، ۴ آواز مختلف دارد: یک صدا در هنگام مزاحمت و ناراحتی، یک آواز برای صدا زدن، صدایی با دامنهٔ کم و بالاخره آواز اصلی. هدف اصلی آواز خوانی جیرجیرک جلب توجه حشرهٔ ماده برای جفت گیری است.

در شمال ایران و  با شروع تابستان، صدای ممتد زنجره ها بر تنه و شاخ و برگ درختان جنگلی از صبحگاهان  و حتی تا پاسی از شامگاهان به گوش می رسد.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ۸:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

خانه های سپید در میان طبیعت سبز

یکی از نقاط دیدنی و تماشایی استان گیلان که به اعتبار اظهار نظر متخصصین صنعت گردشگری و هر گردشگری که به تالش سفر کرده و گذرش به کوهستانهای تالش افتاده ، منطقه زیبای آق اولر است .

این روستای کوهستانی و ییلاقی در 35 کیلو متری غرب شهرستان تالش و در میان     دره هایی که توسط کوههای سر بفلک کشیده محصور است قرار دارد . اگر شما تمایل داشته باشید که به آق اولر سفر کنید پس از طی کردن خیابانهای تالش در منتهی الی  شمال شهر و عبور از روی پلی که بر روی رودخانه گرگان رود احداث شده ، بعد از گردش به سمت چپ و در جهت غرب و پس  از عبور از روستا های  هره دشت ، نال بند ، بالده کری ، ماشین خانه ، کیش دبی ، تنگاب ، نولبلاغ ، کبلامک ، شیله وشت ، سینه هونی ، کله ور ، مریان به روستای آق اولر می رسید . این مسیر تماماٌ آسفالته و مانند تمام جاده های کوهستانی پر پیچ و خم و سر بالایی است که گاه این سر بالایی ها به سراشیبی نسبتاٌ تندی تبدیل می شود و در مسیر راه عموماٌ کرکان رود در سمت چپ جاده قرار دارد و با عبور خود که در بستر دره های پر پیچ و خم کوههای تالش است به زیبایی و لطافت ذاتی طبیعت شمال جلوه ای بدیع داده و با سرو صدا و کف آلود به سمت دریای کاسپین  ( خزر ) در حرکت است . این رودخانه دائمی همیشه مشتاقان طبیعت را به سوی خود جلب کرده است. جنگلهای هیرکانی با درختان برگ ریز از دیگر جاذبه های طبیعی منطقه آق اولر است . این جنگلها در ایام بهار و تابستان سبز و در پاییز مانند یک تابلوی نقاشی رنگارنگ است و بادهای پاییزی وقتی به وزش در می آید برگهای سرخ و زرد و قهوه ای این درختان را در هوا به رقص در می آورد  و سیمای زیبای طبیعت تالش را مانند هنرمندی چیره دست تزیین می کند.

در مسیر رفته رفته  وجود تخته سنگ های بزرگ و غیر منظم و سنگ های مطبق لایه لایه که از دیواره ضمن اینکه کوهها بیرون آمده اند همگی نوید نزدیک شدن به روستای ییلاقی آق اولر را می دهند که در ارتفاع 1100 متری از سطح  در یای آزاد قرار دارد. در فصل تابستان بدلیل همین اختلاف سطح و ارتفاع بلند خنکهای نسیم و وزش باد سرمایی را با خود به همراه می آورد که در دل تابستان گرم طراوتی تازه به محیط می بخشد چهره گشاده و پر تبسم نیز اهالی پذیرای گردشگرانی است که از اقصی نقاط کشور  به این روستای زیبا آمده اند .

دیوارهای خانه های روستایی آق اولر اغلب به رنگ سفید است و پنجره های آن به رنگ آبی رنگ آمیزی شده و بامهای خانه ها گاه با سفال قرمز و گاه با تخته های حاصل از چوبهای جنگلی که در اصطلاح محلی به آنها  لت می گویند پوشش داده شده است . این تصاویر زیبا دیدگان هر مسافری را به خود جلب می کند . علاوه بر اینها وجود زندگی سرشار از امید و تلاش ساکنان خانه ها که به دنبال رمه گوسفندان و گاو ها در مزارع هم جوار خانه های توصیف شده حرکت     می کنند  فضایی رویایی مانند صحنه های نمایش به وسعت طبیعت تالش برای گردشگران با ذوق وعلاقمندان  طبیعت بوجود می آورند. صدای  آبشارهای کوچک و بزرگ اطراف روستای آق اولر و نغمه پرندگان متعدد مانند نوای موسیقی از  طبیعت بکر تالش به گوش گردشگران می رسد. رمه های گوسفندان و گاوها را می بینید که با پارس سگهای گله از کنار شما عبور می کنند و خانه های روستایی که بوی نان تازه  تنوری شان به همراه بوی دود هیزم به مشام می رسد.

 آثار تاریخی آق اولر مانند حمام آجری مریان با گنبد ی مدور و خانه های سردار امجد که از زمان گذشته به جا مانده اند ،گردشگران را به انتظار نشسته اندو علاوه بر آن  چشمان مشتاق مردم روستا با قلب هایی به روشنی آفتاب که گاه گاه شما را زیر نظر گرفته اند همه وهمه تصویری به یاد ماندنی از تالش و آق اولر در خاطره ها به جای می گذارند که هر وقت به یاد آن می افتید  بار دیگر آرزوی سفربه آق اولر را در سر می پرورانید . تالش و طبیعت زیبای آن و آق اولر با شکوه و دیدنی ،  منتظر قدوم شما هستند.

گور ستان های باستانی منطقه آق اولر منطقه که در سال های اخیر از دل خاک سر بر آورده اند، شناسنامه قوی و معتبری برای این منطقه محسوب می شود ،این گو رستانها متعلق به نیمه دوم هزاره دوم قبل از میلاد می باشد و آثار مختلفی مانند ابزار آلات زندگی روز مره ، سلاحهای جنگی و سائل تزئین و زینت و… از آنها یافت شده است. 

غیر از این گو رستان های باستانی، سه بنای معماری متعلق به دوران قاجار نیز در منطقه به چشم می خورد که یکی از آن ها کاخ ضرغام السلطنه (سردار امجد)،حاکم منطقه بوده، که اکنون در حال مر مت است و بعنوان پا یگاه سازمان میراث فر هنگی و گر دشگری در نظر گرفته شده است. 

کاخ  ییلاقی ضرغام السلطنه (سردار امجد)یاز سه قسمت تشکیل می‌شد که عبارتند از : ۱- خان نشین که محل استقرار خان و خاندان و نزدیکانش بود.۲- قراول خانه که محل استقرار نظامیان بود.۳- اصطبل کاخ مزبور در دوران اوج نهضت مشروطیت به دست مشروطه طلبان به آتش کشیده شد و بازسازی آن توسط سازمان جهانگردی و میراث فرهنگی استان گیلان از مدتی پیش آغاز شده است. 

این کاخ در منطقه ییلاقی آق اولر شهرستان تالش قرار دارد و از نظر مناظر طبیعی و موقعیت جغرافیایی وضعیت ویژه‌ای در جذب گردشگر دارد.

 خانه ییلاقی دیگر، حمام آق اولر که با یک معماری منحصر بفرد ساخته شده است .

 




تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ٧:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

در مسیر حرکت از تهران به سمت گیلان در کناره شهر رستم آباد   در سمت چپ جاده بعد از طی مسیر  15 کیلومتری به طبیعتی می رسید که زیبایی،   عظمت، چشم انداز منحصر بفرد و بکر آن هر بیننده ای را افسون و مجذوب زیبایی خود می کند.
 این طبیعت منحصر بفرد به نام ییلاق سلانسر مشهور است که در ارتفاع هزار و 250 متری از سطح دریا قرار دارد در دامنه این ییلاق درختان تنومند و بزرگ و در بلندای آن علفزارهای زیبایی وجود دارد


این ییلاق به سمت ضلع غربی مشرف به دره سفیدرود تداوم یافته و وجود هوای بسیار آزاد و باد ملایم برخاسته از دل جلگه گیلان گرد و غبار افسردگی و خستگی را از رخسار هر مسافری می رباید، تابستان های بسیار خنک و ارتفاع بلند و طبیعت همیشه مه گرفته از زیبایی های دیگر این ییلاق است. داماش، سلانسر و درفک به دلیل داشتن چشم اندازهای طبیعی فراوان، جزء مهمترین قطب های گردشگری کشور به شمار می ‌روند.
 این منطقه هرساله پذیرای مسافران و گردشگران بسیاری از اقصی نقاط کشور است.
سلانسر این موقعیت منحصر به فرد و ممتاز را دارد.

 

 

 

منبع : دیلمستان



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٧ | ٧:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

صحبت‌کردن در مورد هر اثر، به یک هفته زمان نیاز دارد. اما نقاشی‌های رویایی «یان دیوی» بر روی پر حتی در نگاه اول بسیار چشم گیرند. هنرمند ۴۶ ساله که در مزرعه‌ای در پارک ملی اسنودونیا، ایالت ولز زندگی می‌کند پرهایش را از یک مجتمع پرورش قو می‌گیرد.

 

تنها از پرهایی که به صورت طبیعی و سالی یکبار از بدن قوها جدا می‌شوند استفاده می‌کند. پس از تمیزکردن، با انبر آنها را صاف و مرتب می‌کند. همیشه طرح اولیه‌ای از ایده‌اش می‌کشد چون تنها ۳۰ سانتی‌متر طول و ۸ سانتی‌متر عرض برای انجام کار دارد بنابراین باید دقیقا بداند چه طرحی را روی بوم اصلی پیاده کند.

کمی ماده‌ی اولیه روی پر اضافه می‌کند و با رنگ‌های پلاستیک مخصوص نقاشی‌اش را بروی پر انجام می‌دهد. برای گنجاندن جزئیات ظریف نقاشی از قلم‌موی مخصوص با اندازه ۰۰۰ استفاده می‌کند.

در نهایت شگفتی باید بدانید، یان شش سال پیش برای اولین بار قلم‌مو به دست گرفته است. با نقاشی روی بوم آغاز کرد و متوجه استعدادش در این زمینه شد اما در هنگام سفر به زلاند نو جائیکه همسرش «تریسی» را ملاقات کرد متوجه توانایی اصلی‌اش در نقاشی بروی پر قو نشده بود. در آنجا توانست از  نقاشی‌های زیبای «مورائی» بروی پر دیدن کند.

به خاطر آورد که پر صدها پرنده را در ویلز دیده است و تمام آنها می‌توانند پرده ی نقاشی باشند. در حال حاضر او به خاطر هنر و کارش محبوبیت بسیاری دارد و آثار او با بهای هزاران دلار به فروش می‌رسند.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٦ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

فروردین گل رز

 

گاهی بدون فکر قبلی کاری را انجام می‌دهید.

بسیار رک گو هستید و عاشق مسافرت!

اشتیاق زیادی برای زندگی کردن دارید و پشتکارتان خوب است.

 

 

اردیبهشت گل نسترن

 

فردی صبور و پرطاقت هستید و اراده بسیار قوی دارید.

دوست دارید کارها را به آهستگی ولی به طور جدی انجام دهید.

خجالتی هستید و قابل اعتماد. سعی می‌کنید از مشاجرات دوری کنید.

 

 

خرداد گل یاس

 

سفیدرفتار دوستانه‌ای دارید.

رک گو و پر حرف بوده و همین امر به جذابیت شما می‌افزاید.

مانند گل یاس، همیشه برای زنده کردن یک مجلس و معطر کردن آن حضور دارید.

از رفتار بد دیگران سریع می‌گذرید. برای رفاقت ارزش زیادی قائلید.

 

 

تیر گل بنفشه

 

زندگی همیشه برایتان شیرین نیست و زیاد یا فراز و فرودهای آن مواجه می‌شوید.

به جای داشتن درآمد جزیی به فکر درآمدهای کلان هستید.

ذهن خلاقی دارید و به دنبال فعالیت‌های خلاقانه هستید.

در خانه بیشتر از همه جا احساس امنیت و آرامش می‌کنید

 

 

مرداد گل شب بو

 

 

فردی با محبت، خونگرم، دلسوز اما کمی‌عصبی هستید.

غالباً از کمبود اعتماد به نفس رنج می‌برید و کمی ‌نیز احساس ترس در شما دیده می‌شود.

برخی اوقات مردم از اخلاق خوب شما سوء استفاده می‌کنند.

 

 

شهریور گل داوودی

 

جدی، متفکر و تا حدی اندیشمند هستید.

در کارهایتان سرسختی و سماجت دارید و این مسئله گاهی به ضرر شما تمام می‌شود.

به رغم آنکه شخص مهربانی هستید اما برخی اوقات رگه‌های نامهربانی در شما نمایان شده که این مسئله دیگران را آزار می‌دهد.

 

 

مهر گل زنبق

 

فرد مودبی هستید.

به سرعت عصبانی می‌شوید ولی خیلی سریع به حالت اولیه باز می‌گردید.

از زیبایی لذت می‌برید.

فرد محبوبی هستید و سرشت سخاوتمندی دارید.

میل زیادی برای زندگی در شما موج می‌زند و از انجام هر کاری لذت می‌برید.

 

 

آبان گل ارکیده

 

به سرعت تصمیم می‌گیرید و در انجام کارهایتان بسیار سریع و چابک هستید.

تغییرات شغلی شما را نمی‌ترساند که این موضوع یکی از برتری‌های شخصیت شماست.

توانایی استثنایی در سازماندهی کارهایتان دارید

 

 

آذر گل مریم

 

احساساتی، صادق، باوفا، بشاش و خوش اخلاق هستید، اما اگر بخواهید می‌توانید همزمان روی دیگر سکه را نیز نشان دهید.

خانه را تنها پناهگاه مطمئن زندگی می‌دانید.

کمال طلب و تا حدی رویایی هستید که در برخی موارد این رگه های شخصیتی به کمک شما می‌آیند.

 

 

دی گل همیشه بهار

 

اهل رقابت و دوست بازی و قابل اعتماد و امین هستید و خیلی علاقه دارید وقت خود را بیرون از خانه بگذرانید.

بسیار تودار و در واقع درون گرا هستید، از شادی دیگران شاد می‌شوید اما خود به سختی به آرزوهایتان دست می‌یابید

 

 

بهمن گل گلایل

 

باهوش هستید و می‌دانید چه می‌کنید. می‌خواهید همه امور مطابق میل شما باشد که البته گاهی می‌تواند به دلیل عدم توجه به نظر دیگران برایتان مشکل ساز شود…

اما در مورد عشق صبور هستید.

همواره اهدافی برای دستیابی دارید و واقعاً برای رسیدن به آنها تلاش می‌کنید

 

 

اسفند گل نرگس

 

مهربان، با گذشت و بسیار تودار هستید، به هیچ وجه خودخواه نیستید.

همیشه بهترین را برای دیگران می‌خواهید.

دوستانتان برایتان بسیار مهم هستند و قدر آنچه را که دارید می‌دانید.

بین دوستان محبوب هستید و در خانواده نظر شما بر دیگران ارجحیت دارد



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٦ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

رئیس ستاد انتخابات کشور گفت: ثبت نام انتخاباتی کاندیدهای نهمین دوره مجلس شورای اسلامی از سوم دی ماه به مدت یک هفته انجام می‌شود.

به گزارش فارس، سید صولت مرتضوی رئیس ستاد انتخابات کل کشور صبح امروز (شنبه) پس از آغاز به کار رسمی ستاد انتخابات استان تهران در نشست خبری در پاسخ به سؤالی مبنی بر اینکه آغاز به کار ستادهای انتخاباتی در سایر استان‌ها چه زمانی آغاز می‌شود، اظهار داشت: ستاد انتخابات کشور از ۳ خردادماه در همه استان‌ها آغاز به کار کرده است و امروز مراسم نمادین افتتاحیه این ستاد در استان تهران و توجیه فرمانداران، بخشداران و معاونان سیاسی بخشداری ها و فرمانداری‌ها بود.

مرتضوی همچنین در خصوص فعالیت زودهنگام انتخاباتی در برخی از استان‌های کشور گفت: توصیه ما به همگان این است که قانون را رعایت کنند، عبور از قانون خط قرمز است و ستاد انتخابات استان‌ها گزارشات فعالیت‌های زودهنگام را رصد و به دستگاه‌های مرتبط اعلام می‌‌کند و این موضوع در بررسی‌ها مورد نظر است.

معاون سیاسی وزیر کشور در پاسخ به سؤالی مبنی بر عدم دخالت افراد غیر مسئول در روند برگزاری انتخابات یادآور شد: انتخابات تعریفی دارد و مسئولانی که متوجه انتخابات‌ها هستند وظایف خود را می‌دانند از این رو با هر رفتار غیرمسئولانه‌ای برخورد می‌شود.

وی همچنین در خصوص افزایش تعداد نمایندگان مجلس گفت: بر اساس اصل ۶۴ قانون اساسی هر ۱۰ سال می‌توان ۲۰ نفر را به تعداد نمایندگان اضافه کرد؛ دولت این لایحه را آماده و تقدیم مجلس کرده است که فوریت آن تصویب نشد و پس از بررسی در کمیسیون‌های مختلف کلیات و جزئیات آن تصویب شد.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٦ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

دوشاب بزه برنج یکی از دسرهای ساده و در عین حال خوشمزه گیلانی است که صرف آن با یک استکان چای در کنار خانواده و دوستان طعمی دلچسب و بیاد ماندنی را برایتان به همراه می آورد. 

مواد لازم :

برنج مرغوب ایرانی 1 پیمانه - شیره انگور تیره ( دوشاب ) 2/3 پیمانه - گردوی خرد شده 1/2 پیمانه - پودر هل 1/2 ق چایخوری - پودر زیره سیاه  1  ق چایخوری . ( در صورتی که مایل به استفاده از زیره نبودید مقدار پودر هل را 2 برابر کنید ولی استفاده از طعم مطلوب زیره را توصیه می کنم)

طرز تهیه :

1- برنج را پاک کرده شسته و با آب کافی به مدت 24 ساعت خیس کنید . در طی این مدت 1 تا 2 بار اب برنج را عوض کنید . بعد از سپری شدن این مدت برنج  یکی دو دور بشویید و در یک آبکش بریزید و بگذارید 2 تا3 ساعت بماند تا آب ان گرفته شود .

2- گردو و دوشاب و ادویه ها را کنار دست خود بگذارید .  کف و دیواره های ظرف مورد نظر را با روغن مایع خوب چرب کرده و کنار بگذارید.

3- برنج را در یک تابه بزرگ ریخته و روی حرارت مناسب تفت دهید تا رنگ آن کاملا طلایی شود.

توجه داشته باشید اگر تابه بزرگ در دسترس ندارید برنج را به دفعات و در 2 یا 3 نوبت سرخ کنید تا به طور یکنواخت داده شود و نسوزد.  نکته مهم دیگر اینکه ، در لحظه اول که برنج را داخل تابه می ریزد کمی رطوبت دارد در این مرحله آن را هم نزنید چون خرد می شود بگذارید با حرارت ملایم حدود 2 تا 5 دقیقه اب ان تبخیرشود سپس خود برنج از ظرف جدا شده و شروع می کند به پف کردن و حرکت در تابه . هم زدن برنج  را باید از  این مرحله به طور مداوم و آهسته  با قاشق چوبی انجام دهید .

4- برنج سرخ شده را به یک کاسه منتقل کنید تا حرارت باقی مانده در تابه آن را نسوزاند.

5- دوشاب را در یک قابلمه ریخته روی حرارت به مدت 2 تا 5 دقیقه گذاشته  چند جوش بزند و کف روی ان جمع شده  در این مرحله دوشاب شروع می کند به بالا آمدن از ظرف و سر رفتن سریع آن را از روی حرارت بردارید . چرا که اگر بیش ازحد روی حرارت مانده و غلیظ شود باعث سفت شدن دسر می شود.

6- حالا مخلوط برنج و گردو و ادویه ها را در تابه ریخته و سریع دوشاب را به ان اضافه کرده و حدود 1 تا2 دقیقه روی حرات هم بزنید. بعد از روی حرات برداشته و داخل ظرفی که از قبل چرب کرده ایم ریخته و با پشت یک قاشق مواد را فشار داده تا خوب بهم بچسبند .برای انککه برنج و شیره انگور به پشت قاشق نچسبد و بتوانید راحت روی آن را صاف کنید یک کاسه اب کنار دست خود گذاشته و هر بار کمی  پشت قاشق را مرطوب کرده و روی مواد بکشید تا خوب صاف شود .دسر را بگذارید 1 تا2 ساعت بگذارید تا سرد شده و خودش را بگیرد تا بتوانید راحت آن را برش بزنید .

بهتر است بعد از یک ساعت بایک چاقوی تیز و اهسته دسر را به اندازه دلخواه برش بزنید ولی از ظرف

جدا نکنید تا کاملا سرد شود و انسجام کافی را برای برداشتن از ظرف داشته باشد .

* می توانید وقتی در مرحله ای که دسر داغ است و روی آن صاف کردید 2 تا 3 عدد گردو را برداشته و روی دسر رنده کرده و با قاشق فشار دهید تا گردو به برنج بچسبد.

* برای تهیه این دسر حتما از برنج مرغوب ایرانی استفاده کنید چون با رعایت تمام نکات ذکر شده  برنج این دسر بسیار ترد بوده  و زیر دندان راحت خرد می شود.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٥ | ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

ناصر مسعودی

آوای ماندگار موسیقی گیلانی است

که در سال 1314 چشم به جهان گشود .

در سال 1328 به همراه برادر بزرگترکه

متکفل مخارج خانه بود به تهران رفت .

در آن جا، به واسطه یکی از دوستان،

با مرحوم محمودی خوانساری آشنا شد و

در کلاس های استاد علی اکبر شهنازی حضور یافت . خود  می گوید : « در کلاس مرحوم شهنازی استادی به نام بحرینی  ویلن درس می داد ؛ من که خواندم بحرینی تشویقم کرد . یکی از روزها سرکلاس بحرینی که ساز می زد ، رو کرد به من گفت تو هم بخوان و من هم شروع به خواندن کردم.» مرحوم شهنازی او را به خاطر صدایش تشویق کرد . مسعودی به مدت یک سال ، هر هفته به کلاس های هر دو استاد می رفت .

ناصر با خانوادة هنر در تهران آشنا  و وارد دنیای موسیقی ایرانی شد . وی سال های 1328 تا 1333 را در تهران بود و بعد به رشت بازگشت . در تئاتر و تماشاخانه گیلان ، مشغول به کار شد که دو سه سالی این فعالیت ادامه داشت . بعد از آمدن سینما ، مسعودی دوباره موسیقی را از سر گرفت .

وی در سالن سینمایی که به کوشش موسیو ادوارد در کوچصفهان برپا شده بود ، نخستین کنسرت خود را اجرا کرد . ترانه ی معروف « بنفشه گول » که سراینده آن شادروان بهمن فرخی است را در رادیو اجرا کرد .
وی به همراه عادل علیزاده نوازندة سه تار و مهراب مسرور نوازنده ارگ در ششم دی ماه 1381 در جایگاه موسیقی نمایشگاه جشنواره فرهنگ و هنر اقوام ایرانی با صدای گرم و دلنشین خود ترانه هایی گیلانی سر داد از جمله : گل پامچال ، جان لیلی و بنفشه گل را اجرا کرده است .



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٩ | ٩:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

 

نام و نام خانوادگی : فریدون پور رضا   

سال تولد : 1311

محل تولد : شهرستان لشت نشاء

دستی پر از تجارب 75 سال عمر دارم
نوع همکاری با واحد موسیقی: بررسی آثار هنری و اعلام نکته نظر: بعنوان عضو شورای موسیقی: آهنگسازی – گردآوری – خوانندگی

 

شرح فعالیت های هنری:
ششم ابتدائی بودم بشوق خواندن در جشن های مدرسه شرکت کردم. معلم بسیار مومن و روشنم کلاسهای قرائت فارسی را بمن اختصاص داد تا از اشعار صاحب نامان تاریخ  مندرج در متون درسی کمک بگیریم. او مرا به متانت خوانی دعوت کرد! انگار سایه بهم ریزی حیای جامعه بشری امروز در افق دید خود داشت! بعدها مفهوم تاکید به متانت خوانی او را در موسیقی و رویکرد صمیمانه ام در فرهنگ فولکلور گرفتم.
سال 29 به تهران رفتم ردیف های موسیقی دستگاههای را از مرحوم یونس دردشتی و زنده یاد سعادتمند قمی تلمذ کردم و استاد روانشاد بنان مرا کافی برای شروع کار هنری دانست و من تا امروز هم از دیگر مواهب فراگیری محروم نماندم.
سال 39 در جمع مشتاقان داوطلب رادیو رشت نزدیک به 49 نفر در آزمون آواز شرکت کردم و اول شدم. و از آن تاریخ رسما در رادیو شروع بکار کردم.
بیش از دو سال است عضو شورای موسیقی مرکز رشت هستم کارم در صدا و سیما از خوانندگی تا گردآوری آثار محلی و تهیه کنندگی بودم. کار هنری افزون بر تسلط یابی، نوع آوری هم میخواهد. نقد 55 سال عمر از هفتاد سالگی امروزم برای موسیقی رفت جمع آوری آثار محلی و تدوین آنها و و مسئولیت دیگرم گردآوری آثار و قطعات سازی از رنگ ها تا گوشه های معروف مناسبتی و غیره بوده و هست .
14 سال کارشناسی موسیقی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی بودم.
15 سال مدرس موسیقی سنتی هستم.
سالها به جمع آوری آواهای تعزیه تلاش کردم چرا که برخی از آثار اولیه گم شده و جای او را در تعزیه، لازم دیده بودند کارگردانی آواهای تعزیه را عهده دارشدم.
حداقل 30 سال گوشه منظوم و خالی از نیاز تنظیم و جدا مانده از آثار آوازی ایران را در کلاسهای تدریس خود به هنر جویانم منتقل کردم تا یکروز ثبت آنها میسر گردد و بازمانده های گمشده در فواصل تاریخ به آشیانه هنر بنشیند.
گردآوری ترانه ها و ریزمقالات آوازی روستا به مرحله پژوهش رسید و متعقبا با مسئولیت های تحقیقاتی همخوان شد و ابعاد تازه تری نمود داد.
از حاصل این کار تحریر و تالیف یک جلد کتاب « موسیقی فولکوریک گیلان» بصورت چاپ داده شد و اجرای ترانه های باز یافته تعلق بهر روستائی که داشت دقیقا با لهجه و گویش مردم آن محل را خواندم.
کنسرتهای بسیاری در استانهای دیگر از جمله تهران در تالار ووحدت، فرهنگ سرا، نیاوران و 3 بار در برنامه های موسیقی فجر شرکت کردم.
کنسرتی در شهر « کلن کشور آلمان » داشتم.
شرکت در سریال پس از باران، تولدی دیگر با اجرای آهنگهای فولکلور نصیبم کرد و در برنامه های جام جم از ایران تا اروپا و دیگر سرزمینهای خارج پخش شد. کنسرت با شکوهی در تالار وسیع یادگار امام (ره) داشتم و بسیار موفقیت آمیزبود و کنسرتهائی دیگر.
سال 43 برگزاری بزرگداشت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان به دستور مرکز برای 5 تن از هنرمندان موسیقی که من در شمار آنها بودم. در زادگاهم با شرکت مردم مهربان، گرامیداشت کار هنریم را مردم حقشناسی لشت نشاء برگزار کردند. ضمنا در سریالهای دیگری هم آواز خواندم. برنامه « دیدار آشنا» کاری پر جذبه از شبکه 2 فعالیتهای هنریم با شرکت اینجانب را بمدت نیمساعت پخش کرد.
بسیاری دیگر در این رابطه نانوشته مانده است. مهم نیست که من در کجای برخورداری از امتیاز اجتماعی هنری جامعه قرار دارم! آرزویم ایسنت که محبتهای مردم را به پشتوانه رضایت خاطرشان چراغ راه خود قرار دهم.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٩ | ٩:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

رقص تالشى

رقص‏هاى تالشى در مناطق مختلف تالش اشکال گوناگونى دارند. این اشکال بیشتر توسط زنان حفظ شده‏اند و نگارنده با رقصى که خاص مردان باشد برخورد نکرده است به‏طور کلى در تالش مردان کمتر تمایل به رقصیدن دارند.
این رقص‏ها در مراحل مختلف عروسى متفاوتند به‏طور مثال:

۱. «کَترا وشتن» رقص با نوعى قاشق چوبى‏ست؛ زمانى که عروس را سوار بر اسب به منزل داماد مى‏آورند، قبل از اینکه پیاده شود، یک نفر با دو کترا درحالى که کتراها را به هم مى‏زند مى‏رقصد تا کتراهاى چوبى شکسته شود و آن را بالاى سر عروس پرت مى‏کند.


۲. »خنه دوش» (حینا وشتن) رقص با حنا را در شب حنابندان با ظرف حاوى حنا انجام مى‏دهند.


۳. مجمَه دوش: رقص با مجمه (سینى بزرگ حاوى میوه، سبزه، شیرینى، پارچه و غیره) را با گذاشتن مجمَه بر سر و در هنگام آوردن عروس به منزل داماد و در مراحل مختلف عروسى انجام مى‏دهند.


۴. چرا وشتَن: این رقص بیشتر در تالش جنوبى رواج دارد و با گذاشتن چراغ روشن (چراغ نفتى) بر سر مى‏رقصند. حفظ تعادل در این رقص و در مجمه وشتَن، رقص با مجمه، بسیار هنرمندانه و جالب است.


۵ . رقص جمعى: رقص‏هاى تالشى به صورت تکى و دو به دو انجام مى‏شوند. البته تعداد رقص‏کنندگان زیاد است، ولى نگارنده با رقص گروهى همانند رقص‏هاى کردى در تالش جنوبى و مرکزى برخورد نکرده است؛ تنها در تالش شمالى (آستارا و لنکران) نوعى رقص گروهى را در روستاى سپاردى لنکران دیده است که پنج زن همراه نواختن دایره و خواندن دسته‏ جمعى مى‏ رقصند.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ٢:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

چند صباحی ست  که دیگر صدای نی چوپانی به گوش نمی رسد وصدای تمام زنگوله های گوسفندان خاموش است دیریست که صدای شیهه اسبان  محو  و هیچ پرستویی در فضای روستاها دیده نمی شود  اما چه خفاشها زیاد شده اند چند سالیست که دیگر گلهای میشین وآلاله آمدن بهار را خبر نمی دهند دیگر در هیچ حیاطی  درختی نیست تا بلبلی خانه بسازد امروز دیگر هیچ همسایه ای به همسایه دیگر شیر وماست نمی دهد بر سر هیچ رودخانه ای کسی رخت نمی شوید تمام شب نشینی ها و نقل گفتنهای شبهای پاییز برچیده شده دیگر خبری از یاور دهی در کار کشاورزی نیست خبری از ییلاق و قشلاق کردن نیست خبری از  بازی های محلی و صمیمیت بچه های محل نیست خبری از... بغضم گرفته از این همه فراموشی... باید سخت گریست ونالید از رسم زمانه و این مردم، باید از سویدای دل به حال خود بگرییم به حال زبان و فرهنگ چند هزار ساله تالش که در دست فراموشیست

مارا چه شده است که آنچه را که نیاکانمان برایمان به عنوان هویت  باقی گذاشته اند را با دستان خودمان در قبرستان زمان به خاک سپردیم واز یاد برده ایم مارا چه شده است که فرزندانمان را با هویت تالشی و زبان شیرین آن آشنا نمی کنیم  نمی دانم کدام مد امروزی صحبت کردن با زبان تالشی را از ما گرفت و آن را به ما کهنه و از مد گذشته معرفی کرد نمی دانم طبق کدام فرهنگ، بایستی زبان مادری ات را فراموش کنی تا آن وقت با فرهنگ شوی اکنون که در عصر تکنولوژی وارتباطات زندگی میکنیم باید فریادی برآوریم و از خواب بیدار شویم باید به داد این فرهنگ وزبان رسید تا جلوی نابودی آن را گرفت هر کس به طریقی و به هنری که می تواند



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ٢:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

تالشن شیرین زبانینه زونی

با مرامو با صفایینه زونی

رفقی یادی دیلی کو فر نه دن

پاییزه دم نی بهارینه زونی




ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ٢:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

وسده ده بجاری ت کشته بری

نه نه، تاوه کاری ت کشته بری

آفتاوی ترا ده جان پس هشته نی

وسده روزکاری ت کشته بری



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ٢:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

وَرِن آوا بینه بندون سری کو

کرا میشین پرا کوهون سری کو

بری  گف گف بژن چیراتی آکه

چرا دورا بیره چمه وری کو




ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ٢:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

عالم ربانی –فقیه نورانی حضرت ایت الله حاج سید ابوالقاسم علوی فومنی معروف به اریب فومنی که به معنی (عاقل و خرد مند) در عصر ناصری به سال 1264 خورشیدی _مطابق شناسنامه صادره از حوزه8 تهران 1264خورشیدی )دیده به جهان هستی گشود .

پدرش شادروان حاج سید احمد علوی شریعتمدار معروف به کربلایی سید احمد (متوفای 1285ه.ش)و مادرش مرحوم سید سلطان از پرهیز کاران عصر خویش بودند وحاج سید ابوالقاسم در چنین خانواده ای با سیادت وبا شرافت پرورش یافت .

در سن هفت سالگی بود که برای تحصیل علوم مقدماتی به کتب خانه های فومن از جمله مکتب خانه های ملا علی کوکبی که در جوار مسجد بالا محله فومن قرار داشت  راه پیدا نمود. سپس طی مراحل اموزش اولیه به مدرسه علوم دینی (فیلسوف)این شهر کهدر محله ی چال میدان (خیابان شهید مصطفی خمینی فعلی) و در دالان صحن امامزاده سید اسماعیل قرار داشت که وقفی یکی از اطبا معروف ناصر الدین شاه به نام میرزا کاظم خان فیلسوف الدوله که رشتی بود پا نهاد.

پس از اتمام تحصیلات و اخذ درجه اجتهاد در سال 1317 خورشیدی به وطن خود باز گشت ودر شهر فومن سکنی گزید از ان پس به ارشاد و تعلیم و نشر احکام اسلام پرداختو امامت جماعت مسجد بالا محله فومن که پیش از ان بر عهده ایت الله شیخ احمد سعیدی گیلانی بود را عهده دار گردید.

در اواخر عمر در کهولت و همچنین بعلت ناراحتی های  جسمی و جراهی چشم وپروستاتدر منزل محقرانه در اول خیابان شهدا و در درون کوچه ای  بن بست قرار داشت .خانه ای امید بسیاری از فقرا و اهل دل بود ماندگار گردید تا این که سر انجام در هشتم اردیبهشت ماه سال 1361 ه.ش به رحمت حق پیوست ودر گلزار شهدای فومن در جوار شهیدانی که خونشان را نثار میهن عزیزمان شد به خاک سپردند .

 روحش شاد و یادش گرامی.

 

 

 



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

                                   بسمه تعالی

شهید افتخاری قبل از رفتنش توشه اش را فرستاده بود.

    حضرت ایت ا… العظمی بهجت فومنی(مد ظله العالی)

 

افتخاری در یک نگاه:

 

 شهیدمحمد حسین افتخاری در سال 1329 در روستای گوشلوندان فومن پا به عرصه ی گیتی نهاد. پس از گذراندن نخستین سالهای زندگی به سبب علاقه زاید الوصف به معارف حیات بخش اسلام موجب این شد که درسال1339راهی شهر مقدس قم شود وبا اسکان در مدرسه ستیه به کسوت طلبگی دراید وباتلاش همه جانبه به تلمذ بپردازد. مبارزات انقلابی:در این زمان که مبارزات روحانیت به زعامت حضرت امام به طریقه اصولی و سنجیده و انقلابی خود هدایت می شد. ایشان با پیوستن به جویبار های مبارزاتی به شط خروشان انقلابی ملحق گردیده و با الهام از رهنمود های بنیان گذار نظام جمهوری اسلامی با روحانیون مبارز و مجاهد بزرگی در ارتباط مداوم قرارمیگیرد و بواسطه فعالیت مستمر و وقفه نا پذیر پس از مدتی به عنوان طلبه نا مطلوب و ضد رژیم ازسوی سازمانهای اطلاعاتی نظام طاغوت شناخته می شودوبه همین علت در سال 1346 در حین تحصیل در حوزه ی علمیه قم از طرف ساواک دستگیر ومدتها عمر مبارک خود رادر زندان های قم و قزل قلعه وزندان کمیته وسر انجام سلول انفرادی زندان قصر می گذراند همسلولی با بزرگان: ایشان با بزرگان انقلاب همچون حضرت ایت ا…هاشمی رفسنجانی وحجج السلام مهدی کروبی وغیوری وربانی  شیرازی و طاهری خرم ابادی وزیارتی و…هم سلول شده وبه عنوان یک روحانی مبارز در کنار مبارزین بزرگ اتقلاب اسلامی قرار گرفته و تجربیات و اندوخته های دوران مبارزه و زندان نقش عمده ای در مواجهه با مسایل و معضلات مبارزات ایشان داشته است  که شیرین ترین وثمربخش ترین لحظات زندگی خود را در کنار این عزیزان می دانست.

 

فتخاری یکی از نوادر مبارزاتی در میان روحانیون : در حادثه چهارم دی ماه 1357 بود که برغم تهدید و توطئه ها با حمایت عملی قشر های مختلف همچون بازاریان و فرهنگیان و روستائیان اگاه وفهیم و از خود گذشته نهضت را نه تنها رها نکردبلکه با رشادت و شهامت وشجاعت به پیش برد و در این مهم از پشتیبانی خواهران و مادران این دیار هم بر خوردار بود و در یک کلام صداقت و  یکرنگی افتخاری شایستگی وبی آلایشی افتخاری اسباب نفوذش در دلهای بی قرارعاشقان امام وانقلاب را فراهم ساخته بود.

 

 افتخاری پس از پیروزی انقلاب اسلامی: پس از پیروزی انقلاب اسلامی مسئولیت حزب جمهوری اسلامی و بنیاد شهید و بنیاد مسکن ستاد جبهه و جنگ فومن و مسئولیت دفتر نمایندگی ولی فقیه و مدیریت کل بنیاد مسکن استان و مسئولیت ستاد اعزام روحانیون به جبهه استان گیلان را به عهده داشتند و منشاء خدمات ارزنده و ماندگار در جای جای استان شده بودن و نهایتا در سال 1367از طرف مردم حق شناس فومن وشفت مفتخر به احراز نمایندگی مجلس شورای اسلامی (در دوره سوم ) گردید. عمده پروژه های زیر بنایی که از طرفه افتخاری صورت پزیرفت:  طرح  ارتباط جاده ماسوله به ماجولان و خلخال جاده فومن-شفت سراوان-پروژه بزرگ ساخت بیمارستان امام حسن مجتبی(ع)فومن - طرح باز سازی و نوسازی وتوسعه تاسیسات حرم مطهر امام زاده ابراهیم(ع) در شهرستان شفت و پی گیری طرح تاسیس دانشگاه و عمران وابادی مناطق محروم فومن و شفت که از یادگار های ان عزیز در منطقه می باشد.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

قلعه رودخان میراث مهمی است از دژهای نظامی حکومتی درگیلان ، این قلعه مهم تاریخی که مدت هـا مرکز فرمانروایان گیـلان بوده است از بزرگترین و با عظمت ترین دژ هـای نظامی گیلان و حتی ایران محسوب می شود .

قلعه رودخان در فاصله 20 کیلومتری جنوب غربی فومن واقع شده است . مساحت قلعه بالغ بر 50 هزار مترمربع و درارتفاعی بیش از 600 متر دربلندترین نقطه کوه واقع شده است .

برخی از کارشناسان بنیاد قلعه را به دوره ساسانیان نسبت داده اند . این قلعه در زمان سلجوقیان در قرن 5 و 6 هجری قمری تجدید بنا شده و از پایگاههای مبارزاتی اسماعیلیان بشمار می رفته است .

برای رسیدن به قلعه بعد از عبور از شهر فومن و گذشتن از روستاهای گشت ، کرد محله ، سیاه کش ، شمس تالان ، گوران پس ، هولس کام ، سیدآباد و قلعه رودخان به روستای حیدرآلات می رسیم که از این روستا تا محل قلعه حدود 5 کیلومتر فاصله است


بنای قلعه رودخان یکی از عجایب معماری گیلان بشمار میرود و به رودخان شفت و قلعه حسامی که به حسام الدین بن امیر منسوب است نیز شهرت دارد .

برای نحستین بار درسال 1830 میلادی الکساندر شودزکو خچکو محقـق لهستانی الاصل در گیلان به بررسی و تحقیق پرداخته و متوجه این قلعه شد و در یاد داشت های خود موقعیت
این بنا را به ثبت رساند . اودرباره قلعه رودخان می نویسد :

« قلعه رودخان ، دژی است بربالای کوهی درقسمت علیای رودخانه ای به همین نام ، روی آن از سنگ و آجر است ، طرفین در ورودی دو برج مستحکم دفاعی است و بر بالای دروازه اصلی ورودی کتیبه ای است ، این کتیبه کشف و خوانده شده و درحال حاضر در موزه رشت نگهداری می شود . »

« این قلعه برای نخستین بار در سال 918 تا 921 ه . ق برای سلطان حسام الدین امیر دباج بن امیر علاء الدین اسحق تجدید بنا شده است . »


سلاطین اسحاقوند که 550 تا 1002 ه . ق بر قسمت اعظم این مناطق حکمروایی داشته اند و نسبت خود را به اشکانیان می رساننداز این قلعه با توجه به موقعیت دفاعی ممتاز و سوق الجیشی به عنوان مقر فرمانروایی خود استفاده کرده و به دفعات نیز در تجدید و مرمت آن همت گماشته اند بطوری که در سال 918 ه . ق به امر حسام الدین تجدید بنا ی آن آغاز شد و درسال 920 ه . ق به اتمام رسید .



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۸ | ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
 
مسیرهای گردشگری اطراف گیلان
فهرست جاذبه‌ها مسیر مقصد
تالاب بوجان و صفرا بسته- اسکله و ساحل بندر کیاشهر- ساحل عسگرآباد- تالاب بین المللی امیر کلایه- موزه چای ایران- بقعه چهار پادشاهان- مسجد اکبریه- حمام گلشن- بام سبز و تله کابین- بقعه شیخ زاهد گیلانی- ساحل چمخاله و چاف- پل خشتی- لیلا کوه رشت- بندر کیاشهر- لاهیجان- لنگرود لنگرود   
تله کابین (لاهیجان)- بافت قدیمی و تالاب زربیجار(املش)- چشمه سفید آب- گنبد 8 ضلعی پیر محله- غاردیارجان- چشمه سجیران- چشمه دمکش- ییلاق جواهر دشت- و ییلاق سرو لات(چابکسر) رشت- آستانه- لاهیجان- لنگرود- رودسر- چابکسر چابکسر   
پارک جنگلی دکتر درستکار- پارک جنگلی و ساحل گیسوم- قلعه لیسار(تالش)- ساحل صدف- مرداب استیل- آبشار لوندویل- بقعه امام زاده قاسم- بهشت کاکتوسان- بازارچه مرزی- آبگرم علی داشی و منطقه حیران(آستارا) رشت- صومعه سرا- رضوانشهر- تالش-آستارا آستارا   
بقعه آقا سید شریف- پارک جنگلی چوبر- امامزاده اسحق- بقعه بابا رکاب- بقعه امامزاده ابراهیم (شفت) رشت- شفت- چوبر- امامزاده ابراهیم امامزاده ابراهیم   
موزه- عمارت کلاه فرنگی- پارک محتشم- آرامگاه میرزا کوچک خان- بقعه شیخ عبدالقادر گیلانی(شفت)- آبشار خرکش- دژ تاریخی و مسیر جنگلی قلعه رودخان رشت- شفت- نصیر محله- قلعه رودخان قلعه رودخان   
استخر عینک- پارک دانشجو- بقعه دانای علی(رشت)- شهرک تاریخی ماسوله- کاروانسرای قدیمی- لارچشمه- غار فوشه- چشمه آب معدنی زمزم(ماسوله) رشت- فومن- ماسوله ماسوله   
کاخ میان پشته- فانوس دریایی- برج ساعت- اسکله و موج شکن- تالاب بین المللی انزلی- بقاع متبرکه بی بی حوریه- سفید مسجد- آبشار ویسادار- پارک جنگلی دکتر درستکار- پارک جنگلی و ساحل گیسوم- ییلاقات آق اولر(مریان) رشت- بندر انزلی- رضوانشهر- تالش تالش   
موزه- عمارت کلاه فرنگی- بارگاه سید جلال الدین اشرف- آرامگاه دکتر معین- تی تی کاروانسرا- لونک- چشمه لاریخانی- اسپیلی- دیلمان- حمام قدیمی دیلمان- بقعه شاه شهیدان- قله درفک سیاهکل- دیلمان رشت- آستانه اشرفیه- دیلمان   
موزه- کتابخانه ملی- آرامگاه میرزا کوچک خان- عمارت کلاه فرنگی- خانه ابریشمی- ساحل جفرود و حسن بکنده- بازار منطقه آزاد و تجاری کاسپین(حسن رود)- موج شکن- فانوس دریایی- برج ساعت- بقاع متبرکه بی بی حوریه- تالاب بین المللی (بندر انزلی) رشت- خمام- حسن رود- بندرانزلی بندر انزلی   
پارک جنگلی- موزه مساکن روستایی سراوان(اکو موزه)- کاروانسرای لات و بقعه امام زاده هاشم- سد تاریک- رودخانه سپیدرود- چشم انداز شهری(رستم آباد)- تپه مارلیک- سد و دریاچه منجیل- سرو هزار ساله- چشمه کلشتر- توربین بادی(منجیل)- پل خشتی لوشان- چشمه آب معدنی و سوسن چلچراغ داماش- روستای انبوه رشت- سراوان- امام زاده هاشم- رستم آباد- رودبار- منجیل- لوشان- داماش داماش   
مناطق مشهد میرزا- ییلاق شالما- طاسکوه- ریزه مندان- اسب ریسه- چلی- اولسلنگاه و شنبه راه(ماسال) رشت- صومعه سرا- ماسال ارتفاعات ماسال   
 
 
 


تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٦ | ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
گوشهء شرقی بخش بیه پس گیلان ، که ارتفاعات پوشیده از جنگلها ومراتع زیبایش همچون هلالی بخش سرسبز جلگه ای آن را در بر گرفته ،شفت نام دارد. نخستین جایگاه از پاره ی غربی گیلان که مذهب تشّیع در آن پا گرفت

 

. جایگاه مردمان فرهیخته وبلند آوازه ای که همواره در جهت اعتلای فرهنگ گیلان نقشی سازنده داشته اند . 

مزار صعلوک بن وهب بن منبّه،امامزاده ابراهیم ،امامزاده اسحاق وبقاع متبرکه ی دیگر که در دامنه ی کو هها و دشت های شفت واقع گردیده، از نقاط زیارتی و آبشارها،دشت های سرسبز،چمنزارهای حاشیه ی رودخانه های پرآب ومراتع دل انگیزی که در پای ونی بلند آرمیده اند از جمله نقاط سیاحتی شفت است .

تنوع در گویش ،آداب ورسوم ،صنایع دستی بومی ،سکونتگاهها وفرآورده های دامی وزراعی از جمله عرصه های قومی برای تحقیق وپژهش افرادی ست که در زمینه های مختلف فرهنگی گیلان تلاش می نمایند . آنچه که در پی میآید . چکیده ی مطالب کتاب تار یخ شفت است  که توسط اینجانب (مولّف کتاب تاریخ شفت )  به نظر خوانندگان آن میرسد.



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٦ | ۱۱:۳۳ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

واقع شدن درشرقی ترین نقطه ی سرزمین کادوسیان ، همسایگی با اماردها(امردها)،نبرداسکندر مقدونی با آمردها وکشیده شدن جنگ به میان جنگلهای انبوه وتاریک ارتفاعات جنوبی شفت (ناحیه ی غربی سفیدرود ) ،دیواره های سنگی اسکندر کوه ،توقّف گاه باستانی کرکره پشته (لشکر گاه )و ویرانه های برج دیده بانی آن ،دشت ونی ،گورستانهای اسلامی وغیراسلامی دگرد،سیاچپ،لاس پشت ،کفرگوران،منطقه ی باستانی گمبو وبرنه (یادآور ورن باستانی )منژانی،سوته ،ماتاخانی وبسیاری ازآثار وعلایم پیدا وناپیدا  در میان جنگلهای انبوه وتاریک ارتفاعات جنوب وجنوب غربی شفت، مزگده (مزگت ده )سیاهمزگی (سی آمزگی)سپیدمزگی (سی پی مزگی ) ،چماجا، چوبر، مردخه، وبسیاری دیگر از سکونتگاه های کهن انسانی ، گویای قدمت بیش از دو هزار ساله ی شفت است . منطقه ای که به گواه تاریخ ، درطول اعصار وقرون همواره معبری امن برای گرو ههای مختلف سیاسی ،فرهنگی واجتماعی بوده است . 

 



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٦ | ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

اگرچه علّت نام گذاری این منطقه از غرب گیلان  به شفت مانند نام گذاری بسیاری از دیگر شهرها در گیلان وحتّی ایران مشخّص نیست امّا آنچه مسلّم است  قبل از آمدن اصیل الدین زوزنی  در سال 625 هجری به شفت این ناحیه از بخش غربی گیلان شفت خوانده می شده است واز سوی دیگر بر اساس برخی از نوشته های پراکنده در کتب سیاحان ووقایع نگاران ، منطقه شفت از قرون اوّلیه ی هجری دارای امیر وحتّی امرایی چند بوده است  .  زوزنی در تعلیقات خود که ابوالقاسم عبدالله بن علی بن محمد کاشانی آنرا در اوایل قرن هشتم هجری منتشر کرد چنین نگاشته است که امیر ملک اول پادشاه شفت در اواسط قرن پنجم هجری به دلیل نپذیرفتن آیین اسماعیلیه  توسط فداییان آن فرقه ،درشفت به قتل رسید. از دیگر مکتوباتی که در قرن هشتم هجری از این منطقه به اسم شفت  اشاره شده است میتوان حمدالله ی مستوفی وشهاب الدین ابوالعباس  کاتب دمشقی را نام برد  وی که مولّف کتاب مسالک الا بصار فی ممالک الا مصار می باشد  در فصل چهارم کتاب خود که به زبان عربی نوشته شده است آنجا که از شیخ عبدالقادر گیلانی  بانی وموسس مکتب عرفانی قادریه  سخن به میان میآ ورد چنین می نگارد : زادگاه او سفت (معرّب شفت مانند سیرین که معرّب شیرین ویا شهرهایی مانند ساوه وکاسان که معرّب شاوه وکاشان بوده اند ) از ولایات گیلان است که مردمش از مذهب احمدبن حنبل اند . میر ظهیرالدین مر عشی وقایع نگار قرن نهم هجری که حوادث مربوط به قرن هشتم ونهم را در کتاب معروف خود شرح داده است مرکز ولایت شفت را که تختگاه سلاطین شفت نیز بوده است گوراب شفت خوانده است  که در زمان شاه عباس صفوی پس از انتقال مرکز حکومتی ازگوراب شفت به احمدسرا (که بعدها احمدسرگوراب نامیده شد ) ، گوراب شفت به بازار شقت تغییر نام یافت .( همانطور که ملا عبدالفتاح فومنی وقایع نگار  زمان شاه عباس در کتاب خود آورده است ) در زمان صفویه ، هنگامی که خانها مقّر حکومتی خود را در کمسار ( از روستاهای ناحیه ی شرقی شفت که از اوایل قرن یازده ی هجری تا اوسط دوران قاجاریه بسیار معمور ودارای همه ی امکانات رفاهی آن دوره بود )  بنا نهادند مرکز تجاری منطقه در شهر کنونی شفت متمرکز شد که از زمانهای  دور در روزهای دوشنبه دارای بازار هفتگی بود از آن تاریخ در محاورات ونیز در غالب مکاتبات محلی ومنطقه ای کوراب وبازارشفت ، دوشنبه بازار نامیده شد همچنانکه به شهر فومن سه شنبه وبه تولم بعدها جمعه بازار خطاب شد  در اواسط حکومت خانها مرکز بلوک شفت قصبه خوانده شد که کلمه ای تعریف شده است.    

 



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٦ | ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

تحریف اذهان عمومی از شکل وماهیّت خیزش های اجتماعی، همواره از شگرد حکومتهای استبدادی در ایران شمرده می شده است ؛ به ویژه آن دسته از خیزش ها  که دارای گستره ی اعتراضی کمتر ومحدود  به منطقه ی جغرافیایی خاصّی بوده اند . اینگونه حرکت ها درمقاطع مختلف تاریخی ، از اعصار دور تا اواسط دوران حکومت پهلوی دوم،در شکل، ماهیّت وابعاد  متفاوتی بوقوع پیوسته است . فقدان رسانه های مستقل،عدم آگاهی های لازم اجتماعی، اشاعه ی اخبار شفاهی وکتبی نادرست وزنجیره ای که ایادی خانهای محلی را با والیان ولایات ودر بار شاهان اتصال می داد ، سبب می شد تا بخش قابل توجّهی از آحاد اجتماعی علی رغم منا فع طبقاتی خود در سرکوب خیزشیان ، یار ویاور عوامل حکومتی باشند . گیلان از جمله مناطقی در ایران شمرده می شود که در طول اعصار و درپهنه ی جغرافیایی خود شاهد خیزش های اجتماعی بسیاری  بوده است . اغلب آنها نگاهی صرفاً محلی داشته اند ودر نوشته های تاریخی ،به ویژه کتاب های تاریخی مربوط به گیلان مشروحاً از آنها نام برده شده  ومطالب مبسوطی در باره ی آنان نوشته شده است  که تاریخ گیلان ودیلمستان اثر میرظهیرالدین مرعشی  ،تاریخ خانی اثر علی بن شمس الدین حسین لاهیجی ، تاریخ گیلان اثر ملّا عبدالفتاح فومنی و کتاب های دیگری  که مربوط به دوره ی معاصر می با شد ازآن جمله اند .از معروفترین خیزش های سیاسی ـمذهبی که قبل از حکومت صفویه در گیلان رخ داد،خیزش زیدی مذهبان ملاطی درشرق گیلان ، ودر دوره ی صفویه شورش شیرزاد ماکلوانی درغرب گیلان ،قیام عادشاه ،حرکت مسلّحانه ی سدید شفتی ویارانش،طغیان علیخان فومنی وبسیاری دیگر، همچنین در دوره ی معاصر جنبش های گسترده تری مانند نهضت مشروطه ونهضت جنگل را میتوان نام برد که نگاه قریب به اتفّاق وقایع نگاران نسبت به اینگونه وقایع به ویژه آندسته که متّقدمتر بوذه اند همواره نگاهی در باری بوده است.به طوریکه اغلب آن قیام ها را تحت نام هایی چون فتنه ،غائله ،بی عدالتی ،شورش بر علیه کشور وغیره در گزارشات خود ثبت و ضبط نموده اند . آنان همچنین سر کردگان اینگونه خیزش ها را ،مفتّّن ،ملعون ،قطاع الطریق ودر سده ی اخیر نیز ،مورّخین وگزارشگران وابسته به دولتها ، آنان را بابی ،مرتجع ،مزدوران وابسته به اجانب وفرقه ای می نامیده اند .تحقیق ومطالعه در باب اینگونه رویدادهای تاریخی ، لازمه اش  نگاهی عمیق تر نمودن به عملکرد حاکمان محلی ومیزان سر سپردگی آنان  به حکومت مرکزی است ، تا چگونگی اداره ی ولایات ،میزان، طریق مماشات ومدارای آنان با رعایای مناطق تحت سلطه اشان بر ما معلوم شوند . از جمله اتّفاقاتی که بین سالهای 1320 الی تیرماه    1325  در پاره ی غربی گیلان ودر محدوده ی جغرافیایی شهرستان شفت به وقوع پیوست که همسایگان شرقی ،غربی وجنوبی شفت نیز از آن متأثر شدند، ظهور وحضور چهره ای تحت نام « آقاجان بک » از منطقه ی سیاهمزگی شفت بود . سیاهمزگی منطقه ای است درّۀ ای ودر حاشیه ی رودخانه ای به همین نام ،میان دو رشته کوهی که شرق وغرب آن رااحاطه کرده  واقع شده است  .این منطقه در مسیر راه تاریخی شفت به تارم ،نهایتاً به قزوین ونواحی مرکزی ایران واقع شده است وشامل روستاهایی بنام علیسرا ،خرّم کش ،مزگده (مزگت ده ) است . هرکام از این روستاها قدمتی به اندازه ی گیلان درارند . به ویژه  روستای نسبتاً میانکوهی مزگده که نیازمند تحقیق مفصّلی است.منطقه ی سیاهمزگی از گذشته های دور مسیر عبور کاروانهای نظامی وفرهنگی بوده که از نواحی مرکزی و تارم به شفت میآمدند ویا از این طریق به دیگر نواحی غربی گیلان می رفتند . مردم این سامان به گواهی تاریخ ، تالشانی از تبار کادوسیان میباشند . از جمله مهارتهای آنان،تیراندازی وجنگهای پارتیزانی در گذشته ی دور بوده است . همچنین مردم این سامان سالهایی طولانی پاسدار قلعه رودخان شفت بوده اند که در پشت کوههای غربی اش قرارگرفته است . میر خواند شفتی سپه سالار رشت در دوره ی شاه عباس صفوی،میرفرّخ شفتی از ملازمان خاص شاه عباس وسپه سالار شفت همچنین نقدعلی سیاهمزگی توپچی ومحرم اسرار میرزا کوچک خان که تا آخرین نفس دل در گرو نهضت داشت از دیار سیاهمزگی بوده اند . اغلب خانهای حاکم بر منطقه ی شفت که حدود سه قرن  بر این ناحیه فرمان راندند،همواره چریکهای خود را از میان تالشهای این منطقه برمی گزیدند که از مهارتهای خاصّی برخوردار بودند. سعید خان شفتی  حاکم شفت 500 چریک از این ناحیه داشت که حفاظت وحراست از مرزهای محلی شفت را عهده دار بودند . نعمت الله خان شفتی حاکم دیکر  شفت، یک دسته ی 100 نفری از تالشهای همین منطقه را در اختیار ارتش ایران در زمان ناصرالدین شاه قرار داده بود. به قول رابینو گیلانشناس معروف فرانسوی وموءلّف کتاب مشهور ولایات دارالمرز گیلان ـ مردم شفت هزینه ی حدود 115 نفر چریک را مپردازند که از مردمان تالش پای کوهستانهای بخش جنوبی شفت می باشند .آقاجان بک نیز زاده ی همین منطقه بوده است ، که نگارنده طی کنکاشی هرچند اندک ، سعی در بازخوانی پرونده ی این مرد خفته در غبار زمانه را نموده است . آقاجانی که  عدّه ای او را سارق و قطاع الطریق ،جمعی او را فرقه ای وگمراه  وبرخی او را عیّار دانسته اند . زنش مریم که هنوز در قید حیات است ، در گفتگویی با من ، وقتی از او پرسیدم آقاجان بک چگونه مردی بود ؟ پس از کشیدن آهی ومکثی کوتاه گفت :  او یک فرشته بود . 
آقاجان بک به سال 1280 هجری شمسی در روستای سیاهمزگی شفت به دنیا آمد . نام وی آقاجان ونام پدرش رضابک بود . برخی از مردم منطقه ی سیاهمزگی به نقل از پدران خود اعتقاد دارند که رضابک در اوایل سالهای 1300 ،توسط عوامل رضاخان (بعدها رضاشاه ) در این منطقه به قتل رسیده است . او دوران کودکی ونوجوانی خودرا در همین روستا گذرانید. آقاجان بک برآمده از میان نزاع ودرگیریهای خوانین منطقه بود .وی قدی بلند ،سیه چرده وهیکلی تنومند داشت .اوهرگز تن به خواسته های خوانین منطقه نداد. سرآنجام با توطئه ی آنان و به جرم شرکت در یک نزاع  مشکوک محلی دستگیر وروانه ی زندان قصر در تهران  شد .  این مصیبت قبل از سالهای 1320 ودر اوج دوران جوانی ،زمانی که هنوز حس نداشتن پدر بر وجود او سنگینی می کرد دامنش را گرفته بود. آقاجان بک در زندان قصر مدّتها هم صحبت وهمنشین زندانیان سیاسی بود .پس از آزادی از زندان قصر دوباره به روستای سیاهمزگی بر گشت . در آنجا بود که در یافت خانو اده اش ، هنگامی که وی در بند بوده است ،مورد آزار واذیّت قرار گرفته اند  بدین جهت شخصی به نام حبیب الله را که گویا باعث ناراحتی خانواده اش شده بود ،تنبیه نمود وبه جنگل گریخت . او برای مدّتی در انظار عمومی آشکار نشد  ودرطّی آن توانسته بود خود را به دوستان هم بند خود در زندان قصر تهران ،که آنها نیز اکنون آزادشده بودند،برساند .آقاجان بک در این برهه از زندگی ،که تحت تاثیر افکار دوستان دوران زندانی قرار گرفته بود دستور داشت تا یار انی هم رای با خود در مناطق شفت ،فومن رودبار وتارم بیابد او با تلاشهای فراوان  توانست و موفّق شد جمعی را همراه خود سازد  . آقاجان بک پس  از گزینش همسری از یکی از روستاهای اطراف چوبر شفت اورا همراه خود به سیردان تارم برد ودر آن سامان اسکان داد تا او نیز مانند همسر اوّلش مورد ایذا ء مخالفانن قدرتمند خود در منطقه قرار نگیرد وی پس از توقّفی کوتاه در سیردان وروشن شدن ماهیت برها ن السطنه برای او ،طیّ پیغامی ازسوی غلا م  یحیی که در زنجان بود ،همراه با همسر خود مخفیانه به طرف زنجان حرکت کرد  وخود را به غلام یحیی معرّفی کرد  ودر یکی از اماکن مسکونی متعلق به خاندان ذو الفقاری که در تصرف ایادی آن فرقه ی خاص قرارداشت  اسکان یافتند . همسر آقاجان بک که در قید حیات است  می گوید :در این زمان بود که شوهرم  همراه با یاران همفکرش که تحت نظر وی بودند رسماً  از عوامل فرقه ی دمکرات حوزه ی زنجان وتوابع  شمرده می شدند .او در ادامه میگوید  علت رفتن ما از سیردان به زنجان در نتیجه ی در خواستی بود که برهان السلطنه(برهانالسلطنه دراوایل نهضت جنگل در جبهه ی مخالفین وپس از قوّت گرفتن قیام جنگل از طرفداران ووابستگان تشکیلاتی آنشد.میان برهان السلطنه وخاندان درامی همیشه خصومت وجود داشت  زیراسرکرده ی درامی ها به دست برهان السلطنه کشته شده بود) مالک وحاکم آن بخش از تارم  به تبعیت از حاجی خان کلانتری ودیگر عوامل قوام السلطنه  در آن برهه از زمان در منطقه ، از آقاجان بک وا مثالهم داشت  ورسماً از آقاجان بک در خواست شده بود تا اقدام به ترور دو تن از عوامل آقاخان درامی در تارم علیا نماید .امّا او امتناع نموده بود  آقاجان بک سرآنجام از سوی فرقه ی دمکرات مستقر در زنجان ماموریت می یابد که دایره ی نفوذ فرقه را تا پای ارتفاعات جنوبی شفت گسترش دهد  پس از مدتی کوتاه مالکین عمده ی منطقه  در یافتند که در نواحی جلگه ای شفت از سوی حزب توده وازسوی نواحی کوهستانی شفت  تحت فشار عوامل فرقه ی دمکرات هستند  و ازسوی دیگر  مصا دره ی اموال برخی از متمولین ومتملکین منطقه جهت تامین هزینه ی زندگی گروه وابسته به آقاجان بک وخانواده اشن ،دردستور کار آقاجان بک قرار داشت  که بهانه ای  برای مالکین منطقه شد تا هر چه جدی تر  موجبات برقراری امنیت برای خود وعواملشان را در منطقه  فراهم نمایند . مالکین برای از میان بر داشتن او نخست ، از طریق  مسالمت آمیز با او برخورد کردند .از این روی او را در امام زاده ابراهیم به یک مهمانی دعوت نمودند.  مردان کهنسال منطقه  برای نگارنده تعریف کردند که : روزی امیر نظام شفتی از او خواست تا به امامزاده ابراهیم  آمده ودر مذاکره ای با آنان شرکت نماید.آقاجان بک نیز  در موعد مقرّر به آنجا رفت وطیّ مذاکره ای سر آنجام تن به خواسته های آنان نداد . اودر آن مهمانی خطاب به متولّی  بقعه نموده واز او خواسته بود که اگر نمیتوانی در برابر خانها بایستی ،با آنان همکاری نکن ،درغیر اینصورت هر آنچه را که در اینجا به پا داشته ای خواهم برد . اوگفته بود حلب امامزاده را به جای دیگر میبرم و لت (تخته های حدوداً 20در40 سانتیمیری بود که در نواحی پای کوهی وارتفاعات جنوب وجنوب شرقی شفت در گذشته های نه چندان دور  به جای حلب ویا ساقه ی برنج  برای پوشش سقف بامهای منازل خود استفاده می کردند)  آن را میدهم پیرزن ها با آن برنج برشته کنند . اودر طول مدّت فعالّیت خود برای حزب دمکرات شاخه ی زنجان که تحت نظر مستقبم غلام یحیی اداره می شد ، توانسته بود عده ی قابل توجهی را ، درنواحی ماسوله ،قلعه رودخان ،شفت ورودبار همراه خودسازد از این رو برای تامین هزینه های آنان وخانواده هایشان راهی جز استفاده از منابع بومی نمی دید . آقاجان بک برای تامین نیازهای مالی تیم خود از متمولین ومتملکین منطقه تقاضای کمک می نمود او از طریق پیکهای خود به این جهت پیامهایی برای آنان می فرستاد که دربدو امر جنبه ی تقاضا داشت  و در صورت عدم تمکین به این تقاضاها ،او از طریق عوامل خود در منطقه ویا در پاره ای از موارد شخصاً اقدام به مصادره ی اموال آنان می نمود  برخی از افراد همراه او که تا همین اواخر زنده بودند به نگارنده اظهار داشتند  که آقاجان بک بر خلاف آنچه که برخی از راویان گفته اند هیچگاه اموال مصادره شده را صرف امور شخصی نمی کرد  در تایید گفته های آنان زنش نیز که هم اکنون در قید حیات است چنین اظهار داشته است .امّا باید این نکته را نیز فراموش ننمود که همواره در اینگونه حرکتها خطا هایی نیز از سوی برخی به شکل آگاهانه ویا نا آگاهانه صورت می گیرفته که منحصر همراهان آقاجان بک نبوده است . آقاجان بک  اگرچه به دلیل فقدان دانش اجتماعی لازم از شرایط موجود کشور وحتی منطقه ، قادر به هدایت خیزشی مستقل اگر چه در گستره ای محدود نشد بلکه به همان دلیل مذکور ، در دام جریانی افتاد که سرکردگان آن نیز خود سرآنجام مغضوب رهبران خودشدند .از سوی دیگر کلیه ی جریانهای اجتماعی در این دوره ،حتی آنهایی که دارای بار ملی بودند نیز کم وبیش به بهانهایی منجمله تاثر از فرقه ی دمکرات درو شدند. روزنامه ی فکرجوان که حوزه ی غربی گیلان را به جهاتی بیشتر تحت پوشش قرار میداد در یکی از شماره های خود در باره ی آقاجان بک چنین نوشت :« آقاجان بک که از زندان قصر آزاد شده با چند نفر از همدستان خود راه ماسوله به ماکلوان را قطع کرده وبه غارت اموال مردم می پردازد (فکر جوان  به سردبیری علی آزاده گیلانی سال 1324 شماره ی366 ص 2 )». همین روزنامه در شماره ی دیگر خود   به نقل ازگروهی مردم که در ارتفاعات جنوبی شفت  زندگی مکردند نوشت « گروهی از مردم کلوان ،طالقان وشفت انزجار خود از حزب توده که آقاجان بک در آن عضویت دارد را اعلام نموده اند . امضای تعدادقابل توجهی از اهالی.(فکر جوان دهم فروردین ماه سال 1325 شماره ی 38)».  مردم ویسرود ودورود خان شفت همانند برخی دیگر از مردم نواحی تحت حوزه ی فعالیت آقاجان بک ، طیّ استشهادیه ای از مطبوعات مرکز استان تقاضای درج اعلان انزجار خود از وابستگی به حزب توده را نمودند.( این اعلان انزجارهادر زمان افول قدرت حزب دمکرات ودر سال 1325 صورت میگرفت.« ماعده ای از مردم ویسرود ودورودخان شفت اعلام می داریم که به ضرب سرنیزه ی آقاجان بک به عضویت حزب توده در آمده ایم  واکنون که وی تحت تعقیب است ما انصراف خود را از حزب اعلام می داریم امضای اهالی ».(همان روزنامه  به تاریخ  بیست دوم اردی بهشت سال 1325 ) همین روز نامه باز به نقل ازیکی از مالکین عمده ی فومن (محمد علی دادور) چنین نوشت :« آقاجان بک دست از اعمال خود بر داشته وباتسلیم تفنگ وفشنگ هایش خواستار سکونت در قلعه رودخان شده است .»(فکر جو.ن  پنجم خردادماه سال 1325شماره ی391 ). این روزنامه در روزهای بعد مطالب نقل قول شده ازدادور را تکذیب نموده وچنین مینوسد:« تسلیم شدن آقاجان بک دروغ بوده واین عمل وی فقط جهت اغفال ژاندارمهای منطقه بوده است » (فکر جوان مورخ دوازدهم خردادماه سال 1325 شماره ی392 ). ایضاً همین روزنامه  به نقل از مردم لاسک وکوه بن شفت مینویسد« ما اهالی لاسک وکوه بن شفت اعلام می داریم که عامل تشویق ما به حزب توده آقاجان بک بوده ،حالا انزجار خود را از حزب مذکور اعلام میداریم امضاء بیش از 50نفر از اهالی لاسک و کوه بن شفت  مشابه ی همین نامه را در همین موقع ازسال مردم چنار رودخان شفت که آقاجان بک از آن محل زن گرفته بود وهواداران فراوانی داشت نیز به روزنامه ی مذکور ارسال داشته بودند. آقاجان بک پس از مدتی زندگی پر فراز ونشیب وبه قول بسیاری ابهام آمیز ، در بخش جنوبی پاره ی غربی گیلان ، هنگامی که بنا به در خواست همسرش و برای انجام کاری از منطقه ی تارم علیا به طرف شفت می آمد، شب را در گر داب( این منطقه دشتی مقعرومحصور در تپّه هاست واز ییلاقات شفت به حساب می آید که از سوی مشرق به منطقه یرودبار واز طرف جنوب وغرب به تارم علیا واز ناحیه ی شمال  به برخی از ییلاقات وروستاهای پایکوهی شهرستان شفت محصور ومحدود می باشد . )مانده وصبح روز بعد که آماده ی حرکت به طرف شفت بود خود را از سوی طرفداران حاجی خان کلانتری ونیروهای نظامی دولتی در محاصره می بیند .  او  وهمراهانش پس از ساعتها نبرد  با نظامیان وعومل مسلح   حاجی خان کلانتری ودیگر خوانین تارم وسیردان سرانجام پس از تلفات چندی ، که عرصه ی نبرد را بر خود تنگ میبیند قصد گریز از معرکه ی نا برابر را مینماید. او همراه با یارانش هنگام فرار  وقتی پا در رکاب اسبش گذاشته بود مورد هدف تیری کور که گویا از سوی یکی از عوامل مسلح خانهای منطقه در آنروز مه آلود رها شده بود قرار میگیرد  وبه زندگی  پر ماجرای او خاتمه میدهد این واقعه در تاریخ تیر ماه سال 1325 شمسی هنگامی که او بیش از 45 سال نداشت روی داد.آقاجان بک وبرخی از همراهانش  که آن روز در آ ن نبرد کشته شدند در مقتلشان واقع در ییلاق گرداب شفت (این ییلاق درضلع شرقی ییلاق خونی شفت ودر ضلع غربی ییلاق تولاب بره ودر نزدیکی ییلاق شمره چال در ارتفاعات جنوب شرقی شفت واقع گردیده است ) . به خاک سپردند. در این راستا  بسیاری از همراهان وهمفکران اورا نیز در روستاهای تابعه ی شفت ونیز قصبه ی شفت دستگیر وروانه ی زندانهای رشت وتهران نمودند. پس از این واقعه ،چندین تن از مالکین عمده ی شفت ،فومن ، رودباروتارم طیّ نوشته ای خطاب به قوام السلطنه نخست وزیر وقت(همزمان با فعالیت فرقه ی دمکرات در زنجان تا اواخر دوران نخست وزیری وی ، حاجی خان کلانتری همراه با عده ای دیگر در گیلان دارای ستادی تحت نام ستاد مقاومت ملی بودند که با پشتیبانی آن به شناسایی وتعقیب ودستگیری نیروهای حزب توده در شهرها وحزب دموکرات در ارتفاعات جنوبی غرب گیلان می پرداختند )  اعلام داشتند که«اهالی بخش شفت (اگرچه شفت در آن زمان دهستان تابعه ی شهرستان فومن بود امّا در همه ی مکاتبات آن زمان به جای دهستان شفت از بخش شفت نام برده میشد شفت در سال 1339 از دهستان به بخش ارتقاء یافت ) که در اثر وجود آقاجان  سارق مسلّح ویک عده اشخاص ماجراجو وشرور درآتش نا امنی می سوختند،اینک در اثر جدیّت آقایان سرگرد دیلمی،سروان شهیدی ،سروان صارمی،انساندوست فرماندار فومن وآقای شجاع بخشدار شقت، آقاجان بک کشته ،عده ای از همدستان وی دستگیر وعده ای نیز متواری شده اند. امضاء چندتن از مالکین شفت .(روزنامه ی فکر جوان  تیرماه سال 1325 شمسی )» . پس از کشته شدن بک زاده اگر چه میان نیروهای انتظامی وهمفکران وی درگیری های پراکنده ای در برخی نقاط روستایی به ویژه در مناطق میانکوهی وپایکوهی جنوب وجنوب غربی شفت ر وی داد ولی زود خاموش شد.مردم شفت درمورد آقاجان بک وکارهایش قضاوتهای متفاوت ومتناقضی داشته اند .برخی اورا سارق وعده ای او را هوادار وپشتیبان مردم پابرهنه دانسته ومیدانند . همسر وی که ازمردم روستای لیفکوه (ازروستاهای پایکوهی حوزه ی دهستان چوبر شفت ) است  ضمن گفتگوی طولانی نگارنده با او در باره ی خودو همسرش (آقاجان بک ) چنین گفت : من درسنّ 12 یا13 سالگی با بک زاده ازدواج کردم. روز پس از ازدواج من با او ،نیروهای انتظامی برای دستگیری او به منزل ما هجوم آوردند.در آنروزطی یک درگیری خونین میان نیروهای دولتی ویاران آقاجان بک، عده ای از طرفین کشته وزخمی شدند. ژاندارمها پدرم را دستگیر وبا خود به زندان رشت برده وسرانجام به زندان قصر تهران منتقل نمودند. من نیز به منزل یکی از بستگانم پناه بردم .همسرم  چند ین روز پس از این  واقعه نزدم آمده مرا همراه خود به سیردان  نزد برهان السلطنه برد. ازآنجا  به زنجان رفتیم. در زنجان به سفارش رییس فرقه ی دموکرات زنجان غلام یحیی ،در منزل محمود خان ذوالفقاری ( ازمالکین عمده ی زنجان وتارم ) که در آن زمان توسط فرقه ی دموکرات مصادره ودرتصرّف آنان بود اسکان یافتیم .آقاجان بک هر روز همراه با عده ای از افراد فرقه ی دموکرات برای فعالیّت  به نقاط مختلف می رفت . او گاهی هفته ها در اطراف شفت به ویژه در نواحی کوهستانی شفت ،رودبار ،ماسوله وقلعه رودخان برای جذب نیرو از میان مردم محروم ونیز تامین هزینه ی نیروهای خود،پرسه میزد. مریم (همسر آقاجان بک ) میگوید: ما در زنجان همواره مورد احترام غلام یحیی بودیم آقاجان بک نزد او وپیشه وری از احترام ویژه ای برخورداربود .او درمورد چگونگی قتل شوهر تحت تعقیبش چنین گفت :من از زمان دستگیری پدرم تا آنزما ن که در زندان قصر تهران محبوس بود هیچگونه اطّلاعی نداشتم  واز این جهت همواره اظهار نگرانی میکردم تا اینکه فرصتی برای بک زاده پیش آمد .  به زادگاهم رفته واز طریق بستکانم خبری در باره ی پدرم بدست آورد. بی خبر از اینکه او  تحت تعقیب شدید فرماندهی نیروهای انتظامی گیلان به فرماندهی سرگرد دیلمی است (سناتور بعدی مجلس سنا در دوره ی پهلوی) .سرانجام در یکی از روز های مه آلود تیر ماه سال 1325 شمسی در دشت گرداب شفت پس از ساعتها نبرد ، از سوی عوامل مسلح حاجی خان کلانتری مورد اصابت گلوله قرار گرفت وهمراه با چند تن دیگر از یارا ن خود کشته شد .درهمان محل در جای بلندی که مشرف بر دیگر نقاط پایین دست شفت است مدفون گردید مریم میگفت :آقاجان بک از متمولین ومتملکین منطقه،وجوهات، برنج ومواد غذایی دیگر میگرفت و آنرامیان مستمندان وفقرا که اغلب آنان از هواداران وی شمرده می شدند تقسیم می کرد او هیچگاه دیناری از اموال مردم را برای خود ذخیره نمیکرد وگر نه من امروز چنین زندگی محقرانه ای نداشتم . قطعه ی زیر که به زبان تالشی سروده شده است  برای نخستین بار از زبان خواهرش مریم وپس از آوردن پیراهن خونین برادرش (اقاجان بک ) ،شنیده شده است : 
شویراَ خَتیمَه  =شب خوابیدم
خُوش خواوی ویندیمَه =خواب خوشی دیدم
صُب سَری ایشیمَه  = اوّل صُبح بیدار شدم
بَرو پیشی دَرُ فتِمَه =خانه وحیاط را جارو کردم 
چایی آبی پِنُو مَه   =برای چای آب گذاشتم 
خَبَر خَیری اُ مَه  =خبر خیری آمد
هُو شنگ خانی(1 ) ماشین اُمَه  =ماشین هوشنگ خان آمد
بَک زاده ( 2 )حَبس بَروُ مَه   =بک زاده از حبس آمد
بَراجان بُوریزی ( 3 ) بَردَمَه  =برادرجان ! گاو نر قهوه ای رنگ را آماده کرده ام 
ترا پایَنداز کَردَمَه  =که برای تو پاینداز کنم ( زیر پایت قربانی کنم )
خَبَر بَدی اُمَه  =خبر بدی آمد
بَک زادِه خُونَ پِرهَن اُمَه  =پیراهن خونی بک زاده را آوردند 
دینا رِِ ه کُوه ( 4) سَر دیمَندا  =کوه  "دیناربند "  بلند است                  

 
نِرآوی( 5) پ سَر دیمَندا   =و روی  "کوه نهراب " خم شده است  

آقا دَدا ها مَندَا  = آقادده آنجا بود 
کُور بُو بُو آقادَدا (6 ) =کور شود آقادَدا 
تیر ژَندَه شَه بَک زادَه  =تیر زده به بک زاده 
مَریَم  چِرا کُور نِبَه   =مریم چرا کور نشد 
اِشتَ  کُشتِنَ ویندَشَه  =(وقتی ) که کشتن تو را دید
مَریَم چِرا نِمَردَه   =مریم چرا نمرد
اِشتَ خُون پِرهَنِ ویندَشَه  =(وقتی) که پیران خونی تورا دید                                                                                                                                                                                                       اِلهی کُور بُو بُو  آقا دَدا  =الهی کور شود آقاددا                                                                                                                                                                                                                       تیر ژَندَه شَه بَک زادَه   =تیر زده به بک زاده                                                                                                                                                                                                                           «سردار » (7)  آقِه نِدا رَه =  سردار پدر ندارد                                                                                                                                                                                                                               مَریَم بَرار نِدارَه   =مریم برادر ندارد                                                                                                                                                                                                                                        زَینَب دِو کُون دَر اوَمَه  زینب از بازار آمد                                                                                                                                                                                                                                   خَلقُون خَیلی خَش اوُمَه   ملت خوشحال شدند                                                                                                                                                                                                                      مَریَم  (8) چِرا کُور نِبَه   =مریم چرا کور نشد                                                                                                                                                                                                                               خَلقُون خَندَه ویندَ شَه   =(وقتی )که خنده ی ملّت را دید .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                پاورقی                                                                                                                                         
 1-هوشنگ خان نام یکی از راننده های  مسافر کش مسیر رشت به شفت در سالهای 1320 به بعد بود                                                                                                                                                  2- منظور از بک زاده همان آقاجان بک می باشد .                                                                                                                                                                                                                    3 -« بُوری زی » نام گاو نر قهوه ای رنگ (بور ) است.                                                                                                                                                                                                                4- دیناره کوه همان کوه دینار بند است که ییلاقی نیز به همین نام در آن منطقه است                                                                                                                                                                        5-« نِر آوی) منظور کوه نهراب است که دارای قُلّه ای رفیع  به ارتقاع تقریبی 3000 متر است  این قُلّه در شمل غربی گرداب محل کشته شدن  برادر مریم (آقاجان بک ) است                                                                                                                                                                                                    6- « آقاددا ) نام قاتل آقاجان بک واز عمّال حاجی خان کلانتری بود . حاجی خان از مالکین عمده ی رودبار وتوابع بو د وی از دوستان نزدیک قوام السلطنه در گیلان شمرده می شد .                                                                                                                                                                                     7-  نام پسر آقاجان بک بود                                                                                                                                                                                                                                                مریم نام خواهر  آقاجان بک بود  که این اشعار از زبان او شنیده شده است و سینه به سینه  منتقل شده است .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       تحقیق وپژوهش                                                                                                                                                                                                                                         از نادر افشاریان                                             

              

تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٦ | ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()


!خدایا تو معرکه ای
ما یک باغچه ی کوچک داریم که توی آن یک درخت انار است.
هر روز نگاهش می کنم و به او فکر می کنم.
به ریشه هایش فکر می کنم که تا کجا ها رفته و چه کار می کند؟
فکر می کنم درخت برای بزرگ شدنش درد می کشد؟
هر وقت برگ هایش می ریزد، توی دلم می گویم : دیگر تمام شد، مرد
اما هرسال خدایا! دوباره برگ های تازه به درخت انارمان می دهی و جوانه توی دست هایش می گذاری. شب می خوابم و صبح می بینم گل داده است. گلهای قرمز قرمز.
ذوق می کنم و می گویم : خدایا تو معرکه ای !
گلهای قرمز، که انار می شود، من همینطور می مانم که آخر چطوری؟
خدایا! آخر تو چطوری از هیچ چیز ، همه چیز درست می کنی؟
کنار باغچه می نشینم، یک مشت خاک برمی دارم و می گویم: آخر قرمزی انار از کجای این خاک در می آید؟ شیرینی و قیافه ی قشنگش از کجا؟ یک خاک و این همه رنگ، این همه بو ، این همه طعم!؟
خدایا ! به یادت می افتم، حتی با دیدن دانه های سرخ انار ...
بار دیگر چشم باز کن و نگاه کن
خیلی وقتها خدا آدم را دعوت می کند به نگاه کردن. ولی حیف که ما آدم ها، خوب نگاه کردن را بلد نیستیم. ما ذوق زده نمی شویم.تعجب نمی کنیم و اصلا حواسمان نیست که خدا همین جاهاست. توی همین باغچه ، لای همین ابرها، روی همین ثانیه ها. چشم های ما به همه چیز عادت کرده اند
به همه چیز ...........
تو چی؟ تو چه جوری نگاه می کنی؟ تا حالا شده که با دیدن چیزی، مثلا
یک درخت، یک پرنده یا یک منظره، آنقدر تعجب کنی یا لذت ببری که بگویی:
خدا تو واقعا فوق العاده ای



تاريخ : ۱۳٩٠/٧/٤ | ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
  • قیمت دلار | تبادل اطلاعات